ผมขอเล่าประวัติความเป็นมาตั้งเเต่เริ่มรู้จักกันก่อนนะครับ เพื่อจะถามว่าเขาจริงใจกับเราไหมหรือเราตีความไปเอง (อาจจะยาวไปหน่อยนะครับ 8000อักษรพอดี)
(ซึ่งที่เกิดขึ้นละทำให้ผมมาเขียนที่พันทพิย์นี้ไว้คือตัวอักษรที่ผม
Underlineไว้นะครับ
ก่อนอื่นเลยผมขอเริ่มที่ผมเจอเธอคนนี้ในเกมครับโดยผ่านเกม yulgang
ช่วงนั้นผมอยู่มอ6ที่ รรนานาชาติซักเเห่งเเละเธอก็หยุดเทอมจากรร.ประจำที่อินเดียเเล้วกลับมาเมืองไทยครับ
หลังจากที่คุยกันถูกคอในเกมซักพัก เขาก็ได้ขอเบอร์ผมเเละเขาก็โทรมาครับ ซึ่งวันเเรกที่เธอโทรมา (ผมพูดตรงๆเลยนะครับ) เขาก็ขอเซ็กโฟนกับผมครับ ผมก็เหมือนพวกที่มีความใคร่มากจึงทำไป เเละเราก็ได้คุยกันไปเรื่อยๆจนถึงวันเกิดเธอผมก็ซื้อของขวัญส่งไปให้ตามที่อยู่เธอ เเละเธอก็กลับไปอินเดีย เธอเองก็ขอให้โทรไปหาที่ รร.เธอบ่อยๆ เพราะการที่จะติดต่อได้ต้องคุยผ่าน รร.เท่านั้นเเละก็เป็นเวลาเเค่ครึ่งชม คือช่วงเวลา 10.30-11.00 ของเวลาที่ไทยครับ
มาเริ่มกันเลย ผมโทรไปหาเธอที่อินเดียทุกครั้งที่เธอกลับไปที่นั่นได้อยู่ประมาณปีกว่า เเบบว่าเธอจะกลับมาเมืองไทยประมาณ 6เดือนครั้ง เเละก็มีอยู่วันนึงผมทราบข่าว(จากเพื่อนเธอที่นั้นที่ผมรู้จัก)ว่าเธอไปเเอบชอบกับชายหนุ่มที่รร.ที่อินเดียจนทำให้ผมนอยละเลิกโทรหาเธอไปในที่สุดโดยไม่บอกอะไรกับเธอเเละพอเธอกลับมาเมืองไทยเธอก็โทรหาผมเเต่ผมก็รับเเละก็คุยเรื่องที่อินเดียที่เขาไปชอบคนอื่น เขาก็อธิบายให้ผมฟังว่าเป็นอารมณ์ชั่ววูบ เเละเราก็ลองกลับมาคุยกันเเต่เเล้วผมก็รับกับการกระทำของเธอไม่ได้ที่เธอไม่ค่อยคุยเหมือนเเต่ก่อน คือเขาคุยน้อยลงเเทนที่จะเหมือนเมื่อก่อน จนผมบอกว่ามาเป็นพี่น้องกันดีกว่า เเต่หลังจากที่ผมขอเขาเป็นพี่น้อง เขากลับดันโทรหาเรามากขึ้น เเละให้เราสัญญาว่าจะโทรไปหาเขาที่อินเดียสม่ำเสมอ เเต่ก็บอกเออๆไป เเละก็โทรเเค่ประมาณ 1-2เดือนครั้งครับ หลังจากเมื่อก่อนโทรหาทุกวันหรือทุกอาทิยต์จนผมสัมผัสได้ว่าเขาเบื่อครับ เเล้วเราก็ไม่ได้คุยกันเลยจนเธอกลับมาไทยซึ่งช่วงนั้นผมอยู่ปี2 เธอคนนี้นก็ยังติดต่อผมอยู่เรื่อยๆ โดยการทักเเชทมาในไลน์เขียนว่า u u u เป็นสิบๆ message ซึ่งสามารถทำให้เครื่องโทรศัพท์ผมเกือบค้างได้ ผมก็รำคาญนะครับเเต่ก็คุยไป เขาก็ถามว่าคิดถึงไหมกับการพิมพ์ uuu ซึ่งการกระทำเเบบนี้คือการกระทำเมื่อก่อนที่เราคุยกัน ผมก็บอกว่าไม่ เเล้วเขาก็หยุดไป
จนมาวันหนึ่งช่วงก่อนจะเริ่มภาคเรียนปี2เทอม1 ผมรู้สึกใจว้าเหว่เเละอยากหาคนมาดูเเลใจซึ่งเป็นจังหวะพอดีที่เธอคนนี้โทรมา ซึ่งก็ไม่รู้เพราะทำไม ปรากฏเราคุยถูกคอกันครับ คุยกันไปคุยกันมาก็เริ่มกลับมาจุดถ่านไฟเก่าติดอีกครั้ง เขาบอกเหมือนสมองเขาไม่อยากให้กลับมาเเต่ใจเขารู้สึกเต้นไม่เป็นจังหวะกลัวเสียเราไป เขาบอกเขาเสียใจมากที่เราบอกเขาไปว่าไม่คิดถึงเเละร้องไห้ เขาก็ถามเหตุผลเรา เราก็บอกไปว่าเรารักเเละเป็นห่วงคือกลัวเสียเขาไปจนทำให้ต้องตัดใจพูดตอนนั้น(ซึ่งอยุ่ดีๆน้ำตาก็ไหลครับ เเต่ทำไมตอนก่อนๆผมเฉยๆไม่คิดอะไรเเบบว่าตอบว่าไม่คิดถึงก็คือไม่คิด) ซึ่งตอนนี้เขายอมเราหมดเลย เขาบอกว่ากลัวเราหายไปอีก เราก็บอกจะหายไปไหน เราก็อยู่ตรงนี้เสมอมา เเบบเวลาเข้าห้องไปไหนก็รีบกลับมาเพื่อเห็นหน้าเราทาง skype ตอนนี้ผมก็ยอมคุยกับเธอตลอดครับ
เอาล่ะมาเข้าประเด็น ผมเห็นเธอต้องการผมมาก ก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัยอินเตอร์เเห่งเดียวกับผม ผมก็คอยให้กำลังใจเขาเสมอก่อนที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเเห่งนี้เเต่เธอติดเเค่ pre-college ซึ่งเหมือนเป็นการปรับพื้นฐาน เเต่เธอชอบว่าผมบ่อยๆสมองทึ่ม คิดช้า เเต่ผมสอบเข้ามหาลัยครั้งเดียวติดครับ ก็มาถึงเรื่องในเวลาเรียน คือเธอก็โทรมาตลอดก่อนเข้าเรียน ตอนพักเบรค เเละตอนกลับบ้านยันเวลานอน คือนอนคาโทรศัพท์ทุกวัน เเต่เขาเป็นพวกชอบหว่านเสน่ห์นิดนึง คือเขามาบอกผมว่ามีพี่คนนึงที่เรียนอย่ห้องเดียวกันเล่นกับเขาเหมือนชอบเขา จนผมบอกว่าชอบเธอชอบเขาหรือเปล่า? เขาก็บอกว่าเปล่า ผมก็บอกไปถ้าไม่ชอบก็อย่าไปเล่นกับเขาไปให้ความหวังเขาเลย ผมก็ไม่ชอบนะถ้าทอะไรแบบนี้ เเต่จากการที่เขาพูดก็เหมือนคิดไปเองเเละหลังๆเขาก็ไม่พูดถึงคนๆนี้อีกเลย เเต่เเล้วเหตุการณ์ที่ทำให้เราทะเลาะกันรุนเเรงก็คือเธอต้องการจะซื้อเเมคบุ๊คใหม่เพราะเพื่อนเขากำลังจะซื้อพอดีเเต่ช่วงนั้นเเมคตัวใหม่ออกเเล้วเเต่ยังไม่เข้า ผมก็บอกให้เธอรอ(จะว่าไปก็เงินเขา) เเต่เธอก็บอกว่าถ้าไม่เเตกต่างกัน ก็ซื้อตัวเก่าก็ได้ เเละเธอก็บอกว่าขี้เกลียดรอ เเละผมก็ได้พลาดพลั้งหลุดปากไปว่าซื้อไปอวดเพื่อนหรอ เท่านั้นเเหละเธอเองก็โกรธอารมณ์ฉุนเฉียวทันทีครับ ทะเลาะกันหนักมาก จนเหมือนความสัมพันธ์เราร้าว เเต่ก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม เเต่คุยกันน้อยลง คือเธอจะคุยกับเราไว้ตอนที่เธอดูหนังช่อง3 ละก็จะมาเรียกเราตอนประกาศ ซึ่งหลังๆมาผมอยากเจอเธอมากครับ เพราะเรายังไม่เคยได้ใกล้ๆกันเลย เคยเเค่ไปกินข้าวกับเพื่อนๆเธอหนึ่งครั้งละเจอผ่านอีกครั้งครับ(รวมเป็นสอง) คือแบบว่าเราอยากไปเดทอะไรกันประมาณ เรียนรู้บอดี้ language ซึ่งกันเเละกัน เเต่เธอบอกกับผมว่าเมื่อถึงเวลาเดี๋ยวก็ได้เจอเอง ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะถึง เเละผมเองก็รู้สึกนึกคิดไปเองอีกเเล้วว่าเธอไม่จริงใจกับเราหรือเปล่า หรือจะเเค่กั๊กไว้เจอคนที่ใช่ละค่อยตีห่าง เหมือนเราเป็นที่พักทางใจไว้ (เขาบอกว่าเราอยากทำให้เขาเจอเขาไหมล่ะ)(เวลาเลิกเรียนมีเวลานิดนึงผมเดินไปหาที่ตึก preก็ได้)เเต่เธอก็บอกเข้าใจนะว่าเราอยากได้เเบบคนมีตัวตนไม่ใช่ทางโทรศัพท์ เเละเธอก็ตอบว่าเดี๋ยวจะดูๆเอาเเละกัน หลังจากที่เราคุยเรื่องนี้ เขาก็หวานกับเราได้ซักพัก มีjub jub ส่ง sicker น่ารักๆมาเยอะ เเละช่วงสอบเธอก็จะ skype พร้อมกับเปิดเเคม(บ่อยมาก)กับผมก่อนจะนอนหรือตอนเธออยู่คนเดียวข้างล่างบ้านดูหนังช่อง3(พ่อแม่เธอซื้อบ้านให้อยู่ใกล้ๆมอเเละให้ญาติมาอยู่ด้วยเพื่อไปรับไปส่ง) แต่คือว่าเราคุยกันน้อยลงเรื่อยๆครับ เเต่ก็มีตอนที่คนอินเดียskypeมาละเขาบอกขอไปคุยหน่อยได้ไหม ผมก็รอครับ เเละเขาก็เอามือถือโทรมาบอกเราไปนอนก่อนไหม เพราะเดี๋ยวเพื่อนเขากลับมาคุย ผมก็บอกโอเคเพราะพรุ่งนี้ผมเรียน (ทุกวันนี้ไม่ได้คาโทรศัพท์ละนครับ กลัวระเบิดกัน)
เเละมาในวันนี้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านเธอ(บ้านจริงๆ ที่ไม่ใช่ใกล้ๆมอ) ช่วงวันเเรกๆเธอจะskypeกับผมตอนห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน เเต่มีอยู่วันหนึ่งเธอskypeกับผมอยู่เเละซักพักก็บอกว่าขอคุยกับเพื่อนอินเดียหน่อยได้ไหม ผมก็บอกโอเคเธอบอกโอเคให้ทำปากจู๋เเละเธอก็ทำก่อน ผมจึงทำตาม เเต่เมื่อวานผมคิดถึงวันเก่าๆที่เคยคุยกัน ผมไม่ได้ต้องการให้เธอคุยกับผมทั้งวันเเต่ตอนก่อนเธอตื่นนอนผมทักไป(เขาตื่นบ่ายสามเพราะนอนดึกเเต่ผมตื่นแปดโมง) เเต่พอเธอตื่นขึ้นมาก็ปล่อยทิ้งมันไว้เเบบนั้น(เพราะไม่ขึ้นคำว่า read)ละก็มาเล่นเฟส เเละก็คงดูหนังย้อนหลัง vrzo อะไรของเธอครับ
วันนี้ผมได้โทรไปหาเธอโทรหลายสายมากครับกว่าจะติด(มันเป็นเเบบนี้ทุกวันตั้งเเต่เธอกลับมาบ้าน) บอกเธอว่าผมเหนื่อยครับ ไม่รู้จะอธิบายยังไง คิดถึงอยากคุยบ้างเเต่เธอไม่เคยจะตอบเเล้วเธอก็ย้อนมาว่าเฟสตอบไหม(วะ) คำหยาบเริ่มมา ผมไม่เคยด่าเธอด้วยคำหยาบๆนะครับ(พูดนิ่งๆสุขุมครับ)เวลาอธิบายกันเเบบนี้ ผมถามว่าเธอหมดความรู้สึกดีๆที่มีให้กันเเล้วใช่ไหม(อาจะเป็นเพราะว่าผมอ่านพันทิพย์มากไปจนไปถามเธอ) เธอบอกถ้าจะหมดก็เป็นที่ตัวผมเอง ผมเป็นคนทำให้หมด ผมบอกว่าตอนตื่นนอนมาตอบซักนิดก็ชื่นใจละ หายไปเเบบนี้เป็นห่วงละไม่รู้จะทุกข์สุกดิบอะไร เขาบอกก่อนนหน้านี้ผมก็อยู่ได้เเบบที่ว่าไม่ต้องมาคุย ดูyoutube อ่านหนังสือของผมไป ผมก็บอกนี่คือจะให้ผมกลับไปใช้ชีวิตคนเดียวเเบบนั้นหรอ เขาบอกไม่ใช่ เขาบอกคนเราต้องมีเวลาทำเรื่องส่วนตัวอะไรบ้าง ไม่ใช่มานั่งคุยกันตลอด ซึ่งน้ำเสียงที่เขาพูดมา เขาจะมีถ้อยคำลงด้วย วะ ตลอดละเป็นนำเสียงที่โมโหมากๆเหมือนรำคาญเรา เเละผมก็บอกไปดูหนังต่อไปเเล้วเขาก็ถามว่าที่พูดไปตอนเเรกจำไม่ได้ใช่ปะซึ่งในตอนเเรกเขาพูดว่าเขาสั่งของทางอินเตอร์เน็ตอยู่ละผมลืมเเต่มาจำได้ตอน หลังจากเขาวางใส่ผมโดยไม่พูดอะไร
ที่ผ่านมาผมยอมรับเหตุผลผมเด็กมาก(เมื่อเทียบกับเขานะ) พอเจอสิ่งอะไรที่จะทำให้เราเสียใจ ผมเดินออกจากสิ่งๆนั้นครับ เหมือนเอาตัวเองให้ปลอดภัยก่อน ก่อนที่จะมาเสียใจทีหลังโดยไม่เคลียร์ให้เสร็จสิ้น ตัดใจไวอะครับ 1อาทิตย์ก็อย่คนเดียวได้ละ เเต่ในช่วง1ก็คือต้องการเพื่อน เขาบอกเสมอความคิดเขาเป็นผู้ใหญ่ อันนี้เขาพูดเองนะครับ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ยอมรับว่าผมไม่เคยอธิบายกับสิ่งที่เราคิดว่าไม่ใช่ให้เขายอมรับ เเต่เขาสวนกลับมาด้วยความคิดที่ว่าผมไม่คาดฝันเหมือนกัน จนผมต้องยอมรับครับ (เข้าใจนะครับว่าอยากทำอะไรบ้าง เเต่เราก็อยากชื่นใจบ้างที่เธอตอบเราซักนิด ซึ่งเมื่อก่อนเขาจะโทรมาตลอด ตื่นมาก็โทร เเต่เดี่ยวนี้มันอะไร) ผมก็พยายามที่จะเสมอต้นเสมอปลายนะครับ ทำอะไรเเต่เเรกก็ยังเป็นเเบบนั้นเสมอมา เเต่เขาเเปรปรวณมากครับ เดาใจยาก ซึ่งตอนนี้ผมอยากปรึกษาพี่ๆเพื่อนๆให้ลงความเห็นว่าเเบบนี้จะไปกันรอดไหมครับ คือผมก็พร้อมรับความรู้สึกนั้นเสมอครับ เพราะยังไงเขาก็คงไม่ใช่คำตอบสุดท้ายถ้าเรายังเข้าใจกันไม่ได้อยู่เเบบนี้ ไอ้เข้าใจเรื่องเวลาส่วนตัวเข้าใจนะครับ เเต่เขาไม่เข้าใจผมที่ว่าผมเเค่อยากจะคุยด้วยผ่านตัวหนังสือซักคำสองคำตอนเช้า บอกว่ากินข้าวเช้าด้วย ซึ่งมันดูไร้สาระไปหน่อยถ้าตามคนอื่นคิด เเละเเพลนผมตอนช่วงวาเลนไทน์ว่าจะซื้อชุดเครื่องสำอางค์ให้ซักชุดเพราะเขาชอบเเต่งหน้ามาก พอเข้าเเต่งหน้าก็ดูดีขึ้นมาหน่อยครับ เเต่พอไม่เเต่ง จมูกเเอบเเบนเเละปากเเอบบาน
ล้อเล่นนะครับ (ผมพร้อมจะประคองไป ซึ่งสาวคนนี้เขาบอกมาอย่าคิดว่าอนาคตจะเป็นยังไง คิดถึงปัจจุบัน เเต่ผมชอบพยากรครับ เเก้ไม่หาย คือพร้อมรับมือ) ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ทำวันนี้ให้ดีที่สุด เเต่จากการทำเเล้ว รู้สึกว่าอนาคตมันไกลไปทุกที ผมพร้อมที่จะเผชิญละครับ
ที่เขาไม่ค่อยตอบเป็นเพราะว่าเขาเบื่อหรือเป็นเพราะว่าเขาอยากเลิกครับ
(ซึ่งที่เกิดขึ้นละทำให้ผมมาเขียนที่พันทพิย์นี้ไว้คือตัวอักษรที่ผม Underlineไว้นะครับ
ก่อนอื่นเลยผมขอเริ่มที่ผมเจอเธอคนนี้ในเกมครับโดยผ่านเกม yulgang
ช่วงนั้นผมอยู่มอ6ที่ รรนานาชาติซักเเห่งเเละเธอก็หยุดเทอมจากรร.ประจำที่อินเดียเเล้วกลับมาเมืองไทยครับ
หลังจากที่คุยกันถูกคอในเกมซักพัก เขาก็ได้ขอเบอร์ผมเเละเขาก็โทรมาครับ ซึ่งวันเเรกที่เธอโทรมา (ผมพูดตรงๆเลยนะครับ) เขาก็ขอเซ็กโฟนกับผมครับ ผมก็เหมือนพวกที่มีความใคร่มากจึงทำไป เเละเราก็ได้คุยกันไปเรื่อยๆจนถึงวันเกิดเธอผมก็ซื้อของขวัญส่งไปให้ตามที่อยู่เธอ เเละเธอก็กลับไปอินเดีย เธอเองก็ขอให้โทรไปหาที่ รร.เธอบ่อยๆ เพราะการที่จะติดต่อได้ต้องคุยผ่าน รร.เท่านั้นเเละก็เป็นเวลาเเค่ครึ่งชม คือช่วงเวลา 10.30-11.00 ของเวลาที่ไทยครับ
มาเริ่มกันเลย ผมโทรไปหาเธอที่อินเดียทุกครั้งที่เธอกลับไปที่นั่นได้อยู่ประมาณปีกว่า เเบบว่าเธอจะกลับมาเมืองไทยประมาณ 6เดือนครั้ง เเละก็มีอยู่วันนึงผมทราบข่าว(จากเพื่อนเธอที่นั้นที่ผมรู้จัก)ว่าเธอไปเเอบชอบกับชายหนุ่มที่รร.ที่อินเดียจนทำให้ผมนอยละเลิกโทรหาเธอไปในที่สุดโดยไม่บอกอะไรกับเธอเเละพอเธอกลับมาเมืองไทยเธอก็โทรหาผมเเต่ผมก็รับเเละก็คุยเรื่องที่อินเดียที่เขาไปชอบคนอื่น เขาก็อธิบายให้ผมฟังว่าเป็นอารมณ์ชั่ววูบ เเละเราก็ลองกลับมาคุยกันเเต่เเล้วผมก็รับกับการกระทำของเธอไม่ได้ที่เธอไม่ค่อยคุยเหมือนเเต่ก่อน คือเขาคุยน้อยลงเเทนที่จะเหมือนเมื่อก่อน จนผมบอกว่ามาเป็นพี่น้องกันดีกว่า เเต่หลังจากที่ผมขอเขาเป็นพี่น้อง เขากลับดันโทรหาเรามากขึ้น เเละให้เราสัญญาว่าจะโทรไปหาเขาที่อินเดียสม่ำเสมอ เเต่ก็บอกเออๆไป เเละก็โทรเเค่ประมาณ 1-2เดือนครั้งครับ หลังจากเมื่อก่อนโทรหาทุกวันหรือทุกอาทิยต์จนผมสัมผัสได้ว่าเขาเบื่อครับ เเล้วเราก็ไม่ได้คุยกันเลยจนเธอกลับมาไทยซึ่งช่วงนั้นผมอยู่ปี2 เธอคนนี้นก็ยังติดต่อผมอยู่เรื่อยๆ โดยการทักเเชทมาในไลน์เขียนว่า u u u เป็นสิบๆ message ซึ่งสามารถทำให้เครื่องโทรศัพท์ผมเกือบค้างได้ ผมก็รำคาญนะครับเเต่ก็คุยไป เขาก็ถามว่าคิดถึงไหมกับการพิมพ์ uuu ซึ่งการกระทำเเบบนี้คือการกระทำเมื่อก่อนที่เราคุยกัน ผมก็บอกว่าไม่ เเล้วเขาก็หยุดไป
จนมาวันหนึ่งช่วงก่อนจะเริ่มภาคเรียนปี2เทอม1 ผมรู้สึกใจว้าเหว่เเละอยากหาคนมาดูเเลใจซึ่งเป็นจังหวะพอดีที่เธอคนนี้โทรมา ซึ่งก็ไม่รู้เพราะทำไม ปรากฏเราคุยถูกคอกันครับ คุยกันไปคุยกันมาก็เริ่มกลับมาจุดถ่านไฟเก่าติดอีกครั้ง เขาบอกเหมือนสมองเขาไม่อยากให้กลับมาเเต่ใจเขารู้สึกเต้นไม่เป็นจังหวะกลัวเสียเราไป เขาบอกเขาเสียใจมากที่เราบอกเขาไปว่าไม่คิดถึงเเละร้องไห้ เขาก็ถามเหตุผลเรา เราก็บอกไปว่าเรารักเเละเป็นห่วงคือกลัวเสียเขาไปจนทำให้ต้องตัดใจพูดตอนนั้น(ซึ่งอยุ่ดีๆน้ำตาก็ไหลครับ เเต่ทำไมตอนก่อนๆผมเฉยๆไม่คิดอะไรเเบบว่าตอบว่าไม่คิดถึงก็คือไม่คิด) ซึ่งตอนนี้เขายอมเราหมดเลย เขาบอกว่ากลัวเราหายไปอีก เราก็บอกจะหายไปไหน เราก็อยู่ตรงนี้เสมอมา เเบบเวลาเข้าห้องไปไหนก็รีบกลับมาเพื่อเห็นหน้าเราทาง skype ตอนนี้ผมก็ยอมคุยกับเธอตลอดครับ
เอาล่ะมาเข้าประเด็น ผมเห็นเธอต้องการผมมาก ก่อนที่จะเข้ามหาวิทยาลัยอินเตอร์เเห่งเดียวกับผม ผมก็คอยให้กำลังใจเขาเสมอก่อนที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเเห่งนี้เเต่เธอติดเเค่ pre-college ซึ่งเหมือนเป็นการปรับพื้นฐาน เเต่เธอชอบว่าผมบ่อยๆสมองทึ่ม คิดช้า เเต่ผมสอบเข้ามหาลัยครั้งเดียวติดครับ ก็มาถึงเรื่องในเวลาเรียน คือเธอก็โทรมาตลอดก่อนเข้าเรียน ตอนพักเบรค เเละตอนกลับบ้านยันเวลานอน คือนอนคาโทรศัพท์ทุกวัน เเต่เขาเป็นพวกชอบหว่านเสน่ห์นิดนึง คือเขามาบอกผมว่ามีพี่คนนึงที่เรียนอย่ห้องเดียวกันเล่นกับเขาเหมือนชอบเขา จนผมบอกว่าชอบเธอชอบเขาหรือเปล่า? เขาก็บอกว่าเปล่า ผมก็บอกไปถ้าไม่ชอบก็อย่าไปเล่นกับเขาไปให้ความหวังเขาเลย ผมก็ไม่ชอบนะถ้าทอะไรแบบนี้ เเต่จากการที่เขาพูดก็เหมือนคิดไปเองเเละหลังๆเขาก็ไม่พูดถึงคนๆนี้อีกเลย เเต่เเล้วเหตุการณ์ที่ทำให้เราทะเลาะกันรุนเเรงก็คือเธอต้องการจะซื้อเเมคบุ๊คใหม่เพราะเพื่อนเขากำลังจะซื้อพอดีเเต่ช่วงนั้นเเมคตัวใหม่ออกเเล้วเเต่ยังไม่เข้า ผมก็บอกให้เธอรอ(จะว่าไปก็เงินเขา) เเต่เธอก็บอกว่าถ้าไม่เเตกต่างกัน ก็ซื้อตัวเก่าก็ได้ เเละเธอก็บอกว่าขี้เกลียดรอ เเละผมก็ได้พลาดพลั้งหลุดปากไปว่าซื้อไปอวดเพื่อนหรอ เท่านั้นเเหละเธอเองก็โกรธอารมณ์ฉุนเฉียวทันทีครับ ทะเลาะกันหนักมาก จนเหมือนความสัมพันธ์เราร้าว เเต่ก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม เเต่คุยกันน้อยลง คือเธอจะคุยกับเราไว้ตอนที่เธอดูหนังช่อง3 ละก็จะมาเรียกเราตอนประกาศ ซึ่งหลังๆมาผมอยากเจอเธอมากครับ เพราะเรายังไม่เคยได้ใกล้ๆกันเลย เคยเเค่ไปกินข้าวกับเพื่อนๆเธอหนึ่งครั้งละเจอผ่านอีกครั้งครับ(รวมเป็นสอง) คือแบบว่าเราอยากไปเดทอะไรกันประมาณ เรียนรู้บอดี้ language ซึ่งกันเเละกัน เเต่เธอบอกกับผมว่าเมื่อถึงเวลาเดี๋ยวก็ได้เจอเอง ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะถึง เเละผมเองก็รู้สึกนึกคิดไปเองอีกเเล้วว่าเธอไม่จริงใจกับเราหรือเปล่า หรือจะเเค่กั๊กไว้เจอคนที่ใช่ละค่อยตีห่าง เหมือนเราเป็นที่พักทางใจไว้ (เขาบอกว่าเราอยากทำให้เขาเจอเขาไหมล่ะ)(เวลาเลิกเรียนมีเวลานิดนึงผมเดินไปหาที่ตึก preก็ได้)เเต่เธอก็บอกเข้าใจนะว่าเราอยากได้เเบบคนมีตัวตนไม่ใช่ทางโทรศัพท์ เเละเธอก็ตอบว่าเดี๋ยวจะดูๆเอาเเละกัน หลังจากที่เราคุยเรื่องนี้ เขาก็หวานกับเราได้ซักพัก มีjub jub ส่ง sicker น่ารักๆมาเยอะ เเละช่วงสอบเธอก็จะ skype พร้อมกับเปิดเเคม(บ่อยมาก)กับผมก่อนจะนอนหรือตอนเธออยู่คนเดียวข้างล่างบ้านดูหนังช่อง3(พ่อแม่เธอซื้อบ้านให้อยู่ใกล้ๆมอเเละให้ญาติมาอยู่ด้วยเพื่อไปรับไปส่ง) แต่คือว่าเราคุยกันน้อยลงเรื่อยๆครับ เเต่ก็มีตอนที่คนอินเดียskypeมาละเขาบอกขอไปคุยหน่อยได้ไหม ผมก็รอครับ เเละเขาก็เอามือถือโทรมาบอกเราไปนอนก่อนไหม เพราะเดี๋ยวเพื่อนเขากลับมาคุย ผมก็บอกโอเคเพราะพรุ่งนี้ผมเรียน (ทุกวันนี้ไม่ได้คาโทรศัพท์ละนครับ กลัวระเบิดกัน)
เเละมาในวันนี้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านเธอ(บ้านจริงๆ ที่ไม่ใช่ใกล้ๆมอ) ช่วงวันเเรกๆเธอจะskypeกับผมตอนห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน เเต่มีอยู่วันหนึ่งเธอskypeกับผมอยู่เเละซักพักก็บอกว่าขอคุยกับเพื่อนอินเดียหน่อยได้ไหม ผมก็บอกโอเคเธอบอกโอเคให้ทำปากจู๋เเละเธอก็ทำก่อน ผมจึงทำตาม เเต่เมื่อวานผมคิดถึงวันเก่าๆที่เคยคุยกัน ผมไม่ได้ต้องการให้เธอคุยกับผมทั้งวันเเต่ตอนก่อนเธอตื่นนอนผมทักไป(เขาตื่นบ่ายสามเพราะนอนดึกเเต่ผมตื่นแปดโมง) เเต่พอเธอตื่นขึ้นมาก็ปล่อยทิ้งมันไว้เเบบนั้น(เพราะไม่ขึ้นคำว่า read)ละก็มาเล่นเฟส เเละก็คงดูหนังย้อนหลัง vrzo อะไรของเธอครับ
วันนี้ผมได้โทรไปหาเธอโทรหลายสายมากครับกว่าจะติด(มันเป็นเเบบนี้ทุกวันตั้งเเต่เธอกลับมาบ้าน) บอกเธอว่าผมเหนื่อยครับ ไม่รู้จะอธิบายยังไง คิดถึงอยากคุยบ้างเเต่เธอไม่เคยจะตอบเเล้วเธอก็ย้อนมาว่าเฟสตอบไหม(วะ) คำหยาบเริ่มมา ผมไม่เคยด่าเธอด้วยคำหยาบๆนะครับ(พูดนิ่งๆสุขุมครับ)เวลาอธิบายกันเเบบนี้ ผมถามว่าเธอหมดความรู้สึกดีๆที่มีให้กันเเล้วใช่ไหม(อาจะเป็นเพราะว่าผมอ่านพันทิพย์มากไปจนไปถามเธอ) เธอบอกถ้าจะหมดก็เป็นที่ตัวผมเอง ผมเป็นคนทำให้หมด ผมบอกว่าตอนตื่นนอนมาตอบซักนิดก็ชื่นใจละ หายไปเเบบนี้เป็นห่วงละไม่รู้จะทุกข์สุกดิบอะไร เขาบอกก่อนนหน้านี้ผมก็อยู่ได้เเบบที่ว่าไม่ต้องมาคุย ดูyoutube อ่านหนังสือของผมไป ผมก็บอกนี่คือจะให้ผมกลับไปใช้ชีวิตคนเดียวเเบบนั้นหรอ เขาบอกไม่ใช่ เขาบอกคนเราต้องมีเวลาทำเรื่องส่วนตัวอะไรบ้าง ไม่ใช่มานั่งคุยกันตลอด ซึ่งน้ำเสียงที่เขาพูดมา เขาจะมีถ้อยคำลงด้วย วะ ตลอดละเป็นนำเสียงที่โมโหมากๆเหมือนรำคาญเรา เเละผมก็บอกไปดูหนังต่อไปเเล้วเขาก็ถามว่าที่พูดไปตอนเเรกจำไม่ได้ใช่ปะซึ่งในตอนเเรกเขาพูดว่าเขาสั่งของทางอินเตอร์เน็ตอยู่ละผมลืมเเต่มาจำได้ตอน หลังจากเขาวางใส่ผมโดยไม่พูดอะไร
ที่ผ่านมาผมยอมรับเหตุผลผมเด็กมาก(เมื่อเทียบกับเขานะ) พอเจอสิ่งอะไรที่จะทำให้เราเสียใจ ผมเดินออกจากสิ่งๆนั้นครับ เหมือนเอาตัวเองให้ปลอดภัยก่อน ก่อนที่จะมาเสียใจทีหลังโดยไม่เคลียร์ให้เสร็จสิ้น ตัดใจไวอะครับ 1อาทิตย์ก็อย่คนเดียวได้ละ เเต่ในช่วง1ก็คือต้องการเพื่อน เขาบอกเสมอความคิดเขาเป็นผู้ใหญ่ อันนี้เขาพูดเองนะครับ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ยอมรับว่าผมไม่เคยอธิบายกับสิ่งที่เราคิดว่าไม่ใช่ให้เขายอมรับ เเต่เขาสวนกลับมาด้วยความคิดที่ว่าผมไม่คาดฝันเหมือนกัน จนผมต้องยอมรับครับ (เข้าใจนะครับว่าอยากทำอะไรบ้าง เเต่เราก็อยากชื่นใจบ้างที่เธอตอบเราซักนิด ซึ่งเมื่อก่อนเขาจะโทรมาตลอด ตื่นมาก็โทร เเต่เดี่ยวนี้มันอะไร) ผมก็พยายามที่จะเสมอต้นเสมอปลายนะครับ ทำอะไรเเต่เเรกก็ยังเป็นเเบบนั้นเสมอมา เเต่เขาเเปรปรวณมากครับ เดาใจยาก ซึ่งตอนนี้ผมอยากปรึกษาพี่ๆเพื่อนๆให้ลงความเห็นว่าเเบบนี้จะไปกันรอดไหมครับ คือผมก็พร้อมรับความรู้สึกนั้นเสมอครับ เพราะยังไงเขาก็คงไม่ใช่คำตอบสุดท้ายถ้าเรายังเข้าใจกันไม่ได้อยู่เเบบนี้ ไอ้เข้าใจเรื่องเวลาส่วนตัวเข้าใจนะครับ เเต่เขาไม่เข้าใจผมที่ว่าผมเเค่อยากจะคุยด้วยผ่านตัวหนังสือซักคำสองคำตอนเช้า บอกว่ากินข้าวเช้าด้วย ซึ่งมันดูไร้สาระไปหน่อยถ้าตามคนอื่นคิด เเละเเพลนผมตอนช่วงวาเลนไทน์ว่าจะซื้อชุดเครื่องสำอางค์ให้ซักชุดเพราะเขาชอบเเต่งหน้ามาก พอเข้าเเต่งหน้าก็ดูดีขึ้นมาหน่อยครับ เเต่พอไม่เเต่ง จมูกเเอบเเบนเเละปากเเอบบาน