ตามหัวข้อกท.เลยค่ะ
ตอนนี้รู้สึกเหมือนคุณพ่อคุณแม่เข้าวัยทองแล้ว ที่บ้านเลยค่อนข้างมีปัญหา ทั้งทะเลาะกันบ่อยมีปัญหากันบ่อย มีกันได้ทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องเล็กยันเรื่องใหญ่ปวดหัวมากๆเลยค่ะ ส่วนตัวแล้วคุณแม่ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ แต่กับคุณพ่อนี่หนักเลยค่ะ รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่ต้องมาพูดแบบนี้ แต่ไม่รู้จะปรึกษาใครดี
คือคุณพ่อตอนนี้นิสัยยิ่งกว่าผู้หญิงอีกค่ะ 'เยอะ'มากๆ ทั้งหงุดหงิดฉุนเฉียวง่าย เจ้าอารมณ์สุดๆ ขี้งอนสุดๆ ขี้วีนสุดๆ โกรธบ่อยมากๆ ทั้งๆที่บางเรื่องนี่เรื่องเล็กแท้ๆ แถมเวลาโกรธก็พาลไม่คุยกับคนทั้งบ้านอีก บรรยากาศก็มาคุสิค่ะ ไม่ได้มาคุแค่แปปๆ แต่มาคุเป็นวันๆบ้านนี่บรรยากาศอึมครึมสุดๆ(ตอนนี้ที่พิมพ์อยู่ด้วยค่ะ)แถมถามว่าโกรธอะไรเป็นอะไรก็ไม่ตอบ หรือถ้าตอบ(แบบไม่ตรงประเด็น)ก็จะตะคอกๆ หน้าตาท่าทางนี่ไปหมด คุณแม่ก็พยายามง้อนะคะ อดทนสุดๆ พูดจาดีด้วย พยายามใจเย็นด้วยมากๆ ก็พูดไม่ดีใส่แม่อีก (ไม่ชอบมากๆเลยค่ะ) ส่วนตัวก็พยายามพูดดีด้วยนะ แต่บางครั้งรู้สึกทนไม่ได้อะ จะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว คือพยายามถามดีๆคุยดีๆแล้วอะ ก็แค่หันหน้ามาคุยกัน(ด้วยเหตุผลไม่ใช่เปลี่ยนประเด็น)สิ จะได้จบๆ ก็จะต้องตะคอกใส่ตลอด ตอนแรกๆก็ไม่ยอมค่ะ จนสุดท้ายก็โอเคๆ จบแล้วพอแล้ว (คือคุย[เถียง]กันมากกว่านี้ก็กลัวจะโดนถีบ 55)เหนื่อย เหมือนทะเลาะกับเด็กเลย
ช่วงนี้ร้องไห้บ่อยมากกก บ้านก็กลายเป็นที่ๆไม่น่าอยู่ไปซะอย่างนั้น เวลาออกไปเรียนพอถึงเวลากลับบ้านมันก็จะแบบ เห้ออออ อีกแล้ว วันนี้จะเจอแบบไหนเนี่ยจะอารมณ์ไหนเนี่ย ทำการบ้านเสร็จดึกก็จะโดนว่า ขัดใจนิดหน่อยก็โดนนนน 55
ได้ระบายแล้วค่อยโล่งหน่อย ฮาาาา คือที่เล่าๆนี่ก็แค่อยากรู้น่ะค่ะ ว่าควรจะทำตัวยังไง จะคุยกับเค้ายังไง มันเหมือนเราไม่ค่อยสนิทกันแล้ว อยากได้คุณพ่อคนเดิมคืนนนนน
ปล.พิมพ์ในโทรศัพท์ค่ะและเป็นกระทู้แรกด้วย อาจจะมีผิดบ้างอะไรบ้าง ก็ขอโทษด้วยนะคะ
คนเข้าวัยทองนี่รู้สึกตัวกันมั้ยคะ?
ตอนนี้รู้สึกเหมือนคุณพ่อคุณแม่เข้าวัยทองแล้ว ที่บ้านเลยค่อนข้างมีปัญหา ทั้งทะเลาะกันบ่อยมีปัญหากันบ่อย มีกันได้ทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องเล็กยันเรื่องใหญ่ปวดหัวมากๆเลยค่ะ ส่วนตัวแล้วคุณแม่ไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ แต่กับคุณพ่อนี่หนักเลยค่ะ รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ที่ต้องมาพูดแบบนี้ แต่ไม่รู้จะปรึกษาใครดี
คือคุณพ่อตอนนี้นิสัยยิ่งกว่าผู้หญิงอีกค่ะ 'เยอะ'มากๆ ทั้งหงุดหงิดฉุนเฉียวง่าย เจ้าอารมณ์สุดๆ ขี้งอนสุดๆ ขี้วีนสุดๆ โกรธบ่อยมากๆ ทั้งๆที่บางเรื่องนี่เรื่องเล็กแท้ๆ แถมเวลาโกรธก็พาลไม่คุยกับคนทั้งบ้านอีก บรรยากาศก็มาคุสิค่ะ ไม่ได้มาคุแค่แปปๆ แต่มาคุเป็นวันๆบ้านนี่บรรยากาศอึมครึมสุดๆ(ตอนนี้ที่พิมพ์อยู่ด้วยค่ะ)แถมถามว่าโกรธอะไรเป็นอะไรก็ไม่ตอบ หรือถ้าตอบ(แบบไม่ตรงประเด็น)ก็จะตะคอกๆ หน้าตาท่าทางนี่ไปหมด คุณแม่ก็พยายามง้อนะคะ อดทนสุดๆ พูดจาดีด้วย พยายามใจเย็นด้วยมากๆ ก็พูดไม่ดีใส่แม่อีก (ไม่ชอบมากๆเลยค่ะ) ส่วนตัวก็พยายามพูดดีด้วยนะ แต่บางครั้งรู้สึกทนไม่ได้อะ จะไร้เหตุผลเกินไปแล้ว คือพยายามถามดีๆคุยดีๆแล้วอะ ก็แค่หันหน้ามาคุยกัน(ด้วยเหตุผลไม่ใช่เปลี่ยนประเด็น)สิ จะได้จบๆ ก็จะต้องตะคอกใส่ตลอด ตอนแรกๆก็ไม่ยอมค่ะ จนสุดท้ายก็โอเคๆ จบแล้วพอแล้ว (คือคุย[เถียง]กันมากกว่านี้ก็กลัวจะโดนถีบ 55)เหนื่อย เหมือนทะเลาะกับเด็กเลย
ช่วงนี้ร้องไห้บ่อยมากกก บ้านก็กลายเป็นที่ๆไม่น่าอยู่ไปซะอย่างนั้น เวลาออกไปเรียนพอถึงเวลากลับบ้านมันก็จะแบบ เห้ออออ อีกแล้ว วันนี้จะเจอแบบไหนเนี่ยจะอารมณ์ไหนเนี่ย ทำการบ้านเสร็จดึกก็จะโดนว่า ขัดใจนิดหน่อยก็โดนนนน 55
ได้ระบายแล้วค่อยโล่งหน่อย ฮาาาา คือที่เล่าๆนี่ก็แค่อยากรู้น่ะค่ะ ว่าควรจะทำตัวยังไง จะคุยกับเค้ายังไง มันเหมือนเราไม่ค่อยสนิทกันแล้ว อยากได้คุณพ่อคนเดิมคืนนนนน
ปล.พิมพ์ในโทรศัพท์ค่ะและเป็นกระทู้แรกด้วย อาจจะมีผิดบ้างอะไรบ้าง ก็ขอโทษด้วยนะคะ