กระทู้นี้จัดยาว ๆ ไป ไม่กั๊ก ไม่รอเรตติ้ง ไม่รอกระแส ไม่ดราม่า แม้ชีวิตจริงจะดราม่าก็เถอะ ใครหลงเข้ามาก็ขอบคุณค่ะ
ตอนนี้เราอายุ 28 ปี และสามีอายุ 29 ปี และมีตัวเล็กอีก 2 คน เรามาจากครอบครัวแถบชนบท ฐานะไม่ได้ร่ำรวย
พ่อแม่มีแค่เงินส่งให้ลูกเรียนจบ ปวส. ไม่ได้จบสูง ป.ตรี เหมือนเพื่อนคนอื่น พอมีพอกิน ถึงจะขัดสนบ่อยไปบ้าง
แต่ก็ไม่เคยโทษพ่อแม่เลยว่าทำไม ไม่สบายเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ และแฟนมาจากครอบครัวพ่อค้าแม่ค้า ซึ่งค่อนข้างมีฐานะ
แต่พ่อแม่สามีค่อนข้างประหยัด ไม่ตามใจ อยากได้อะไรต้องเก็บเงินซื้อเอง เมื่อพื้นฐานคนสองคนต่างกัน
มาติดตามกันดูค่ะว่าอะไรทำให้เราอยู่ด้วยกันมาได้เป็น 10 ปี (คบกันตั้งแต่อายุ 16 ปีค่ะ) เวิ่นเว้อมานาน เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้ว สามีตกงาน เตะฝุ่นอยู่เป็นเดือน จขกท.ก็เป็นมนุษย์เงินเดือน
เปิดดูบัญชีธนาคารมีเงินที่เก็บไว้ยามฉุกเฉิน 15,000 บาท สองสามีภรรยาก็มานั่งคิดกันจะยังไงกันต่อไป
สามีก็ไม่อยากจะเป็นมนุษย์เงินเดือน อยากมีอาชีพอิสระ เป็นนายตัวเอง จนกระทั่งพ่อของเรา เสนอว่า ลองเลี้ยงหมูขุนดูสิ
ตอนนี้ราคากำลังดี คงไม่ตกง่าย ๆ หรอก ตอนนั้นราคาหน้าฟาร์มประมาณ ก.ก.ละ 45 บาท สามีก็โอเคลองดูซักตั้ง
จึงทำการถอนเงินในบัญชีออกมาหมด เพื่อนำมาซื้อลูกหมู 10 ตัว ตัวละ 1,200 บาท เหลืออีก 3,000 พัน สำหรับทำโรงเรือนเล็ก ๆ
และพอสำหรับค่าอาหารเม็ดสำเร็จรูปอีก 2 ถุง ปัญหาเริ่มมาแล้ว เงินทุนไม่เหลือ อาหารเม็ดก็จะหมด จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อล่ะนี่
นี่ก็ใกล้วันเงินเดือนออกแล้ว ไม่เป็นไรรอเงินเดือนเราออกค่อยไปซื้อแล้วกันนะ เมื่อปัญหาด้านการเงินหมดไป ปัญหาอย่างอื่นก็เข้ามาแทน
ไม่ว่าจะเป็นลูกหมูป่วย ลมโกรกไป แดดส่องเกิน นู่น นี่ นั่น เยอะแยะมากมาย จนทำให้ถอดใจเลยว่าเราได้ทุนคืนมั้ย
จนเรามาสนิทกับลุงหมอท่านนึง ท่านเคยเป็นสัตวแพทย์ประจำฟาร์มมาก่อน เลยให้คำปรึกษาเราได้ และปัญหาก็ค่อย ๆ คลี่คลายลงไปทีละอย่าง สองอย่าง กำไรจากลูกหมูรุ่นแรก เราก็เก็บไว้เป็นทุนเลี้ยงในคอกต่อไป พอเลี้ยงหมูขุนได้ 2 รุ่นแล้ว เริ่มมีเงินเก็บ
บวกกับ จขกท. ได้คอมมิชชันเพิ่มขึ้น ก็เริ่มมองหาลู่ทางจะหาหมูแม่พันธ์มาเลี้ยง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปซื้อลูกหมูเค้ามาเลี้ยง
ค่อย ๆ ซื้อ เพิ่มเดือนละตัว จากแม่พันธ์ 1 ตัว ก็ค่อย ๆ เพิ่มเข้ามา โรงเรือนก็ค่อย ๆ ขยายออกไป พอเริ่มมีเงินมาแล้วญาติพี่น้อง
เริ่มมาเยี่ยมเยียนแล้ว ตอนที่เราสองคนลำบาก ไม่มีแม้เงินจะซื้อนมให้ลูกกิน ไม่เห็นมีใครจะยื่นมือเข้ามาช่วย ตอนเราขัดสนโทรหาใคร
ก็ไม่อยากจะคุยกับเรา พอตอนนี้ล่ะก็มากันจัง เมื่อแม่พันธ์เริ่มเยอะขึ้น ก็อยากจะมีพ่อพันธ์ไว้ผสมพันธ์เอง ไม่ต้องไปง้อคนอื่นเค้า
บางทีมาช้าจนแม่พันธ์กลับสัดแล้วก็มี แล้วยังงี้มันจะติดมั้ยเนี่ย เริ่มมองหากันแล้วว่าจะซื้อพ่อพันธ์จากไหน จนมาปรึกษาลุงหมอว่าอยาก
ได้พ่อพันธ์ซักตัว แกก็ติดต่อหาให้ โดยสั่งซื้อจากฟาร์มชื่อดังใน จ.นครปฐม จากที่ต้องใช้ผสมพันธ์เองในฟาร์ม ลุงหมอก็เริ่มติดต่อลูกค้า
ให้ผสมพันธ์นอกสถานที่ จากผสมแบบตัวตัว ก็เริ่มหาวิธีที่ไม่ต้องให้ออกจากฟาร์มป้องกันการติดเชื้อ ๆ ต่าง ก็มาใช้วิธีการผสมเทียม
สามีก็ศึกษาเรียนรู้ ไม่ว่าอะไรที่เกี่ยวกับหมู เค้าจะศึกษาค้นคว้า อันไหนไม่รู้ก็ถามลุงหมอ เพราะท่านมีประสบการณ์ จนมาถึงทุกวันนี้รู้เลย
ว่าการเลี้ยงหมูมันไม่หมูเอาซะเลย เมื่อมีปัญหาไม่ใช่จะมามัวโต้เถียงว่าเป็นเพราะเธอที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แบบนั้น
เมื่อมีเราก็ไม่เคยลืมตัว เมื่อทุกข์เราก็ไม่เคยตีจาก ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่แค่ใครคนใดคนนึงมาคอยแก้ หรือคอยแบกปัญหาไว้คนเดียว
เราแชร์กันทุกอย่าง เพราะเราเริ่มจากศูนย์มาด้วยกัน เริ่มจากไม่มีอะไรเลย จากคำดูถูกของคนรอบข้าง มันยิ่งทำให้เราเข้มแข็ง
ยิ่งลำบากตั้งแต่อายุยังน้อย จะได้สบายตอนแก่ ลูกก็จะได้สบาย ทุกอย่างเกี่ยวกับฟาร์มลูกคนโต ( 5 ขวบครึ่ง)
จะสอนให้เค้าทำเท่าที่เค้าทำได้ ปลูกฝังให้เค้ารักธุรกิจที่พ่อกับแม่ร่วมกันสร้างมา ช่วยทุกอย่างที่พอช่วยได้ อย่างน้อย ๆ เงินทุกบาทที่มี
ที่เลี้ยงลูกสองคนมา ก็มาจากเงินเลี้ยงหมูทั้งนั้น ถ้าใครจะมาดูถูกว่าแค่คนเลี้ยงหมูจะมีซักกี่บาทกันเชียว แต่งตัวธรรมดา
แต่เงินในกระเป๋าไม่เคยแฟบนะคะ จนตอนนี้ไปไหนมาไหนคนก็จะเรียกสามีว่า เสี่ย... จนบางทีเราก็เขินแทนนะ ว่าไม่ใช่เสี่ยซะหน่อย
ยังไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ไม่ว่าปัญหาจะเข้ามาเยอะซักแค่ไหน แต่เรา 4 คนพ่อแม่ลูก จะไม่มีวันทิ้งกัน ความรักความเข้าใจเท่านั้น
ที่จะช่วยให้รักของเรายืนยาว
ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่าน และท่านที่แวะเข้ามาแล้วไม่ได้อ่าน เพราะรู้สึกว่า จขกท. พิมพ์เยอะเกิน ขอเป็นกำลังใจให้คู่ชีวิตทุกคู่ อย่าย่อท้อ ท้อได้ แต่อย่าถอย เหนื่อยได้ แต่อย่าล้า
“คุณค่าในตัวของเรานั้น จะมากหรือจะน้อย วัดได้จากสิ่งที่เราเป็น ไม่ใช่จากสายตาของคนอื่นที่มองมา”
Cr. เพจนี้สำหรับคุณ
สุดท้ายแล้วจริง ๆ ขอให้ทุกท่าน ปลอดภัย ไม่มีหนี้
ไม่ได้ร่ำรวยจากสมบัติพ่อแม่ แต่จะขอร่ำรวยด้วย 4 มือ ของเราและคู่ชีวิตที่ไม่เคยทิ้งกัน
ตอนนี้เราอายุ 28 ปี และสามีอายุ 29 ปี และมีตัวเล็กอีก 2 คน เรามาจากครอบครัวแถบชนบท ฐานะไม่ได้ร่ำรวย
พ่อแม่มีแค่เงินส่งให้ลูกเรียนจบ ปวส. ไม่ได้จบสูง ป.ตรี เหมือนเพื่อนคนอื่น พอมีพอกิน ถึงจะขัดสนบ่อยไปบ้าง
แต่ก็ไม่เคยโทษพ่อแม่เลยว่าทำไม ไม่สบายเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ และแฟนมาจากครอบครัวพ่อค้าแม่ค้า ซึ่งค่อนข้างมีฐานะ
แต่พ่อแม่สามีค่อนข้างประหยัด ไม่ตามใจ อยากได้อะไรต้องเก็บเงินซื้อเอง เมื่อพื้นฐานคนสองคนต่างกัน
มาติดตามกันดูค่ะว่าอะไรทำให้เราอยู่ด้วยกันมาได้เป็น 10 ปี (คบกันตั้งแต่อายุ 16 ปีค่ะ) เวิ่นเว้อมานาน เข้าเรื่องเลยดีกว่าค่ะ
ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้ว สามีตกงาน เตะฝุ่นอยู่เป็นเดือน จขกท.ก็เป็นมนุษย์เงินเดือน
เปิดดูบัญชีธนาคารมีเงินที่เก็บไว้ยามฉุกเฉิน 15,000 บาท สองสามีภรรยาก็มานั่งคิดกันจะยังไงกันต่อไป
สามีก็ไม่อยากจะเป็นมนุษย์เงินเดือน อยากมีอาชีพอิสระ เป็นนายตัวเอง จนกระทั่งพ่อของเรา เสนอว่า ลองเลี้ยงหมูขุนดูสิ
ตอนนี้ราคากำลังดี คงไม่ตกง่าย ๆ หรอก ตอนนั้นราคาหน้าฟาร์มประมาณ ก.ก.ละ 45 บาท สามีก็โอเคลองดูซักตั้ง
จึงทำการถอนเงินในบัญชีออกมาหมด เพื่อนำมาซื้อลูกหมู 10 ตัว ตัวละ 1,200 บาท เหลืออีก 3,000 พัน สำหรับทำโรงเรือนเล็ก ๆ
และพอสำหรับค่าอาหารเม็ดสำเร็จรูปอีก 2 ถุง ปัญหาเริ่มมาแล้ว เงินทุนไม่เหลือ อาหารเม็ดก็จะหมด จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อล่ะนี่
นี่ก็ใกล้วันเงินเดือนออกแล้ว ไม่เป็นไรรอเงินเดือนเราออกค่อยไปซื้อแล้วกันนะ เมื่อปัญหาด้านการเงินหมดไป ปัญหาอย่างอื่นก็เข้ามาแทน
ไม่ว่าจะเป็นลูกหมูป่วย ลมโกรกไป แดดส่องเกิน นู่น นี่ นั่น เยอะแยะมากมาย จนทำให้ถอดใจเลยว่าเราได้ทุนคืนมั้ย
จนเรามาสนิทกับลุงหมอท่านนึง ท่านเคยเป็นสัตวแพทย์ประจำฟาร์มมาก่อน เลยให้คำปรึกษาเราได้ และปัญหาก็ค่อย ๆ คลี่คลายลงไปทีละอย่าง สองอย่าง กำไรจากลูกหมูรุ่นแรก เราก็เก็บไว้เป็นทุนเลี้ยงในคอกต่อไป พอเลี้ยงหมูขุนได้ 2 รุ่นแล้ว เริ่มมีเงินเก็บ
บวกกับ จขกท. ได้คอมมิชชันเพิ่มขึ้น ก็เริ่มมองหาลู่ทางจะหาหมูแม่พันธ์มาเลี้ยง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปซื้อลูกหมูเค้ามาเลี้ยง
ค่อย ๆ ซื้อ เพิ่มเดือนละตัว จากแม่พันธ์ 1 ตัว ก็ค่อย ๆ เพิ่มเข้ามา โรงเรือนก็ค่อย ๆ ขยายออกไป พอเริ่มมีเงินมาแล้วญาติพี่น้อง
เริ่มมาเยี่ยมเยียนแล้ว ตอนที่เราสองคนลำบาก ไม่มีแม้เงินจะซื้อนมให้ลูกกิน ไม่เห็นมีใครจะยื่นมือเข้ามาช่วย ตอนเราขัดสนโทรหาใคร
ก็ไม่อยากจะคุยกับเรา พอตอนนี้ล่ะก็มากันจัง เมื่อแม่พันธ์เริ่มเยอะขึ้น ก็อยากจะมีพ่อพันธ์ไว้ผสมพันธ์เอง ไม่ต้องไปง้อคนอื่นเค้า
บางทีมาช้าจนแม่พันธ์กลับสัดแล้วก็มี แล้วยังงี้มันจะติดมั้ยเนี่ย เริ่มมองหากันแล้วว่าจะซื้อพ่อพันธ์จากไหน จนมาปรึกษาลุงหมอว่าอยาก
ได้พ่อพันธ์ซักตัว แกก็ติดต่อหาให้ โดยสั่งซื้อจากฟาร์มชื่อดังใน จ.นครปฐม จากที่ต้องใช้ผสมพันธ์เองในฟาร์ม ลุงหมอก็เริ่มติดต่อลูกค้า
ให้ผสมพันธ์นอกสถานที่ จากผสมแบบตัวตัว ก็เริ่มหาวิธีที่ไม่ต้องให้ออกจากฟาร์มป้องกันการติดเชื้อ ๆ ต่าง ก็มาใช้วิธีการผสมเทียม
สามีก็ศึกษาเรียนรู้ ไม่ว่าอะไรที่เกี่ยวกับหมู เค้าจะศึกษาค้นคว้า อันไหนไม่รู้ก็ถามลุงหมอ เพราะท่านมีประสบการณ์ จนมาถึงทุกวันนี้รู้เลย
ว่าการเลี้ยงหมูมันไม่หมูเอาซะเลย เมื่อมีปัญหาไม่ใช่จะมามัวโต้เถียงว่าเป็นเพราะเธอที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แบบนั้น
เมื่อมีเราก็ไม่เคยลืมตัว เมื่อทุกข์เราก็ไม่เคยตีจาก ทุกปัญหาที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่แค่ใครคนใดคนนึงมาคอยแก้ หรือคอยแบกปัญหาไว้คนเดียว
เราแชร์กันทุกอย่าง เพราะเราเริ่มจากศูนย์มาด้วยกัน เริ่มจากไม่มีอะไรเลย จากคำดูถูกของคนรอบข้าง มันยิ่งทำให้เราเข้มแข็ง
ยิ่งลำบากตั้งแต่อายุยังน้อย จะได้สบายตอนแก่ ลูกก็จะได้สบาย ทุกอย่างเกี่ยวกับฟาร์มลูกคนโต ( 5 ขวบครึ่ง)
จะสอนให้เค้าทำเท่าที่เค้าทำได้ ปลูกฝังให้เค้ารักธุรกิจที่พ่อกับแม่ร่วมกันสร้างมา ช่วยทุกอย่างที่พอช่วยได้ อย่างน้อย ๆ เงินทุกบาทที่มี
ที่เลี้ยงลูกสองคนมา ก็มาจากเงินเลี้ยงหมูทั้งนั้น ถ้าใครจะมาดูถูกว่าแค่คนเลี้ยงหมูจะมีซักกี่บาทกันเชียว แต่งตัวธรรมดา
แต่เงินในกระเป๋าไม่เคยแฟบนะคะ จนตอนนี้ไปไหนมาไหนคนก็จะเรียกสามีว่า เสี่ย... จนบางทีเราก็เขินแทนนะ ว่าไม่ใช่เสี่ยซะหน่อย
ยังไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ไม่ว่าปัญหาจะเข้ามาเยอะซักแค่ไหน แต่เรา 4 คนพ่อแม่ลูก จะไม่มีวันทิ้งกัน ความรักความเข้าใจเท่านั้น
ที่จะช่วยให้รักของเรายืนยาว
ขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่าน และท่านที่แวะเข้ามาแล้วไม่ได้อ่าน เพราะรู้สึกว่า จขกท. พิมพ์เยอะเกิน ขอเป็นกำลังใจให้คู่ชีวิตทุกคู่ อย่าย่อท้อ ท้อได้ แต่อย่าถอย เหนื่อยได้ แต่อย่าล้า
“คุณค่าในตัวของเรานั้น จะมากหรือจะน้อย วัดได้จากสิ่งที่เราเป็น ไม่ใช่จากสายตาของคนอื่นที่มองมา”
Cr. เพจนี้สำหรับคุณ
สุดท้ายแล้วจริง ๆ ขอให้ทุกท่าน ปลอดภัย ไม่มีหนี้