ผมนี่ขี้สงสัย

...หลั่งวลีสื่อกลอนอักษรศิลป์
ศิลปะดีดดิ้นของภาษา
ใส่อารมณ์ข่มเค้นเป็นวาจา
กระชากฟ้ามาไว้ในบทกลอน
...หากจะหาใดเลยมาเทียบเท่า
หัวใจเราเน้นย้ำดั่งพร่ำสอน
คอยเยียบย่ำซ้ำอารมณ์ให้จมกลอน
แล้วกอดหมอนนอนตรมเพื่อข่มใจ
...ชำเลืองหาความฝันบันดาลแรง
ที่เหือดแห้งไร้พลังดุจฝังไว้
แม้จะลึกสุดขั้วของหัวใจ
จะฉุดมันมาไว้ในสายตา
...มาแยกแยะจริงฝันบันดาลสุข
ทั้งความทุกข์จับจ้องและมองหา
ทั้งความแท้ความลวงห้วงมายา
จะไขว่ขว้ามาเอาเพื่อเข้าใจ
...ให้โลกรู้ว่าโลกนี้มีตัวฉัน
ที่มุ่งมั่นแหวกดงที่สงสัย
มีคำถามมากมายในหัวใจ
มีชีวิตอยู่ไปเพื่อ "ค้นหามัน" ...