หนังสือเก่า

จิตรวม หรือ จิตตกภวังค์ หรือ จิตวูบหาย แล้วกลับมาเป็นปกติ  ในการปฏิบัติธรรม มีความหมายทั้งใน สมถะ และ วิปัสสนา  แต่ก็มีความแตกต่างกันอย

สัมมาสมาธิ เป็นไฉน ภิกษุในธรรมวินัยนี้ สงัดจากกาม สงัดจาก อกุศลธรรม บรรลุปฐมฌาน มีวิตก มีวิจาร มีปีติและสุขเกิดแต่วิเวกอยู่ สงัดจากกาม สงัดจาก อกุศลธรรม บรรลุปฐมฌาน สงัดจากกาม สงัดจาก อกุศลธรรม คือ

☆☆เช่นขณะที่เดินสติปัฎฐานดูกายใจ(เป็นสมาธิพิจารณาขันธ์5)อยู่ บางขณะจิตจะพักลงสู่ภวังค์ของฌาน จิตจะเข้าสู่ความนิ่งสงบ เกิดปีติและสุขขึ้นในจิต พักจนพอแล้วก็ขึ้นวิถีพิจารณาเป็นสมาธิต่อไป☆☆ --------------

พระพุทธเจ้าใช้อุปจารสมาธิ คือรูปฌาน  เจริญวิปัสสนาญาณ ทั้ง3ยาม จนบรรลุญาณ3

เมื่อยังเป็นปุถุชน มีกายอยู่ มีวาจาอยู่ มีใจอยู่ แม้ปฏิบัติธรรม ปฏิจสมุทปบาทฝ่ายเกิดปรากฏอยู่เนื่องๆ เป็นธรรมดา ซึ่งอาจจะมีคนแย้งว่า ปุถุชน ปฏิบัติอานาปานสติ จนบรรลุถึง ฌาน 4 ที่มีความเป็นอุเบกขาสงบ

คำว่า ฌาน ในพระพุทธศาสนา หมายถึง การเพ่งหรือการเพ่งพิณิจด้วยจิตที่เป็นสมาธิแน่วแน่ แบ่งออกเป็น 2 อย่างตามลักษณะการทำหน้าที่ คือ 1. อารัมมณูปนิชฌาน คือ การเพ่งอารมณ์เพื่อความสงบของจิต นิยมเรียกว่า

โดยปกติ เรามักเข้าใจว่า ฌาน ที่ปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎก เหมือนกันหมด และพระพุทธเจ้าตรัสสรรเสริญว่าดีเหมือนกันหมด และหมายถึง สมาธิ เหมือนกันหมด แต่เมื่อผมทำการตรวจสอบหลักฐานจากพระสูตร ดูแล้ว ปรากฏว่า ไม