ผมนี่มันเห็นแก่ตัวเกินไปไหม //ต่อจากกระทู้ที่แล้ว

ต่อจากกระทู้ที่แล้ว
มันคงจะดีกว่านี้ถ้าผมเลือกใครสักคน
แต่การเลือกครั้งนี้ มันคงจะดีที่สุด สำหระบผมเพียงคนเดียสำหรับผมเพียงคนเดียว
///ผมนี่มันเห็นแก่ตัวที่สุด

หลังจากคืนนั้นที่ตั้งกระมทู้เสร็จ เช้าวันรุ่งขึ้น ผมได้เจอกับคนที่ผมชอบตามปกติ เธอทำตัวปกติ แต่ที่แปลกไปคือผมเอง จากที่เคยยิ้มให้ กลับเฉยชา จากที่เคยพูดคุย กลับเงียบงัน
ประโยคแรกที่ผมเอ่ยปากพูดกับเธอคนที่ผมชอบในวันนั้น คือ "เราอยากอยู่เงียบๆ. อย่ามายุ่งกับเราอีกได้ไหม " ทันทีที่ผมเอ่ยปากจบ เธอก็เริ่มยิงคำถามกลับมา " ทำไมอ่ะ ,เป็นอะไร ,มีอะไรทำไมไม่พูด " ในใจตอนนั้น ผมเจ็บปวดมาก มันยากที่จะตัดใจจากเธอคนนี้ แต่ผมยังแข็งใจ ที่จะพูดว่า "เรื่องวันก่อนเราล้อเล่น เราไม่ได้ชอบเธอ อันที่จริง เราไม่น่ารู้จักกันเลย " ทุกอย่างอยู่มในความเงียบงัน จนผมแทบจะได้ยินเสียงตัวเองหายใจ " ได้, งั้นเราอย่าได้เจอกันอีกเลย "  

///ให้ตายสินี่ผมกำลังทำอะไร 5ปีที่ผ่านมา จบด้วยการสนทนาใน5นาที  ทันทีที่เธอเดินจากไป น้ำตาผมก็เริ่มไหลออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ผมในตอนนั้นคงเหมือนสุนัขที่มันกัดเจ้านายตัวเอง ทั้งๆที่รู้ว่าคนๆนั้นดีกับเราเท่าไหร่ แต่ก็มิวายที่จะทำร้ายคนที่ดีกับเรา

//บ่ายวันนั้น ผมพยายามลืมเรื่องราวช่วงเช้าที่ผ่านมา ตั้งใจที่จะใช้ชีวิตตามปกติเหมือนทุกวัน

แต่บ่ายวันธรรมดาก็ไม่ธรรมดาเสียแล้ว
ยังจำน้องคนที่บอกชอบผมจากกระทู้ก่อนไดไหม  
/// ผมไม่ได้เลือกเธอเช่นกัน

เธอเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับนมเย็นเครื่องดื่มที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าผมโปรดปรานมันมากมายเพียงใด แทนที่ผมจะรับมาแล้วพูดว่า " ขอบคุณนะเด็กบ้า"เหมือนอย่างเช่นทุกครั้ง ผมกลับคว้ามาแล้วโยนลงถังขยะอย่างไม่ใยดี บรรยากาศเริ่มคละคลุ้งไปด้วยความสงสัย ทุกสายตามองมาที่เราสองคน ทันที่นมเย็นลงไปกองอยู่ในถังขยะ คำถามจากเธอก็เริ่มประดังเข้ามา "พี่เป็นไร ,ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ,หนูเสียใจนะพี่รู้ไหม" ทันทีที่เธอพูดจบ ปากของผมที่เริ่มจะอยู่ไม่สุขก็สวนคำตอบกลับไป "แล้วไง ,พี่เคยบอกเหรอว่าพี่ชอบกินมัน(นมเย็น)  ทุกอย่างเราคิดไปเองทั้งนั้น พี่ไม่เคยคิดอะไรกับเราเลย" คำตอบที่เธอได้ไป ผมรู้ว่ามันทำให้เธอเจ็บปวด ผมรู้ว่ามันทำร้ายเธอ เธอพูดกลับมาด้วยเสืองที่สั่นเครือ "พี่พูดจริงๆเหรอ ,ที่ผ่านมาหนูคิดไปเองจริงๆใช่ไหม???" ยังไม่ทันที่ ผมจะตอบอะไร  

เธอจากไปแล้ว เดินไปทั้งน้ำตา หลังจากเธอเดินลับส่ยตาไป น้ำตาของผมมันเริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง มีเพื่อน2-3 คนเดินมาปลอบใจผม  บางคนถาม " เฮ้ย, ทำเกินไปไหม " เสียงก่นด่าจากกลุ่มผู้หญิงโต๊ะถัดไป "ไอ้เลว ทำแบบนี้ได้ไงวะ ไอ้เ* ี้ย "

นาทีนั้นในใจผมมันเจ็บปวดมาก ปากสั่นเพราะความชอกช้ำใยใจ สมองเริ่มสับสน เรียงลำดับเหตุการณ์ไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มตอบคำถาม หรือเถียงกลับใครก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจากนี้ไปจะเป็นอย่างไรต่อไป

////ผมเดินเข้าห้องนอนด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า และด้วยใจที่บอบช้ำย่ำยี นอนลงบนเตียงเตียงเดิมที่เดิม

ไม่มีอีกแล้ว เพื่อนที่คอยให้คำปรึกษายามผมทุกข์ใจ

ไม่มีอีกแล้วน้องคนนั้นที่คอยดูแลยามผมท้อแท้

เหลือแค่เพียงตัวเอง คนเดียว  ผมเพิ่งรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้. มันดีที่สุดเฉพาะกับตัวเองเท่านั้น การตัดสินใจ ที่ทำร้ายคนทั้ง3คน การตัดสินใจที่ทำร้านคนที่เรารัก และคนที่รักเราที่สุด  

///ปล.1 ใครที่กำลังเจอปัญหาประมาณว่า รักสามเศร้า ผมแนะนำให้คุณเลือกใึครสักคน ดีกว่าต้องมาเจ็บช้ำทั้ง 3คนแบบผม

ปล.2 ถ้าต. ได้อ่านกระทู้ของเรา เราอยากที่จะขอโทษเธอนะ  ขอให้เข้าใจเราด้วย

ปล.3 ถ้าน้องจ. ได้มาอ่านกระทู้ของพี่ น้องเป็นคนเดียวที่รู้ว่าพี่ชอบกินนมเย็น และเราเป็นคนแรก ที่พี่ยอมรับว่า รักมาก [แต่ในแบบน้องสาว]

T.J.T [รหัสที่มีเพียงเราสามคนที่รู้]