บางคนเรียนมากซะจนโง่ พูดกับใครไม่ค่อยรู้เรื่อง, คนไม่เรียนยิ่งโง่ก็มี เพราะมันไม่พอดี

บางคนเรียนมากซะจนโง่ พูดกับใครไม่ค่อยรู้เรื่อง คนไม่เรียนยิ่งโง่ก็มี เพราะมันไม่พอดี
ถ้าสูงก็เกินไป ถ้าต่ำก็หลุดลงมา จึงไม่พบทางสายกลาง


เหมือนเราจะสอยมะม่วง ถ้าไม่สอยยาวเลยลูกมะม่วงไปสักสาม-สี่เมตรก็สอยลำบาก ถ้าไม้สั้นก็สอยไม่ถึง ก็เลยไม่ได้มะม่วง
นี่!...เพราะความสูงเกินไปต่ำเกินไป ไม่พอดี จึงใช้ไม่ได้ ไม่มีความหมาย


ถ้าเรียนมากๆ จะเข้าใจว่าเราฉลาดก็ยังไม่ถูก บางทีฉลาดเกินไป ใช้ไม่ได้
บางคนเรียนมาก เข้าใจว่าตัวเองฉลาดมาก เกิดทิฐิมานะขึ้นมา เห็นเพื่อนมนุษย์ทั้งหลายโง่เหมือนสัตว์ไม่ใช่คนสักคน
คิดว่าตัวเองมีอำนาจกว่า ดีกว่า เก่งกว่า ฉลาดกว่า ดูดถูกคนอื่นไปหมด คิดอย่างนี้ก็มีแต่ความเดือดร้อนเท่านั้น


ถ้าเห็นว่า เออ!...ตาสีตาสาก็เหมือนเรา คนแก่ก็เหมือนเรา ต่อไปเราต้องแก่ เจ็บ ตายเหมือนกัน หรือเห็นเด็กวุ่นวาย
ก็คิดได้ว่าเราก็เคยวุ่นวายอย่างเด็กเหมือนกัน ใครเห็นอะไรแล้วนำมาพิจารณาตัวเองอย่างนี้จะเข้าใจชีวิต
รู้เหตุที่จะทำให้ชีวิตมีความสุขได้ง่าย


ธรรมะคือความพอดี ไม่ต่ำ ไม่สูงจนเกินไป ถ้าสูงกว่าเขาก็หยิ่งยะโส ดูถูกคนอื่น ถ้าคิดว่าตัวเองต่ำกว่าเขา
ก็คิดน้อยใจ คิดอายคนอื่น กลัวว่าเขาจะว่าอย่างนั้นอย่างนี้ บางทียิงตัวตาย หรือกินยาฆ่าตัวตายก็มี
ส่วนคนที่ดูถูกเขาถูกกระสุนตายไปก็มี  นี่ก็เพราะไม่รู้จักความพอดีนั่นเอง


ถ้าคิดว่า คุณกับฉันมีความเกิดเป็นเบื้องต้น มีความแก่เป็นท่ามกลาง ผลที่สุดก็ดับไป จะมีใครดีกว่ากันแค่ไหน?
ถ้าคิดอย่างนี้ ความพอดีก็มีขึ้น ไม่ดูถูกข่มเหงใคร ไม่คิดว่าตัวเองอาภัพอับเฉา



-------------------------------

เนื้อหาบางส่วนจาก คนถูกทิ้ง
หลวงปู่ชา สุภัทโท
http://www.dharma-gateway.com/monk/preach/lp_cha/lp-cha_66.htm