อยากจะทราบวิธีจากตามหัวข้อที่กล่าวมาค่ะ
คือเป็นคนมีปมด้อยเรื่องคิดมากอยู่แล้วตั้งแต่เด็ก จะเป็นเด็กที่เก็บอะไรมาคิดตลอดเวลา ส่วนมากจะเป็นเรื่องที่ผิดเรื่องไม่ดี
เช่น โดนพ่อว่าและตบหน้ามาก่อน เพราะตอนนั้นพึ่งอยู่ม.1 เขาให้ไปรอที่หน้าบิ๊กซี เราก็รอนะคะ หน้าบิ๊กซีเลยค่ะทางเข้าเลย แต่พอเขามาถึง เขากลับตบหน้าเราและว่าประมาณว่า มึ..ไปตอ...อยู่ที่ไหน ตอนนั้นเราก็อึ้งค่ะร้องไห้ สิ่งที่เค้าคิดคือให้ไปรอแถวถนนที่นั่งขึ้นรถเมล์ ตอนนั้นเราเด็กอะเนอะ มันไม่รู้จริงๆ เพราะเป็นเด็กไม่ค่อยไปไหนเลย ไปได้แต่ ขึ้นรถสองแถวจากปากซอยบ้านถึงโรงเรียน หลังจากนั้นเราก็เก็บไปคิดมาก จนเป็นเด็กเก็บกด
จนถึงปัจจุบันแต่มันมีเรื่องเครียดๆแบบนี้อยู่บ่อยๆ เกี่ยวกับเรื่องครอบครัวเป็นส่วนมาก เช่น พ่อแม่ทะเลาะกัน เคยถีบเราตกน้ำเกือบโดนเสียมจาก แทงตายก็มี เอาไฟช๊อตตัวเราก็มี โดนตะปุเเฟี่ยงใส่หน้า คือโดนมาเกือบหมดแล้วค่ะ พอสอบคะแนนดีก็จะเอาไปเล่า พอสอบไม่ได้ก็ตี
ตอนขึ้น ม.4 เราได้ภาษาอังกฤษ กับ คณิตนะคะ แต่พ่อให้ไปพบรอง ผอ. ให้ไปย้ายเป็นเด็ก วิทย์-คณิตแทน
คือมันเป็นสิ่งที่เราไม่ชอบ แต่โดนบังคับเรามีอนาคตนะคะตอนนั้น แต่ตอนนี้กลับมืดมัว เพราะตอนเรียนๆไปก็ดีอยู่ แต่ก็คิดมากเรื่องเพื่อน เรื่องงานกลุ่ม ได้ทำอยู่คนเดียว สั่งไม่ค่อยทำ ชอบนินทาใส่กัน คือมันเป็นโลกที่แย่มากสำหรับเรา เหมือนเลือกผิดทางมาแต่แรก เพื่อนเรามีที่ดีๆอยู่แต่อยู่คนละห้องค่ะ แล้วก็ไปเรียนที่อื่น คะแนนเราก็แย่มาเรื่อยๆ พ่อแม่ก็แบบทะเลาะกัน ทุบตีกันบ้าง เป็นแบบนี้มานานแล้ว พี่ชายเราก็มีค่ะเคยทะเลาะขั้นตบตี บางทีเราก็อยากตายๆไปนะคะ เราเคยเอาเชือกมาผูกคอ แต่ใจไม่กล้าค่ะ ตอนนั้นสิ้นคิด กระโดดออกจากหน้าต่างก็มี กั้นหายใจ อะไรอีกเยอะ แต่ทำไม่ได้ ได้แต่อดกลั้น พยายามกริ๊ดกับหมอน กรบเสียงตัวเอง หยิกตัวเองให้หยุดร้องไห้ ทะเลาะกับคนในครอบครัว ก็ได้แต่คิดมาก จนเป็นปมด้อยของตัวเอง
พอโตขึ้นมาอีกหน่อย เข้ามหาลัยพ่อสั่งอีกเหมือนเคยค่ะ คือมันก็พยายามเรียนตั้งใจแล้ว แต่ไปไม่รอดค่ะ ที่ผ่านส่วนมากจะเป็นงานที่ทำด้วยตัวเอง เช่น งานประดิษฐ์ เขียนเว็บ อะไรแบบนี้คือทำได้ค่ะ แต่พอพวกคณิตไปไม่ได้จริงๆ แล้วมีอคติกับอดีตด้วย เลยไม่พยายาม สุดท้าย ซิ่วออกมาค่ะตอนแรกปิดพ่อแม่นะคะ แต่ช่วงหลังท่านรู้แล้ว แต่เขาว่ากล่าวตักเตือนมา สุดท้ายไม่ได้เรียนค่ะ อยู่บ้าน จนตอนนี้รอทำบ้านเสร็จ ทำร้านเสร็จเปิดร้านขายอาหารตามสั่ง ขายก๋วยเตี๋ยว เปิดร้านเกม แต่ช่วงที่คบกับแฟนนี่ช่วงปิดเทอมที่จะซิ่วแล้วนะคะ ไม่เกี่ยวกับปัญหาเรื่องของเรา พ่อแม่ก็ให้กลับมาอยู่บ้านค่ะแต่ก็ได้เจอเดือนละครั้ง นี่แหละค่ะมีปัญหา ที่ไม่เชื่อใจ เราเคยมีปัญหาเรื่องคิดมากไม่เชื่อใจเพราะเพื่อนของแฟนค่ะ คือแฟนจะส่งตุ๊กตาหมีไปให้เพื่อนของเขาที่รู้จักกันแค่แชทบีบี คุยกันตลอด เพราะเราจับได้นะคะ เลยเป็นปัญหาที่ไม่เชื่อใจ เพราะแฟนเคยชอบค่ะ ที่ระแวงคือนิสัยผู้ชายบางคนนะคะ ที่คบกับผู้ชายคนนี้ อาจจะเป็นเพราะ เค้ามองเห็นตัวตนของเรา ภายนอกดูสดใส คุยเก่งแต่ภายในเราเป็นคนเงียบๆไม่สุงสิงกับใคร ใครคุยกับเราก็คุย นั่นเป็นสาเหตุที่เขามาจีบเรา แล้วเราดันไปชอบค่ะ ตอนนี้เลยแบบไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปจากเรา กลัวเสียเขาไป เพราะเขาเราถึงมีความสุข ระบายกับเขาเรื่องครอบครัวได้ อะไรแบบนี้ค่ะ
ยกตัวอย่างพ่อของเราโกหกครอบครัวเราตลอดระยะเวลา 7 กว่าปี แอบไปคบกับครูผู้หญิงคนนึงที่มีลูกแล้ว เวลาทะเลากับแม่ทีไรออกจากบ้านค่ะ ไม่ก็ป่วยไปหาหมอแล้วจะออกไป ที่จับได้คงเป็นเพราะทำตัวน่าสงสัยเอง พี่เราและเราเป็นพวกทันเทคโนโลยี ไอโฟน สามารถค้นหาเครื่องได้ แอบไปใส่ไว้ในรถค่ะ ตามไปถึงเจอพ่อจับได้ อะไรประมาณนี้นะคะ เราถึงไม่ค่อยไว้ใจผู้ชายสักเท่าไหร่ กลัวเขาไปมีใครด้วย เลยบางครั้งน้อยใจแฟน ที่แฟนไม่ค่อยคุยกับเรา ทั้งๆที่เราให้ความสำคัญอยู่ตลอด แฟนเราเป็นเด็กติดเกมนะคะ บางทีไปกดไลค์สาวๆไม่ค่อยชอบค่ะ ช่วงแรกๆโปรโมชั่นล้วนๆ ทะเลาะกันค่อนข้างบ่อยแต่เราก็ขอโทษนะคะ
สรุปนะคะ
ตามหัวข้อเลยค่ะ ทำยังไงไม่ให้ตัวเองคิดมาก เชื่อใจแฟนและอดทนกับความห่างไกลได้คะ??
รบกวนช่วยแสดงความเห็นทีนะคะ เคยหาทางแก้แล้ว แต่บางทีมันก็ยากเหมือนกันที่จะทำให้ตัวเองเลิกทำอะไรไร้สาระพวกนี้ได้
นี่เป็นกระทู้แรกนะคะ ไม่รู้จะแท็กถูกมั้ย ขอบคุณค่ะ
ระบายค่ะ ทำยังไงไม่ให้ตัวเองคิดมาก เชื่อใจแฟนและอดทนกับความห่างไกลได้คะ??
คือเป็นคนมีปมด้อยเรื่องคิดมากอยู่แล้วตั้งแต่เด็ก จะเป็นเด็กที่เก็บอะไรมาคิดตลอดเวลา ส่วนมากจะเป็นเรื่องที่ผิดเรื่องไม่ดี
เช่น โดนพ่อว่าและตบหน้ามาก่อน เพราะตอนนั้นพึ่งอยู่ม.1 เขาให้ไปรอที่หน้าบิ๊กซี เราก็รอนะคะ หน้าบิ๊กซีเลยค่ะทางเข้าเลย แต่พอเขามาถึง เขากลับตบหน้าเราและว่าประมาณว่า มึ..ไปตอ...อยู่ที่ไหน ตอนนั้นเราก็อึ้งค่ะร้องไห้ สิ่งที่เค้าคิดคือให้ไปรอแถวถนนที่นั่งขึ้นรถเมล์ ตอนนั้นเราเด็กอะเนอะ มันไม่รู้จริงๆ เพราะเป็นเด็กไม่ค่อยไปไหนเลย ไปได้แต่ ขึ้นรถสองแถวจากปากซอยบ้านถึงโรงเรียน หลังจากนั้นเราก็เก็บไปคิดมาก จนเป็นเด็กเก็บกด
จนถึงปัจจุบันแต่มันมีเรื่องเครียดๆแบบนี้อยู่บ่อยๆ เกี่ยวกับเรื่องครอบครัวเป็นส่วนมาก เช่น พ่อแม่ทะเลาะกัน เคยถีบเราตกน้ำเกือบโดนเสียมจาก แทงตายก็มี เอาไฟช๊อตตัวเราก็มี โดนตะปุเเฟี่ยงใส่หน้า คือโดนมาเกือบหมดแล้วค่ะ พอสอบคะแนนดีก็จะเอาไปเล่า พอสอบไม่ได้ก็ตี
ตอนขึ้น ม.4 เราได้ภาษาอังกฤษ กับ คณิตนะคะ แต่พ่อให้ไปพบรอง ผอ. ให้ไปย้ายเป็นเด็ก วิทย์-คณิตแทน
คือมันเป็นสิ่งที่เราไม่ชอบ แต่โดนบังคับเรามีอนาคตนะคะตอนนั้น แต่ตอนนี้กลับมืดมัว เพราะตอนเรียนๆไปก็ดีอยู่ แต่ก็คิดมากเรื่องเพื่อน เรื่องงานกลุ่ม ได้ทำอยู่คนเดียว สั่งไม่ค่อยทำ ชอบนินทาใส่กัน คือมันเป็นโลกที่แย่มากสำหรับเรา เหมือนเลือกผิดทางมาแต่แรก เพื่อนเรามีที่ดีๆอยู่แต่อยู่คนละห้องค่ะ แล้วก็ไปเรียนที่อื่น คะแนนเราก็แย่มาเรื่อยๆ พ่อแม่ก็แบบทะเลาะกัน ทุบตีกันบ้าง เป็นแบบนี้มานานแล้ว พี่ชายเราก็มีค่ะเคยทะเลาะขั้นตบตี บางทีเราก็อยากตายๆไปนะคะ เราเคยเอาเชือกมาผูกคอ แต่ใจไม่กล้าค่ะ ตอนนั้นสิ้นคิด กระโดดออกจากหน้าต่างก็มี กั้นหายใจ อะไรอีกเยอะ แต่ทำไม่ได้ ได้แต่อดกลั้น พยายามกริ๊ดกับหมอน กรบเสียงตัวเอง หยิกตัวเองให้หยุดร้องไห้ ทะเลาะกับคนในครอบครัว ก็ได้แต่คิดมาก จนเป็นปมด้อยของตัวเอง
พอโตขึ้นมาอีกหน่อย เข้ามหาลัยพ่อสั่งอีกเหมือนเคยค่ะ คือมันก็พยายามเรียนตั้งใจแล้ว แต่ไปไม่รอดค่ะ ที่ผ่านส่วนมากจะเป็นงานที่ทำด้วยตัวเอง เช่น งานประดิษฐ์ เขียนเว็บ อะไรแบบนี้คือทำได้ค่ะ แต่พอพวกคณิตไปไม่ได้จริงๆ แล้วมีอคติกับอดีตด้วย เลยไม่พยายาม สุดท้าย ซิ่วออกมาค่ะตอนแรกปิดพ่อแม่นะคะ แต่ช่วงหลังท่านรู้แล้ว แต่เขาว่ากล่าวตักเตือนมา สุดท้ายไม่ได้เรียนค่ะ อยู่บ้าน จนตอนนี้รอทำบ้านเสร็จ ทำร้านเสร็จเปิดร้านขายอาหารตามสั่ง ขายก๋วยเตี๋ยว เปิดร้านเกม แต่ช่วงที่คบกับแฟนนี่ช่วงปิดเทอมที่จะซิ่วแล้วนะคะ ไม่เกี่ยวกับปัญหาเรื่องของเรา พ่อแม่ก็ให้กลับมาอยู่บ้านค่ะแต่ก็ได้เจอเดือนละครั้ง นี่แหละค่ะมีปัญหา ที่ไม่เชื่อใจ เราเคยมีปัญหาเรื่องคิดมากไม่เชื่อใจเพราะเพื่อนของแฟนค่ะ คือแฟนจะส่งตุ๊กตาหมีไปให้เพื่อนของเขาที่รู้จักกันแค่แชทบีบี คุยกันตลอด เพราะเราจับได้นะคะ เลยเป็นปัญหาที่ไม่เชื่อใจ เพราะแฟนเคยชอบค่ะ ที่ระแวงคือนิสัยผู้ชายบางคนนะคะ ที่คบกับผู้ชายคนนี้ อาจจะเป็นเพราะ เค้ามองเห็นตัวตนของเรา ภายนอกดูสดใส คุยเก่งแต่ภายในเราเป็นคนเงียบๆไม่สุงสิงกับใคร ใครคุยกับเราก็คุย นั่นเป็นสาเหตุที่เขามาจีบเรา แล้วเราดันไปชอบค่ะ ตอนนี้เลยแบบไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปจากเรา กลัวเสียเขาไป เพราะเขาเราถึงมีความสุข ระบายกับเขาเรื่องครอบครัวได้ อะไรแบบนี้ค่ะ
ยกตัวอย่างพ่อของเราโกหกครอบครัวเราตลอดระยะเวลา 7 กว่าปี แอบไปคบกับครูผู้หญิงคนนึงที่มีลูกแล้ว เวลาทะเลากับแม่ทีไรออกจากบ้านค่ะ ไม่ก็ป่วยไปหาหมอแล้วจะออกไป ที่จับได้คงเป็นเพราะทำตัวน่าสงสัยเอง พี่เราและเราเป็นพวกทันเทคโนโลยี ไอโฟน สามารถค้นหาเครื่องได้ แอบไปใส่ไว้ในรถค่ะ ตามไปถึงเจอพ่อจับได้ อะไรประมาณนี้นะคะ เราถึงไม่ค่อยไว้ใจผู้ชายสักเท่าไหร่ กลัวเขาไปมีใครด้วย เลยบางครั้งน้อยใจแฟน ที่แฟนไม่ค่อยคุยกับเรา ทั้งๆที่เราให้ความสำคัญอยู่ตลอด แฟนเราเป็นเด็กติดเกมนะคะ บางทีไปกดไลค์สาวๆไม่ค่อยชอบค่ะ ช่วงแรกๆโปรโมชั่นล้วนๆ ทะเลาะกันค่อนข้างบ่อยแต่เราก็ขอโทษนะคะ
สรุปนะคะ ตามหัวข้อเลยค่ะ ทำยังไงไม่ให้ตัวเองคิดมาก เชื่อใจแฟนและอดทนกับความห่างไกลได้คะ??
รบกวนช่วยแสดงความเห็นทีนะคะ เคยหาทางแก้แล้ว แต่บางทีมันก็ยากเหมือนกันที่จะทำให้ตัวเองเลิกทำอะไรไร้สาระพวกนี้ได้
นี่เป็นกระทู้แรกนะคะ ไม่รู้จะแท็กถูกมั้ย ขอบคุณค่ะ