อยากขอความคิดเห็นเกี่ยวกับ อาชีพค่ะ

เราอายุ 34 ค่ะ  ทำงานครั้งแรก ตอนเรียนจบมาใหม่ๆ ด้วยความที่อยากมีธุรกิจเป็นของตนเอง เลยขอยืมเงินจากญาติ เพื่อเปิดร้านขายนม ขนมปังเล็กๆ  ทีแรก ร้านไปได้ดีเลยค่ะ รายได้วันนึงๆ  ตกอยู่ที่ 5-7 พันบาท แต่ความซวยก้มาเยือน  เนื่องจากมีเหตุยิงกันตายในร้านค้าบริเวณใกล้เคียง ตลาด จึงเงียบเหงา ธุรกิจซบเซา จนแม่เรา บังคับให้หยุดกิจการ  จากนั้นน้าเราก้ส่งข่าวให้เราไปสมัครงานราชการแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นตำแหน่ง พนักงานราชการ  เราก้ดันสอบได้เลย ต้องระเห็จ ระเห  เร่ร่อน  ออกจากบ้านเพื่อไปทำงาน ราชการตามที่ทางบ้านต้องการ   เราอยู่ที่ ตจว.ได้ประมาณ 3 ปี  ด้วยความที่อยากกลับบ้าน ขอเจ้านายย้ายก้แล้ว ทำทุกอย่างก้แล้ว ก็ไม่สามารถ ย้ายกลับบ้านได้เนื่องจากเป็นข้อกำหนดของหน่วยงาน  เราก้เลยแอบไปสอบใหม่  ตำแหน่งใหม่ กระทรวงใหม่  ปรากฎว่าเราสอบได้ค่ะ  ตอนนี้ย้ายกลับมาทำงานที่บ้านเรียบร้อยแล้ว  แต่ยังคงเป็นตำแหน่ง พนักงานราชการ  เพราะตอนนั้นเราไม่ได้สนใจว่าจะเป็นตำแหน่งอะไร ขอแค่ได้กลับบ้านก็พอ และชีวิตของเราในตอนนี้  ไม่ได้ลำบากอะไร  มีความสุขที่ได้อยู่บ้าน บ้านไม่ต้องเช่า ข้าวไม่ต้องซื้อ อีกทั้งเรามี ตายาย ให้ต้องดูแล เวลาที่ไม่สบาย เราต้องดูแล พาไป โรงพยาบาลตลอด และ ตา ยาย  ดูมีความสุขมาก ที่อย่างน้อย มีลูกหลานคอยดูแลใกล้ชิด  เรามีความสุขและพอใจในความเป็นอยู่ ณ ขณะนี้  ไม่เดือดร้อน    จนมาวันหนึ่งและหลายๆวัน  คำพูดที่ได้ยินตลอดก็คือ  ทำไมไม่ไปสอบข้าราชการ  ทำไมไม่สอบ  กพ     ทำไมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  บลาๆๆๆๆๆ     เราเลยสงสัยว่า   จำเป็นมั๊ย ว่า เราต้องดิ้นรนเพื่อสอบให้ได้เป็นข้าราชการเหมือนชาวบ้านเค้า พ่อเราเป็นข้าราชการตำรวจ แม่เป็นข้าราชการโรงพยาบาล น้องชายทำงาน บ.น้ำมันอยู่ภาคใต้  น้าๆ  เป็นข้าราชการทั้งบ้าน   เราไม่เข้าใจ   สิ่งที่จำเป็นที่สุดในชีวิต  คือการได้ทำงานเป็น ข้าราชการเหรอคะ