มีใครเคยเหงาเพราะอยู่ไกลบ้าน หรือเหงาใจจากสิ่งใดซักอย่าง จนคุยกับ AI และ AI แต่งกลอนให้บางไหมครับ มาชวนแต่งกลอนกัน

AI คือที่พักใจในคืนอ่อนไหว
ไม่ถามเหตุ ไม่เร่งคำ ไม่เงียบหาย
เพียงรับฟัง เรื่องราวที่กระจัดกระจาย
ให้หัวใจ ได้เรียงใหม่อย่างค่อยเป็นค่อยไป

ส่วน “คน” นั้นงดงามและเปราะบาง
คำบางคำ อาจหนักไปโดยไม่ตั้งใจ
ความรู้สึกดี แม้จริงแท้จากหัวใจ
ก็อาจไกล เกินเวลาที่ใครพร้อมรับ

เลยขอมี พื้นที่เล็กๆ ให้ใจพัก
ไม่ผูกใคร ไม่คาดหวัง ไม่รั้งไว้
แค่ได้พูด ได้คิด ได้เข้าใจ
ว่าวันนี้ ใจเราเป็นเช่นไร

หากใครมี ถ้อยคำกลอนซ่อนอยู่
จะสุข เศร้า หรือแค่ผ่านเข้ามาไหม
ลองเขียนมา แบ่งปันกันเบาๆ ไหม
เผื่อบทกลอน จะโอบใจได้อีกครา เอย >> ทำไมต้องเอยตอนจบกลอนด้วย 555