กระซิบฮักน่าน - ปลีกวิเวกที่เมืองแป้(แพร่)

มีหลายคนตั้งคำถามว่า "เราเดินทางโดยมีจุดหมายคือความสำเร็จของการเดินทางใช่ไหม ? "
..............หลายคนอาจมี คำตอบ อยู่ในใจ แต่สำหรับผมแล้ว การเดินทางของผมครั้งแล้วครั้งเล่า
   เริ่มต้นจากความกระทันหัน!!!!......มันอาจจะแปลกสำหรับใครหลายคนที่มีการวางแผน และมีจุดมุ่งหมายสำเร็จ
ดังที่กล่าวมา ข้างต้น

   มันคือความ"อิสระ....ใช่มั้ย" หรือ ที่ใครหลายคนรอบตัวผม มักบอกผมว่า "มันคือ การเดินทางที่มักง่าย...."
เปล่า....เลย  ผมขอแย้ง ด้วยความเคารพ เพราะมันคือ
   + ความตื่นเต้น
   +ประสบการณ์
   +โชคชะตา
   +ทักษะการเอาตัวรอด(ขนาดนั้น....เชียวเหรอ)
   เป็นต้น ฯลฯ อื่นๆ....บลา บลา
แต่เอาเข้าจริง หลายคนกลับบอก "เอาคิงว่าเต๊อะ" (จุดศูนย์กลาง)

  ก่อนที่ จะออกอ่าว ...สาธยาย อัตถชีวประวัติ ของข้าพเจ้าไปซะงั้น .........(แล้วผมจะเริ่ม ยังไง...เนี่ย??? กระทู้เเรกซะด้วย...ฮานิบ่ะเฮ้ย!!!!)

อืม....เราเริ่มต้นการเดินทาง โดยไม่ได้มีการบอกกล่าวคนในครอบครัว เช้าวันพฤหัสบดี อากาศเริ่มหนาวเย็น เช้านี้ที่เชียงใหม่หมอกลงพอประมาณ

เหมือนเกือบทุกๆวัน ในยามเช้าหลังจากตื่นนอนทำกิจวัตรเสร็จ แดดอ่อนๆเชื้อเชิญให้ไปสัมผัสคลายความหนาวของช่วงเช้า..อุณหภูมิช่วงเช้าโดย

ประมาณคงสัก 15-17 องศา   แดดยามเช้า กาแฟสักแก้ว นั่งเช็คข่าวสาร สารทุกข์สุกดิบ ของเพื่อนในเฟส

  คนนี้ ไปงานเเต่ง ,คนนี้อกหัก ,คนนี้ไปทานร้านนู้นร้านนี้มา ,ลูกบ้างหลานบ้าง ,รักนะคนนี้ฯลฯ ตามนั้น..........บางทีมันก้อเบื่อนะ

อารมณ์ มันเหงาๆ เบื่อ เบื่อ เบื่อ หง่อม หง่อม หง่อม

  จนมา...สะดุด กับโพสของเพื่อนคนหนึ่ง เป็นหนังสั้นส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัดเเพร่ (บ้านเกิด) ความคิดถึงบ้าน มันพุ่งพล่าน......

กลับบ้านดีกว่า เอาหลานๆไปหาปู่กับย่าด้วย