คำถามของคนเป็นชู้...

(อยากให้อ่านกันให้จบ) เรื่องนี้เกิดขึ้นกับผมเมื่อ8เดือนที่แล้วครับ ผมได้มีโอกาสคบกับผู้หญิงคนนึง ซึ่งเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนนึงเลยก็ว่าได้ ผมคบกับเธอได้เกือบ2ปี ตลอดเวลาที่คบกัน ผมไม่เคยแน่ใจเลยว่า ว่าผมกำลังคบอยู่กับคนจิงๆหรือป่าว 1ปีแรกที่คบกัน เธอก็ดีกับผมมาตลอด ดูแลเทคแคร์ ไปเที่ยว ดูหนัง กินข้าว ด้วยกันแทบทุกวัน จำได้ว่า ครั้งแรกที่ผมกับเธอมีอะไรกัน เธอบอกว่าผมคือ ผู้ชายคนที่สองที่เธอรักลองจากพ่อของเธอก็คือผม ยอมรับเลยครับ ตลอด1ปีเต็มที่ผมคบกับเธอ ผมแม้งโครตมีความสุขเลยครับ จากที่ผมแค่รัก ผมก็เริ่มรู้สึกว่ามันผูกพันธ์ เธอเปลี่ยนจากคนรักคนนึง กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมไปแล้ว คือ ผมจะไปไหนมาไหนกับเธอตลอด ผมมักจะบอกเธอเสมอว่า ให้เธอตั้งใจเรียนนะ อีกแค่ไม่กี่ปีก็จบแล้ว อย่าดื้อละ อยู่กันแบบนี้นานๆ อยู่เป็นแม่ของลูกเรานะ และทุกครั้งที่ผมพูดแบบนี้เธอก็จะทำน่าตาน่ารักใส่ผมตลอดเลย แต่อีก2เดือนต่อมา ทุกๆอย่างมันก็เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อเธอเฟชมาบอกผมว่า อาทิตนี้เธอไม่ว่างเลย เธอติดซ้อมละครเวที คงไม่ได้ไปหานะ ผมก็เลยบอกเธอว่า โอเค ไม่เป็นไร ยังไงมีอะไรก็โทรมาหานะ กลับห้องแล้วก็หาไรกินด้วยละ ห่วงนะ ผมพูดยังไม่ทันจบเลย เธอตัดสายไปอย่างไว แต่ผมก็ไม่ได้อะไร คิดว่าเธอคงจะรีบไปซ้อมละคร ตั้งแต่วันนั้น เธอก็เริ่มหายไป หายไป ทุกครั้งที่ผมโทรไปเธอก็ไม่เคยรับเลย แต่เธอจะโทรกลับมาหาผมในตอนประมาณใกล้ๆ6โมงเย็น ของทุกวัน เธอพูดแค่ว่า ขอโทดนะ ช่วงนี้ไม่มีเวลาให้เลย เรียนหนักมาก แถมยังติดซ้อมละครทุกวันเลย เข้าใจกันนะ ไว้ถ้าว่างแล้วจะรีบไปหาเลย สัญญา ผมกำลังจะพูด แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลย เธอก็พูดสวนมาทันที งั้น แค่นี้ก่อนนะ พี่ที่คณะมาตามแล้วอะ แล้วเธอก็ตัดสายผมไปเลย ผมเริ่มติดต่อเธอยากขึ้น จากที่เธอเคยตอบเฟช ตอบไลน์ทุกๆครั้งที่ผมส่งไป เธอก็เริ่มไม่ตอบ เริ่มไม่อ่าน เดี๋ยวตอบ เดี๋ยวไม่ตอบ ผมเริ่มคิดในใจแล้วว่า เฮ้ย ละครบ้าบออะไรของมันวะ แม้งซ้อมกันทั้งวัน เลยตัดสินใจไปดักรอเธอที่หน้าหอ เพื่อที่จะไปเคลียร์กับเธอ ไปยืนรอสักพักใหญ่ๆ ก็มีรถเก๋งโตโยต้าวีอ๊อดสีขาว ขับมาจอดหน้าหอ และภาพที่ผมเห็น คือ แฟนผมเดินลงมาจากรถเก๋งคันนั้น ผมแม้งทำอะไรไม่ถูกเลยชั่วโมงนั้นใจมันสั่น น้ำตาคลอ สรุป วันนั้นผมเลือกที่จะไม่เจอเธอเพราะผมรู้ตัวเองว่าผมเป็นคนใจร้อน ผมกลัวผมจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เลยเลือกที่จะไม่เจอเธอดีกว่า ผมไม่รู้นะ ว่าคนในรถเก๋งคันนั้นเป็นหญิงหรือชาย เพราะผมเองก็มีไม่หลักฐาน มันก็เลยคิดได้สองแบบ  ผมกลับไปนอนคิดทบทวนเหตุการณ์วันนั้นดูอีกที คิดแล้วคิดอีก หรือเราอาจจะคิดมากไปเองวะ มันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ไม่รู้นะว่าแม้งเพราะอะไร ที่ทำให้ผมศรัทธาในตัวผู้หญิงคนนี้มากมายขนาดที่ว่า ทุกครั้งผมก็ทำได้แค่สงสัยว่าเธอ จะมีคนอื่นหรือป่าว แต่ไม่เคยกล้าถามเลยสักครั้ง ทำได้แค่สังสัยจิงๆ เพราะทุกๆครั้งที่เกือบจะจับได้เธอก็จะมีเหตุผลให้ผมตลอด ผมหักดิบตัวเองด้วยการไม่ติดต่อเธอ มันยากมากครับที่จะผ่านไปแต่ละคืนๆ และสุดท้ายผมก็ทนไม่ไหว ใจผมมันไม่แข็งพอ ก็เลย ไลน์ไปหาเธอ เธอตอบมาว่า หายไปไหนมามาเนี้ย คิดนึงนะรู้มั้ย ผมเลยบอกว่า ป่าว พอดีไม่ค่อยสบาย เธอก็คุยกับผมดีนะ ถามโน้นถามนี่ และเธอก็ให้ความหวังผมโดยการบอกว่าเธอจะมาหาผมอาทิตย์ละครั้ง ผมก็เฝ้ารอ พอใกล้จะถึงวันที่เธอต้องมาหาผม เธอก็จะอ้างว่าไม่ว่างตลอด ไม่ว่าจะอาทิตย์ไหนๆเธอก็ไม่มา ผมแม้งก็รอเก้อมาตลอด เธอ เปลี่ยนไปมาก เธอไม่ใส่ใจผมเลยสักนิด และพักหลังๆ คือ เธอเริ่มพูดจาไม่ถนอมน้ำใจกันบ่อยขึ้น มันเหมือนผมพยายามวิ่งตามเธอ แต่เธอแม้งพยายามจะวิ่งหนีผม ไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน สุดท้ายผมก็ต้องแพ้ ผมท้อครับ ผมพูดเลย ตอนนั้นผมท้อมาก มันไม่อยากทำอะไร มันจุกๆ แน่นๆ อยู่ข้างใน ผมแม้งพยายามจะลืม แต่มันก็ทำไม่ได้ ชีวิตมันแย่มากในตอนนั้น แต่อยู่ๆ เธอก็กลับมา มาทำดี มาหาผม ชวนผมไปโน้นไปนี่ ตอนนั้นผมสับสนมาก สรุปเธอกลับมาอีกครั้ง ผมกับเธอ เรากลับมาหวานกันอีกครั้ง จนแม้งมาถึงตอนสุดท้าย ความจิงแม้งปรากฎ ชัดเจนทุกอย่าง เพื่อนแฟนผมที่อยู่กลุ่มเดียวกันกับแฟนผม ผมไม่รู้นะว่าเค้าทะเลาะอะไรกับแฟนผมหรือป่าว อยู่ๆก็ส่งรูปแฟนผมกอดกับผู้ชายมาให้ดู แล้วบอกว่า เลิกโง่สักทีเถอะ แฟนผมอะแม้งมีผัวอยู่แล้ว ตอนนี้มันก็อยู่ด้วยกัน สงสารวะ โดนมันปั่นซะเชื่องเลย และที่มันบอกว่าไปซ้อมละครอะนะ ไม่มีหรอก มันก็อยู่กับผัวมันนั่นแหละ นี่อยู่กับมันตลอด รู้ทุกอย่าง ไอห้องที่มันเช่าอยู่มันก็เช่าอยู่กับผัวมัน นาทีนั้นผมถึงกับช็อก อึนๆ มึนๆ มือไม้สั่นไปหมด ผมฝืนพิมพ์ทั้งน้ำตาไปถามเพื่อนแฟนผมอีกครั้งว่า แล้วเมื่อก่อนทำไมแฟนผมเค้าถึงมาอยู่กับผมได้ตลอดเลยถ้าเค้ามีผัวอยู่แล้วจิงๆอะ เพื่อนแฟนผมตอบมา ประโยคนี้ มันทำให้ผม ร้องไห้ออกมาแบบไม่หยุด ก็จะไปยากอะไร ก็ผัวมันเป็นทหาร พึ้งปลดมาเมื่อ 5-6เดือนที่แล้วเอง...คงไม่ต้องอธิบายนะครับ ว่านาทีนั้น สภาพผมเป็นยังไงบ้าง หลังจากที่รู้เรื่องได้ประมาณ2ชั่วโมง ก็เริ่มตั้งสติไล่เรียงเรื่องราว ตั้งแต่แรกจนจบ ทุกอย่างมันบอกผมหมดเลยครับ ไอที่ผมสงสัย ที่ผมสงสัยเค้ามาตลอด มันเป็นไปอย่างที่ผมคิดไว้ทั้งหมด ที่เค้าบอกผมไม่ว่าง ที่เค้าไม่รับสายผม ที่เค้าหายไป เค้าอยู่ด้วยกันตลอด คนในรถเก๋งคันนั้น เค้าโกหกผมทุกเรื่อง แม้แต่คำว่ารักที่เค้าพูดให้ผมฟังอยู่ทุกๆวัน นั่งคิดอยู่นาน เลยตัดสินใจโทรไปนัดเค้ามาที่ห้อง ให้เหตุผลว่า มีเรื่องสำคัญมากจะคุยด้วย เค้าเลยยอมมา พอมาที่ห้องผม ผมเลยถามว่าเค้ามีแฟนอยู่แล้วใช่มั้ย เค้าทำสีหน้าไม่ดี รีบถามผมกลับทันทีเลย รู้ได้ไง ผมเลยเอาแชทที่เพื่อนเค้าคุยกับผมให้เค้าดู ในใจผมก็ภาวนาให้มันไม่ใช่เรื่องจิง แต่สิ่งที่ผมได้ยินคือ (ใช่เรามีแฟนอยู่แล้ว จะด่าจะว่าอะไรเราก็ได้เรายอม ไปเลิกกับมันได้มั้ย แล้วเรากลับมารักกันเหมือนเดิมไง เลิกบ้าอะไร ก็วันนี้ที่มาก็ตั้งใจมาเลิกกับเองนี่แหละ เราไม่อยากโกหกเองอีกแล้ววะ เราขอโทดนะ ขอโทดทุกอย่าง ที่ผ่านมาเรามันไม่ดีเอง ไม่รักแล้วมามีอะไรกับเราทำไมวะ มาบอกรักเราทำไมวะ ลืมๆมันไปเถอะ ก็คิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นแล้วกัน งั้นเราไปนะ ผมเดินไปกอดเค้าครั้งสุดท้าย แล้วพูดว่า อย่าไปเลยนะ เราขอร้อง เค้าค่อยๆแกะนิ้วมือผมออกทีละนิ้วๆ แล้วหันมาพูดกับผมเป็นประโยคสุดท้ายสั่งลาคนหน้าโง่อย่างผมว่า ปล่อยมือ...) ในวงเล็บคือประโยคที่ผมคุยกับเธอครั้งสุดท้าย ก่อนจะจบกัน เรื่องนี้เป็นเรื่องจิง ผมเล่าแบบโครตละเอียด ทั้งคำพูด ทั้งสีหน้าเค้าวันนั้น ผมจำได้ไม่เคยลืมครับ สรุปแล้วผมไม่ได้เป็นทั้งตัวเลือก และคนที่ถูกเลือกมาตั้งแต่แรกแล้ว แถมยังเป็นชู้เค้าอีก ผมโดนหลอกมาเกือบ2ปีเต็ม ชีวิตยิ่งกว่าละครอีกครับตอนนั้น กว่าผมจะผ่านจุดนั้นมาได้ สติมันแตกอะครับ เป็นใครใครก็รับไม่ได้ สมองผมแม้งช้าไปเกือบ2เดือน กลายเป็นคนเหม่อลอย มันเหมือนว่าสมองผมมันไม่ยอมสั่งอะไรเลย กว่าจะกลับมาเป็นปกติเกือบเอาตัวไม่รอดเหมือนกันครับ เรื่องนี้ผมอยากเล่าแบบให้ชัดเจนแล้วเห็นภาพที่สุดครับ โดยเฉพาะคำพูดก่อนเธอจะไป มันโครตเลือดเย็นเลยครับ ทุกวันนี้สิ่งที่เจ็บปวดกว่าการถูกบอกเลิก เจ็บปวดกว่าการเป็นชู้เค้า คือ การที่เรายังฝันถึงเค้ายังนึกถึงภาพเค้ากับเรานอนกอดกัน แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างมันว่างป่าว เลิกกับเค้ายังไม่ถึงอาทิตย์เลย เค้าก็เปิดตัวแฟนเค้าแล้วในเฟช ตั้งสถานะกัน เอารูปคู่เค้ากับแฟนเค้าขึ้นหน้าปกเฟช ส่วนรูปคู่เค้ากับเรา มันเป็นแค่อดีต ส่วนเค้ากับแฟนเค้ามันคืออนาคต ทุกวันนี้ผมต้องบล็อกเฟช บล็อกไลน์ ลบเบอ ลบรูปภาพเค้ากับผมออกจนหมดครับ มันทนดูทนเห็นเค้ารักกันไม่ได้จิงๆ คนเราจะผ่านจุดนี้มาได้ มันต้องหักดิบเท่านั้นครับ เวลาจะช่วยเราเอง นานไปเดี๋ยวมันก็ชินครับ ใครผ่านเรื่องพวกนี้มาได้ ต่อไปหัวใจคุณจะมีภูมิคุ้มกันครับ หัวใจมันจะค่อยๆเรียนรู้ความเจ็บปวดไปเรื่อยๆ จนมันชา และสุดท้ายมันก็จะชินไปเอง บางคนโดนหนักยิ่งกว่าผม เค้ายังผ่านมันมาได้เลย แล้วทำไมผมถึงจะผ่านมันไม่ได้ละ คิดแบบนี้ครับ มันเป็นแค่ในระยะสั้นเท่านั้นอะครับ เรื่องพวกนี้ เดี๋ยวพอเจอคนใหม่เข้ามา เรื่องเก่าๆมันก็จะค่อยๆเลือนหายไปจากเราเอง ไม่มีใครเสียใจไปตลอดชีวิตหรอกครับ และก็ไม่มีอะไรแน่นอนจิงๆครับในโลกนี้ ใจคนก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย...ทุกคนที่เจอเหตุการณ์แบบผม ขอแค่คุณมีสติ เดี๋ยวมันก็จะผ่านไปได้เอง (ขอบคุณที่สละเวลามาอ่านครับ)