สวัสดีครับเพื่อนพี่น้องชาวพันทิพ
วันนี้ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับความสับสนที่เกิดขึ้นกับผมณตอนนี้
ก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยนะครับท่าภาษาไทยผมพิมผิดๆถูกๆ ผมไม่แข็งภาษาไทยสักเท่าไหร่
เรื่องมันก็เรื่มขึ้นตอนที่ผมมีแฟนคนนึง รักมากๆ เราเจอกันครั้งแรกที่ผับ แต่ตอนนั้นเธอยังมีแฟนอยู่ ไอ่เราเห็นก็ปลื้มใจมาก เพราะเป็นสเป้กที่เราชอบจริงๆ จำได้ว่าเธอเดินมาขอบุหรี่เรา ไอ่เราก็เล่นตัวบอกให้เขาเข้ามานั่งกับเราก่อนแล้วจะให้ เขาไม่สนใจสบัดบ๊อบใส่หันหลังหนี เราก็ตะโกนตามหลังไปว่า "เธอๆ!" "เราล้อเล่นนะ อะบุหรี่ เราขอคุยด้วยได้ไหม เพื่อนเมากันหมดแล้ว" เธอก็เดินกลับมาหยิบบุหรี่จากมือพร้อมขอไฟแช้กจุด พอเห็นใกล้ๆ เราก็ยิ่งชอบไปไหญ่ เห็นแล้วคิด โห ทำไมน่ารักอะไรแบบนี้ คุยไปคุยมาเราก้ตัดประเด็นถามเลย "เธอมีแฟนยังอะ" คำตอบที่ได้รับกลับมานั้น "มีผัวแล้วคะ!" ผมนี้อึ้งแต่ก็เข้าใจ ก้เขาสวยขนาดนี้ ไม่มีก็บ้าแล้ว (แต่มารู้ทีหลังว่าวันนั้นเธอมากับกิ๊ก!)
หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก แต่ผมจำชื่อเธอได้ขึ้นใจเลย (ขอไม่บอกชื่อนะครับ ^ ^")
ผมก็เลยใช้ชีวิตแบบปรกติของผม ย้ายไปเรียนที่กรุงเทพได้ปีเดียวก็ย้ายกลับมาบ้านเกิดเพราะความแตกต่างและสังคม วันแรกที่กลับมาก็ออกไปเที่ยวหาเพื่อนๆพร้อมไปงานวันเกิดเพื่อนที่ร้านแห่งนึง เชื่อไหมว่าเธอก็นั่งอยู่ที่นั้น ที่จำเราได้ เธอพยายามจะให้เราเห็น แต่ว่าเราดันเมาสะแล้วเลยไม่ทันได้เห็นเธอ พอปาร์ตี้วันเกิดของเพื่อนกำลังจะจบลง เราก็นัดกับเพื่อนๆว่าจะไปต่อกันที่ผับ เชื่อไหมว่าเธอไปถามๆคนในร้านแล้วก็ตามผมมา แต่ก็ไม่ได้เจอกันจนกระทั้งตอนร้านกำลังปิด คนก็เดินกันออกมาจากผับนั้นๆ ผมยืนดูดบุหรี่อยู่ หันไปมองเห็นพอดี อย่างกะซีรี้ส์เกาหลีเลยนะ ท่ามีเพลงหน่อยนี้ใช่เลย เรายืนมองกันอยู่พักนึงประมาณว่า จำกันได้ไหม เรายิ้มให้เธอก็โบกมือมา แล้วถามเราว่า "จำเราได้ไหม?" "ได้ดิ... ทำไมจะจำไม่ได้ เธอขอบุหรี่เราไป3ตัววันนั้น!" เธอก็ยิ้มหัวเราะ เราก็ถามอีกว่า "ไปไหนต่อคับ?" เธอบอกว่าจะกลับบ้านแล้วเพื่อนรอที่รถ แล้วก็ลากันตรงนั้น
อีกวันมา ผมก็ได้ไปทำงานที่ผับนั้นเพราะด้วยความที่สนิทกับเจ้าของ เขาเลยให้เราเข้ามาช่วย ผมเป็นบาร์เทนเด้อร์นะลืมบอก คุณเชื่อไหม เขามาเที่ยวที่นั้นทุกวัน (แต่ไปร้านข้างๆ แอบมาดูผมเป็นพักๆ) แล้วก็เข้ามาทักทายตลอด ผมนี่ตกหลุมเธออีกรอบเลย เธอรอจนร้านปิดเพื่อที่จะได้คุยกัน เราก็เลยชวนเธอไปกินก๋วยเตี๋ยวแถวๆนั้น นั่งคุยกันไปคุยกันมา ทำไมน่า เธอช่างน่ารักขนาดนี้ ทำอย่างงี้อยู่ราวๆ 2-3 วัน เราไปส่งเขากลับบ้านด้วยนะ! วันนึงเรานัดกันออกไปกินเหล้าด้วยกันต่อยาวจนเกือบเช้า วันนั้นผมเมามาก และยอมรับเลยว่าอยากได้เธอมาเป็นแฟนมาก ก็เลยขี่กลับบ้านของผมเอง เธอก็เหมื่อนรู้ตัว บอกให้แวะ 7-11 ซื่อมาม่ามา1กล่อง ถึงบ้านผมก็ต้มให้เธอ นอนตักเธอด้วยความเมา รอเธอซดมาม่า พอหมด ผมก็ลากเข้าห้องเลยคงไม่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ เช้ามาผมก็ไปส่งเธอกลับบ้าน เพราะเธอต้องไปสอบที่ชะอำ ไอ่เราก็ต้องกลับไปเคลียร์เรื่องการเรียนที่กรุงเทพให้เสร็จ ตอนนั้นเธอไม่มีโทรศัพท์ ติดต่อได้แค่ทางเฟส จริงๆแล้วผมต้องกลับกทม.วันเดียวกับที่เธอไปชะอำ แต่ตอนไปถึงสนามบิน ผมอดคิดถึงเธอไม่ได้ เลยตั้งใจตกเครื่องแล้วกลับมาที่บ้าน ส่งข้อความเฟสไปบอกเธอ ว่าอยู่ไหนเรายังไม่ได้ไป คิดถึง เลยอยู่ต่อสักพัก แต่ลืมไปว่าเธอขึ้นรถไปชะอำแล้ว
อีกวันมาเราก็เลยกลับไปที่กทม. แล้วเหตุการที่ทำให้ผมดีใจมากๆก็เกิดขึ้น เธอโทรมาหาเรา (ทิ้งเบอร์ให้เธอตอนทักเฟสไป) แล้วบอกว่า "ไอ่บ้า เราไปสอบที่ชะอำจำไม่ได้หรอ?" หลังจากนั้น้ราก็คบกันตอนที่ทั้งคู่กลับมาที่บ้านเกิด
เรามีความสุขกันมาก อยู่ด้วยกันตลอด ผมเปิดร้านเล็กๆของตัวเอง หาเช้าหาค่ำ ทำงานตอนเช้า เปิดร้านตอนเย็น วันนึงเธอมีปัณหากับคนที่ร้านจนทำให้เธอต้องขอปลิตัวออกมากลับไปอยู่บ้าน เราก็ยอมอยากให้เธอสบายใจ ตอนนั้นคบกันจะได้2ปีแล้ว แต่ 3-4 เดือนสุดท้ายที่คบกัน ผมรู้สึกเหงา รู้สึกเดียวดาย นอนคนเดียว กินข้าวส่วนไหญ่คนเดียว เฉาเหียวแห้ง เหมื่อนดอกไม้เก่า แต่เราก็ยังเจอกันอยู่ คุยกันตลอด แต่เธอไม่คืดจะมาเจอกันเลย จนผมรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป เธออาจจะเบื่อแล้ว แล้วผมก็ได้คุยกับเธอเรื่องปัณหานี้หลายรอบแล้ว แต่ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ผมเลยเที่ยวกินเหล้าทุกวันๆ จนกระทั้งผมตกไปสู่ยุกมืด ผมได้ไปเจอผู้หญิงอีกคน เขาน่ารัก สไตล์เรา เราก็แอบคุยกับเขา คุยไปคุยมา เราหลงเขามากจนถึงขั้นอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากกว่าอยู่กับคนของเรา
มีวันนึงเราหนีหายไปกินเหล้ากับผู้หญิงคนนี้ และแล้วเธอก็โทรมาทะเลาะกับเราว่าหายไปทั้งคืนไม่โทรมาไม่อะไร เธอได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้น เธออึ้ง เราบอกไปว่าเป็นเพื่อน เธอบอกว่าห่างกันสักพัก
เช้ามาผมไปส่งแม่ที่โรงพยาบาล เนืาองจากแม่รถล้มกระดูกเท้าหัก เธอก็โทรมาอีกแล้วถามว่า "เมื่อคืนทำไมไม่โทรหากันเหมื่อนปรกติ ทำไมหายไป ท่าเป็นแบบนี้ เราลองอยู่คนเดียวกันสักพักไหม" ด้วยความที่เรามีทางเลือกเราเลยตอบไป "อย่างงั้นก็ได้" เธอร้องไห้แล้ววางสายไป เราก็ไม่ติดต่อกลับเป็นเวลาสามวัน จนเธอคิดว่าเราเลิกกันจริงๆ แต่ตอนนั้นเราก็ยังคิดถึงเธออยู่ จนกระทั้งวันนึงเธอรู้ความจริงว่าเรามีอีกคนนึง เธอโทรมาร้องไห้แล้วบอกว่าทำไมเราไม่บอกเธอ เธอรักเรามาก ทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้ แล้วเราก็เลิกกันอย่างเป็นทางการ ผมก็ไปคบกับอีกคน ทุกอย่างเหมื่อนจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่เชื่อไหม ผมเห็นภาพหลอนของเธอตลอด โดยเฉพาะที่ที่เคยมี "เราสอง" ถึงขั้นเก็บไปฝันเป็นบางครั้ง วันนี้คือวันครบรอบของผมและเขาท่าหากเรายังคบกันอยู่ คงได้ฉลอง3ปีด้วยกันแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว ผมนึกว่าลืมเขาได้ จริงๆแล้วไม่เลย ยังคิดถึงอยู่ตลอด อาจจะเห็นแก่ตัวที่พูดแบบนี้ว่าทั้งๆที่คบคนอื่นอยู่ จะมาคิดถึงเขาทำไม ทิ้งเขาไปจะมาคิดถึงอยู่ทำไม ทำเขาร้องไห้เสิ่ยใจจะมาแคร์อีกทำไม นั้นคือสิ่งที่ผมทำพลาดไป ผมทิ้งคนที่ผมรักมากคนนึงไป คนที่ผมคงรักคนอื่นไม่เท่าเขา
ตอนนี้ผมสับสน และหลอนมาก ไม่รู้จำทำยังไงต่อ เพราะรู้ว่าเธอคงไม่มีวันกลับมากับเรา เธอคงไม่รอเราหรอก ไม่กล้าทักไป เจอเพื่อนเขา เจอพี่ชายเขา ก็ถามว่าเขาเป็นไงมั้ง สบายดีไหม อยากฝากบอกว่าคิดถึง แต่มันคงเห็นแก่ตัวและหน้าด้านเกินไป ทำยังไงต่อดีครับ ว้าวุ่นเลยหัวใจ นั่งเขียนไปเช็ดน้ำตาไป คงได้แค่หวังว่าสักวันนึงเราจะเจอกันอีก จะรักกันอีก และรักมากกว่าเดิมอีก
ขออภัยนะครับท่าเขียนสะยาวเลย
ไครเคยเป็นแบบผมมั้งครับ? ควรจะทำยังไงต่อดี?
เจ็บเหิ้*ๆ!
ควรเดินไปทางไหนต่กับชีวิตรัก?
วันนี้ผมมีเรื่องจะเล่าให้ฟังเกี่ยวกับความสับสนที่เกิดขึ้นกับผมณตอนนี้
ก่อนอื่นต้องขอโทษด้วยนะครับท่าภาษาไทยผมพิมผิดๆถูกๆ ผมไม่แข็งภาษาไทยสักเท่าไหร่
เรื่องมันก็เรื่มขึ้นตอนที่ผมมีแฟนคนนึง รักมากๆ เราเจอกันครั้งแรกที่ผับ แต่ตอนนั้นเธอยังมีแฟนอยู่ ไอ่เราเห็นก็ปลื้มใจมาก เพราะเป็นสเป้กที่เราชอบจริงๆ จำได้ว่าเธอเดินมาขอบุหรี่เรา ไอ่เราก็เล่นตัวบอกให้เขาเข้ามานั่งกับเราก่อนแล้วจะให้ เขาไม่สนใจสบัดบ๊อบใส่หันหลังหนี เราก็ตะโกนตามหลังไปว่า "เธอๆ!" "เราล้อเล่นนะ อะบุหรี่ เราขอคุยด้วยได้ไหม เพื่อนเมากันหมดแล้ว" เธอก็เดินกลับมาหยิบบุหรี่จากมือพร้อมขอไฟแช้กจุด พอเห็นใกล้ๆ เราก็ยิ่งชอบไปไหญ่ เห็นแล้วคิด โห ทำไมน่ารักอะไรแบบนี้ คุยไปคุยมาเราก้ตัดประเด็นถามเลย "เธอมีแฟนยังอะ" คำตอบที่ได้รับกลับมานั้น "มีผัวแล้วคะ!" ผมนี้อึ้งแต่ก็เข้าใจ ก้เขาสวยขนาดนี้ ไม่มีก็บ้าแล้ว (แต่มารู้ทีหลังว่าวันนั้นเธอมากับกิ๊ก!)
หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีก แต่ผมจำชื่อเธอได้ขึ้นใจเลย (ขอไม่บอกชื่อนะครับ ^ ^")
ผมก็เลยใช้ชีวิตแบบปรกติของผม ย้ายไปเรียนที่กรุงเทพได้ปีเดียวก็ย้ายกลับมาบ้านเกิดเพราะความแตกต่างและสังคม วันแรกที่กลับมาก็ออกไปเที่ยวหาเพื่อนๆพร้อมไปงานวันเกิดเพื่อนที่ร้านแห่งนึง เชื่อไหมว่าเธอก็นั่งอยู่ที่นั้น ที่จำเราได้ เธอพยายามจะให้เราเห็น แต่ว่าเราดันเมาสะแล้วเลยไม่ทันได้เห็นเธอ พอปาร์ตี้วันเกิดของเพื่อนกำลังจะจบลง เราก็นัดกับเพื่อนๆว่าจะไปต่อกันที่ผับ เชื่อไหมว่าเธอไปถามๆคนในร้านแล้วก็ตามผมมา แต่ก็ไม่ได้เจอกันจนกระทั้งตอนร้านกำลังปิด คนก็เดินกันออกมาจากผับนั้นๆ ผมยืนดูดบุหรี่อยู่ หันไปมองเห็นพอดี อย่างกะซีรี้ส์เกาหลีเลยนะ ท่ามีเพลงหน่อยนี้ใช่เลย เรายืนมองกันอยู่พักนึงประมาณว่า จำกันได้ไหม เรายิ้มให้เธอก็โบกมือมา แล้วถามเราว่า "จำเราได้ไหม?" "ได้ดิ... ทำไมจะจำไม่ได้ เธอขอบุหรี่เราไป3ตัววันนั้น!" เธอก็ยิ้มหัวเราะ เราก็ถามอีกว่า "ไปไหนต่อคับ?" เธอบอกว่าจะกลับบ้านแล้วเพื่อนรอที่รถ แล้วก็ลากันตรงนั้น
อีกวันมา ผมก็ได้ไปทำงานที่ผับนั้นเพราะด้วยความที่สนิทกับเจ้าของ เขาเลยให้เราเข้ามาช่วย ผมเป็นบาร์เทนเด้อร์นะลืมบอก คุณเชื่อไหม เขามาเที่ยวที่นั้นทุกวัน (แต่ไปร้านข้างๆ แอบมาดูผมเป็นพักๆ) แล้วก็เข้ามาทักทายตลอด ผมนี่ตกหลุมเธออีกรอบเลย เธอรอจนร้านปิดเพื่อที่จะได้คุยกัน เราก็เลยชวนเธอไปกินก๋วยเตี๋ยวแถวๆนั้น นั่งคุยกันไปคุยกันมา ทำไมน่า เธอช่างน่ารักขนาดนี้ ทำอย่างงี้อยู่ราวๆ 2-3 วัน เราไปส่งเขากลับบ้านด้วยนะ! วันนึงเรานัดกันออกไปกินเหล้าด้วยกันต่อยาวจนเกือบเช้า วันนั้นผมเมามาก และยอมรับเลยว่าอยากได้เธอมาเป็นแฟนมาก ก็เลยขี่กลับบ้านของผมเอง เธอก็เหมื่อนรู้ตัว บอกให้แวะ 7-11 ซื่อมาม่ามา1กล่อง ถึงบ้านผมก็ต้มให้เธอ นอนตักเธอด้วยความเมา รอเธอซดมาม่า พอหมด ผมก็ลากเข้าห้องเลยคงไม่ต้องบอกว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ เช้ามาผมก็ไปส่งเธอกลับบ้าน เพราะเธอต้องไปสอบที่ชะอำ ไอ่เราก็ต้องกลับไปเคลียร์เรื่องการเรียนที่กรุงเทพให้เสร็จ ตอนนั้นเธอไม่มีโทรศัพท์ ติดต่อได้แค่ทางเฟส จริงๆแล้วผมต้องกลับกทม.วันเดียวกับที่เธอไปชะอำ แต่ตอนไปถึงสนามบิน ผมอดคิดถึงเธอไม่ได้ เลยตั้งใจตกเครื่องแล้วกลับมาที่บ้าน ส่งข้อความเฟสไปบอกเธอ ว่าอยู่ไหนเรายังไม่ได้ไป คิดถึง เลยอยู่ต่อสักพัก แต่ลืมไปว่าเธอขึ้นรถไปชะอำแล้ว
อีกวันมาเราก็เลยกลับไปที่กทม. แล้วเหตุการที่ทำให้ผมดีใจมากๆก็เกิดขึ้น เธอโทรมาหาเรา (ทิ้งเบอร์ให้เธอตอนทักเฟสไป) แล้วบอกว่า "ไอ่บ้า เราไปสอบที่ชะอำจำไม่ได้หรอ?" หลังจากนั้น้ราก็คบกันตอนที่ทั้งคู่กลับมาที่บ้านเกิด
เรามีความสุขกันมาก อยู่ด้วยกันตลอด ผมเปิดร้านเล็กๆของตัวเอง หาเช้าหาค่ำ ทำงานตอนเช้า เปิดร้านตอนเย็น วันนึงเธอมีปัณหากับคนที่ร้านจนทำให้เธอต้องขอปลิตัวออกมากลับไปอยู่บ้าน เราก็ยอมอยากให้เธอสบายใจ ตอนนั้นคบกันจะได้2ปีแล้ว แต่ 3-4 เดือนสุดท้ายที่คบกัน ผมรู้สึกเหงา รู้สึกเดียวดาย นอนคนเดียว กินข้าวส่วนไหญ่คนเดียว เฉาเหียวแห้ง เหมื่อนดอกไม้เก่า แต่เราก็ยังเจอกันอยู่ คุยกันตลอด แต่เธอไม่คืดจะมาเจอกันเลย จนผมรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป เธออาจจะเบื่อแล้ว แล้วผมก็ได้คุยกับเธอเรื่องปัณหานี้หลายรอบแล้ว แต่ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ผมเลยเที่ยวกินเหล้าทุกวันๆ จนกระทั้งผมตกไปสู่ยุกมืด ผมได้ไปเจอผู้หญิงอีกคน เขาน่ารัก สไตล์เรา เราก็แอบคุยกับเขา คุยไปคุยมา เราหลงเขามากจนถึงขั้นอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากกว่าอยู่กับคนของเรา
มีวันนึงเราหนีหายไปกินเหล้ากับผู้หญิงคนนี้ และแล้วเธอก็โทรมาทะเลาะกับเราว่าหายไปทั้งคืนไม่โทรมาไม่อะไร เธอได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้น เธออึ้ง เราบอกไปว่าเป็นเพื่อน เธอบอกว่าห่างกันสักพัก
เช้ามาผมไปส่งแม่ที่โรงพยาบาล เนืาองจากแม่รถล้มกระดูกเท้าหัก เธอก็โทรมาอีกแล้วถามว่า "เมื่อคืนทำไมไม่โทรหากันเหมื่อนปรกติ ทำไมหายไป ท่าเป็นแบบนี้ เราลองอยู่คนเดียวกันสักพักไหม" ด้วยความที่เรามีทางเลือกเราเลยตอบไป "อย่างงั้นก็ได้" เธอร้องไห้แล้ววางสายไป เราก็ไม่ติดต่อกลับเป็นเวลาสามวัน จนเธอคิดว่าเราเลิกกันจริงๆ แต่ตอนนั้นเราก็ยังคิดถึงเธออยู่ จนกระทั้งวันนึงเธอรู้ความจริงว่าเรามีอีกคนนึง เธอโทรมาร้องไห้แล้วบอกว่าทำไมเราไม่บอกเธอ เธอรักเรามาก ทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้ แล้วเราก็เลิกกันอย่างเป็นทางการ ผมก็ไปคบกับอีกคน ทุกอย่างเหมื่อนจะเป็นไปได้ด้วยดี แต่เชื่อไหม ผมเห็นภาพหลอนของเธอตลอด โดยเฉพาะที่ที่เคยมี "เราสอง" ถึงขั้นเก็บไปฝันเป็นบางครั้ง วันนี้คือวันครบรอบของผมและเขาท่าหากเรายังคบกันอยู่ คงได้ฉลอง3ปีด้วยกันแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว ผมนึกว่าลืมเขาได้ จริงๆแล้วไม่เลย ยังคิดถึงอยู่ตลอด อาจจะเห็นแก่ตัวที่พูดแบบนี้ว่าทั้งๆที่คบคนอื่นอยู่ จะมาคิดถึงเขาทำไม ทิ้งเขาไปจะมาคิดถึงอยู่ทำไม ทำเขาร้องไห้เสิ่ยใจจะมาแคร์อีกทำไม นั้นคือสิ่งที่ผมทำพลาดไป ผมทิ้งคนที่ผมรักมากคนนึงไป คนที่ผมคงรักคนอื่นไม่เท่าเขา
ตอนนี้ผมสับสน และหลอนมาก ไม่รู้จำทำยังไงต่อ เพราะรู้ว่าเธอคงไม่มีวันกลับมากับเรา เธอคงไม่รอเราหรอก ไม่กล้าทักไป เจอเพื่อนเขา เจอพี่ชายเขา ก็ถามว่าเขาเป็นไงมั้ง สบายดีไหม อยากฝากบอกว่าคิดถึง แต่มันคงเห็นแก่ตัวและหน้าด้านเกินไป ทำยังไงต่อดีครับ ว้าวุ่นเลยหัวใจ นั่งเขียนไปเช็ดน้ำตาไป คงได้แค่หวังว่าสักวันนึงเราจะเจอกันอีก จะรักกันอีก และรักมากกว่าเดิมอีก
ขออภัยนะครับท่าเขียนสะยาวเลย
ไครเคยเป็นแบบผมมั้งครับ? ควรจะทำยังไงต่อดี?
เจ็บเหิ้*ๆ!