ชีวิตที่หลบๆซ่อน กับการที่ได้เจอหน้าเทอ

ใครเคยมีเหตุการณ์แบบผมมั้ง ผมว่าผมเป็นคนที่เเย่มากนะ ผมมีเพื่อนคนนี้ เพื่อนคนนี้เป็นคนสำคัญสำหรับผมเพราะเธอคือคนที่ผมรักมาก เเต่เธอไม่เคยสนใจผมเลย เหตุนี้นี้มันทำให้ผมได้รู้ว่าไม่มีสิทธิ์จริงๆ ผมเป็นคนที่ขี้อายมาก เวลาที่ผมอยุ่ทีรร.นะครับผมไม่เคยคุยกับเค้าเลย นั้นคือชีวิตผม เเต่ผิกชีวิต1ของผมคือถ้าเมื่อไรที่เค้าออนเฟส ผมมักจะทักเค้าไปเสมอ ไม่รุ้ทำไม เวลที่อยู่รร.ไม่เคยได้คุยกันเป็นเพราะผม อายหรืปว่าไรไงก้ไม่รุ้ "วันหนึ่ง ที่ผมคุยในเฟสกับ เพื่อนผมคนนี้ เธอถามผมว่า ทำไมเวลาอยู่ที่รร.ผมไม่คุยหับเค้าเลย ผมก็ตอบไปว่าเเค่เดินไปหาเพื่อนก็เล้ากันทั้งห้องเเล้ว เธอไม่เป็นเราเธอไม่รู้หรอก ขนาดงานที่ผมบอกให้เค้าปริ้มมาให้ ผมยังไม่กล้าไปขอบใจเค้าเลย ได้เเต่บอกในเฟส ไม่รุ้ว่าทำ ลืมไปเเต่เค้ามีเเฟนเเล้วนะ ผมก้ได้เเต่หวังเล้กๆของผม หวังไปเรื้อยๆ ว่าวันหนึ่งเธอจะหันมามองเรามั้ง เทอจะรู้ไมว่าเราชอบเทอ เทอจะเห็นความหวังของเราไม เเต่เรื่องร้าวกลับไม่เป็นอย่างงั้น ผมไม่รุ้ว่าตอนนี้ ผมทำอะไรลงไป ผมว่าคนที่มีเเฟนเเล้วไม่ควรไปยุ่งกับเค้าเดียวจะไปเป็นมือที่3เอา ผมเลยตัดตินใจทำให้มันเหมือนกับชีวิตจริง ผมไม่ได้คุยกับเค้าเลย ผมรู้สึก
เเบบ ผมร้องไห้อะครับ ตอนนั้นผมอยากถามตัวเองมากว่าทำอะไรลงไปวะ มันต้องการจะตัดใจหรือทำให้เค้าเสียใจกันเเน่วะ จากนั้นผมได้เเต่นั่งซึม
ได้เเค่คิดเรื่องร้าวเก่าที่เคยทำ เคยรู้สึก เคยหัวเราะ เเละความรู้สึกตอนนี้คือ เสียใจ  
{ผมควรจะทำอย่างไรดี }