ทุกเช้าหลังจากส่งลูกชายไปโรงเรียน
ดิฉันกับแฟนก็มักจะไปกินเข้าเช้าที่ฟู้ดแลนด์
ก็ถือได้ว่าเป็นขาประจำของที่ร้านถูกและดีเลยทีเดียวแหละ
เช้าวันนี้ก็เช่นกันค่ะ ระหว่างนั่งกินข้าวกันอยู่
ก็มีเด็กนักเรียนตัวเล็กๆ น่ารักมากค่ะ มาพร้อมคุณครูและน่าจะเป็นคุณครูพี่เลี้ยงด้วยค่ะ
เป็นเด็กโรงเรียนนานาชาติค่ะ คุณครูก็เป็นฝรั่ง
มาด้วยกันประมาณ 10 กว่าคน น่าจะ 15-16 คนได้
ทั้งคุณครูทั้งเด็ก มายืนรอเข้าแถวด้านหน้าร้าน เพื่อรอโต๊ะว่างค่ะ น่ารักเชียว
มายืนรอได้สักพัก ทุกคนก็เดินออกไปจากหน้าร้าน ตอนแรกก็ไม่ร็ว่าทำไม?
แล้วดิฉันก็ได้ยิน น่าจะเป็น ผจก.ร้านนะคะ เห็น พนง.ทุกคนเรียกเค้า ป๋ากันค่ะ
บ่นๆว่า มากันเยอะแยะ เข้ามานั่งกินสแน็คกัน อาหารว่าง ว่างจริงๆ ว่างของที่ร้าน
เข้ามาทีก็หลายคน ร่วมสิบกว่าคน แบบนี้ก็แย่สิ ลูกค้าที่ร้านเข้ามา จะทำยังงัย ต้องรอ ไม่มีที่นั่ง อะไรประมาณนี้นะคะ
พอกินเสร็จ เราก็จะเดินออกจากร้าน ตรงประตูด้านข้าง หน้าร้านหนังสือ เราเห็นเด็กๆ นั่งกินขนม กินนมกันกับพื้น!
และมีคุณครูยืนล้อมวงไว้
นาทีที่เห็น ดิฉันน้ำตาซึมเลยค่ะ ถ้าเป็นลูกเราโดนปฏิเสธ แล้วต้องมานั่งกินสแน็คกับพื้นแบบนี้ ก็คงรู้สึกแย่เหมือนกันนะ
แต่เด็กก็คือเด็กค่ะ ทุกคนก็นั่งกินขนม นมกัน อย่างสบายอารมณ์ ยิ้มแย้มกัน น่ารักมากค่ะ
นี่ถ้ารู้ตั้งแต่แรก ดิฉันคงจะสั่งข้าวใส่กล่อง ตามจำนวนเด็ก
แล้วขอกันที่ให้เด็กนั่งกินขนม นมของเค้า นะ
ก็น่าจะสมประโยชน์กับทางร้านนะคะ
10-15 นาทีเอง
เฮ้อ พิมพ์ไปก็นึกถึงลูกชายค่ะ
น่าสงสารเด็กๆ แต่อีกมุมก็เข้าใจทางร้าน
ดิฉันกับแฟนก็มักจะไปกินเข้าเช้าที่ฟู้ดแลนด์
ก็ถือได้ว่าเป็นขาประจำของที่ร้านถูกและดีเลยทีเดียวแหละ
เช้าวันนี้ก็เช่นกันค่ะ ระหว่างนั่งกินข้าวกันอยู่
ก็มีเด็กนักเรียนตัวเล็กๆ น่ารักมากค่ะ มาพร้อมคุณครูและน่าจะเป็นคุณครูพี่เลี้ยงด้วยค่ะ
เป็นเด็กโรงเรียนนานาชาติค่ะ คุณครูก็เป็นฝรั่ง
มาด้วยกันประมาณ 10 กว่าคน น่าจะ 15-16 คนได้
ทั้งคุณครูทั้งเด็ก มายืนรอเข้าแถวด้านหน้าร้าน เพื่อรอโต๊ะว่างค่ะ น่ารักเชียว
มายืนรอได้สักพัก ทุกคนก็เดินออกไปจากหน้าร้าน ตอนแรกก็ไม่ร็ว่าทำไม?
แล้วดิฉันก็ได้ยิน น่าจะเป็น ผจก.ร้านนะคะ เห็น พนง.ทุกคนเรียกเค้า ป๋ากันค่ะ
บ่นๆว่า มากันเยอะแยะ เข้ามานั่งกินสแน็คกัน อาหารว่าง ว่างจริงๆ ว่างของที่ร้าน
เข้ามาทีก็หลายคน ร่วมสิบกว่าคน แบบนี้ก็แย่สิ ลูกค้าที่ร้านเข้ามา จะทำยังงัย ต้องรอ ไม่มีที่นั่ง อะไรประมาณนี้นะคะ
พอกินเสร็จ เราก็จะเดินออกจากร้าน ตรงประตูด้านข้าง หน้าร้านหนังสือ เราเห็นเด็กๆ นั่งกินขนม กินนมกันกับพื้น!
และมีคุณครูยืนล้อมวงไว้
นาทีที่เห็น ดิฉันน้ำตาซึมเลยค่ะ ถ้าเป็นลูกเราโดนปฏิเสธ แล้วต้องมานั่งกินสแน็คกับพื้นแบบนี้ ก็คงรู้สึกแย่เหมือนกันนะ
แต่เด็กก็คือเด็กค่ะ ทุกคนก็นั่งกินขนม นมกัน อย่างสบายอารมณ์ ยิ้มแย้มกัน น่ารักมากค่ะ
นี่ถ้ารู้ตั้งแต่แรก ดิฉันคงจะสั่งข้าวใส่กล่อง ตามจำนวนเด็ก
แล้วขอกันที่ให้เด็กนั่งกินขนม นมของเค้า นะ
ก็น่าจะสมประโยชน์กับทางร้านนะคะ
10-15 นาทีเอง
เฮ้อ พิมพ์ไปก็นึกถึงลูกชายค่ะ