ความเคยชินของคนเห็นแก่ตัว

คนบางคนก็เห็นแก่ตัวซ้ำๆ เอาแต่ได้จนเคยชิน ได้อะไรมาง่ายๆ จนคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ ขอแล้วขออีก โดยไม่เคยคิดเลยว่าคนให้รู้สึกยังไง

เอาแค่ตัวเองรอดก็พอ ไม่เคยสนใจว่าใครจะลำบาก หรือเดือดร้อนแทนเขาบ้าง

พอวันนึงเราเริ่มไม่ให้ เริ่มปฏิเสธ กลับกลายเป็นว่าเราผิด เรากลายเป็นคนใจดำ ใจแคบ ไปเฉยเลย ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เราก็เป็นคนที่ “ให้” มาตลอด

ยิ่งเป็นคนใกล้ตัว ยิ่งลำบากใจ จะปฏิเสธก็รู้สึกผิด แต่ถ้ายังให้ต่อไป มันก็เหมือนเปิดทางให้เขาทำแบบเดิมซ้ำๆ

แต่มันคือความรู้สึกว่า “เขาไม่เคยเห็นค่าในน้ำใจเราเลย” เราพยายามเข้าใจนะ คิดว่าเขาอาจลำบากจริง แต่พอมันเกิดขึ้นซ้ำๆ จนกลายเป็นนิสัย
มันเริ่มไม่ใช่แล้ว สิ่งที่เหนื่อยที่สุดคือ เขาไม่เคยรู้สึกผิดด้วยซ้ำ แล้วสุดท้ายคนที่รู้สึกแย่ กลายเป็นเรา ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย

บางทีก็แอบคิดเหมือนกันว่า หรือจริงๆ ปัญหาไม่ได้มีแค่เขา แต่อาจเป็นเราที่ “ให้เขาง่ายเกินไป” ตั้งแต่แรกจนเขาเคยตัว จนคิดว่าสิ่งที่เราให้ มันเป็นสิ่งที่เขาควรจะได้ มันเลยกลายเป็นบทเรียนว่าไม่ใช่ทุกคน ที่ควรได้รับน้ำใจในแบบเดิมเสมอไป