เมื่อวานนี้ 4/10/57 ลัคกี้ หมาบูลสุดหล่อ ได้จากแม่ไปแล้ว
มันไวเกินไปจริงๆ ลัคกี้ มีอายุ 8 ปี ไม่เคยป่วยหนักมาก่อน
เราอยู่ด้วยกันตลอด กินด้วยกัน นอนห้องเดียวกัน
ลัคกี้ ขี้อ้อน ขี้เล่น ซุกซน ถ้ามีขนมอยู่ในมือ จะนั่งลงข้างๆทันที
ลัคกี้ เป็นบูลเทอเรีย ทีมีหูสีดำ ข้างขวา มีตาตี่ๆ น่ารักมากๆ
เราดูแลกันอย่างดีมาตลอด จนมาช่วงเวลานึง เราย้ายร้าน กลับมาที่ กรุงเทพ
เลยฝาก ลัคกี้ ไว้กับพ่อแม่ที่ ตจว เค้าก็ดูแลตามประสาเค้า จะให้รักเท่าเรา คงทำไม่ได้
ลัคกี้ ก็ออกไปซุกซน ไปในสวน ไปป่า จนไปติดเห็บมา เยอะมากๆๆ
ทุกครั้งที่เรามาหา เราจะต้องมากำจัดเห็บก่อน อย่างน้อย 1 วัน
ลัคกี้ อยู่ที่ ตจว ประมาณ 1 ปี เราก็รับกลับมาอยู่ด้วย ก็เริ่มพาไปรักษา เจาะเลือด
จึงรู้ว่า ลัคกี้ เป็นพยาธิหัวใจ และเรื้อนแห้ง เรารักษาจนหายสนิท เห็บก็ไม่มีแล้ว
พอผ่านมา เดือนกว่าๆ ก็ประมาณ สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ลัคกี้ มีอาการคันที่ขาหน้ามากๆ
เลีย เกา จนเลือดออก เราก็พาไปหาหมออีก แต่หมอคนละที่ กับครั้งแรก
หมอก็เจาะเลือด และบอกว่า เป็นเรื้อนเปียก และหมอก็เจาะเลือด หมอแจ้งผลว่า
พยาธิหัวใจ ไม่มีแล้ว ผลเลือดอื่นๆก็ดี เราก็สบายใจ พากลับบ้าน เราหาหมอครั้งนี้
วันที่ 27 กันยายน 57 แต่ตั้งแต่กลับบ้าน ลัคกี้ มีอาการซึมมากๆ ข้าวไม่ค่อยทาน
จนคืนวันศุกร์ ประมาณเที่ยงคืนกว่า เราได้ยินเสียง เหมือนคนตกบันได จึงรีบวิ่งไปดู
เพราะลัคกี้ มันจะนอนหน้าห้องเราทุกวัน พอเราไปดู เป็นลัคกี้จริงๆ ตกบันได แต่มันลุกไม่ขึ้น
เราก็ไปจับมัน แล้วรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนเปลี่ยน เด็กก็ตะโกน ลัคกี้ ไปแล้ว
เราก็รีบวิ่งไปดู ลิ้นมันยาวออกมา ตามันหลับสนิท เหงือกซีด เราก็ร้องไห้ แทบตาย
จนน้องชาย วิ่งมา บอกให้พาไปหาหมอ เราเลยพาไป รพส เกษตร
ไปถึง เค้าก็รีบดูอาการ ปั้มหัวใจ มันก็กลับมาหายใจได้ แต่ไม่รู้สึกตัว
สักพัก หมอก็เข็นออกมา บอกให้เฝ้าดูอาการ
เรานั่งจับมือมัน บอกว่า ถ้าเหนื่อยแล้ว ไม่ต้องสู้ ไม่ต้องทน ไม่ต้องห่วงแม่นะ
เพราะลัคกี้ หายใจทรมานมากเลย สักพัก แฟนเรามานั่งเฝ้า นั่งกอด มันอ๊วกออกมา
เราก็ดีใจ บอกแฟนว่า มันหายแล้ว มันรู้สึกตัวแล้ว
สักพัก มันอ๊วกอีก แต่ทีนี้ เลือดเป็นลิ่มๆๆ แดงสดเลย
เราจับมือ มันบีบแรงมากๆๆ แล้วบอกว่า ขอบคุณนะ 8 ปีที่อยู่ด้วยกันมา
แกเป็นเพื่อน เป็นลูกชาย ที่ฉันรักมากๆๆๆๆๆๆๆ มันเริ่มกระตุก แล้วหมดลมหายใจ
ไปเรื่อยๆ แฟนเรา ร้องไห้โฮเลย เพราะเค้ารักมันมากๆๆๆๆ
นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว แต่จิตใจไมีดีขึ้นเลย ยังทรมานเหลือเกิน
มองไปหน้าห้อง ก็ไม่เห็นแกนอนอยู่ ลงมาข้างล่าง ก็ไม่เห็น
อีกกี่วัน กี่เดือน ความเศร้าจะเลือนหายไป ลัคกึ้ อยู่ที่ไหน มาส่งข่าวบ้างนะ
เพื่อนๆที่เคยประสบปัญหาสูญเสีย มาแชร์กันหน่อยคะ
การพลัดพราก จากสิ่งที่รัก มันทุกข์เหลือเกิน คิดถึงมากๆๆ
มันไวเกินไปจริงๆ ลัคกี้ มีอายุ 8 ปี ไม่เคยป่วยหนักมาก่อน
เราอยู่ด้วยกันตลอด กินด้วยกัน นอนห้องเดียวกัน
ลัคกี้ ขี้อ้อน ขี้เล่น ซุกซน ถ้ามีขนมอยู่ในมือ จะนั่งลงข้างๆทันที
ลัคกี้ เป็นบูลเทอเรีย ทีมีหูสีดำ ข้างขวา มีตาตี่ๆ น่ารักมากๆ
เราดูแลกันอย่างดีมาตลอด จนมาช่วงเวลานึง เราย้ายร้าน กลับมาที่ กรุงเทพ
เลยฝาก ลัคกี้ ไว้กับพ่อแม่ที่ ตจว เค้าก็ดูแลตามประสาเค้า จะให้รักเท่าเรา คงทำไม่ได้
ลัคกี้ ก็ออกไปซุกซน ไปในสวน ไปป่า จนไปติดเห็บมา เยอะมากๆๆ
ทุกครั้งที่เรามาหา เราจะต้องมากำจัดเห็บก่อน อย่างน้อย 1 วัน
ลัคกี้ อยู่ที่ ตจว ประมาณ 1 ปี เราก็รับกลับมาอยู่ด้วย ก็เริ่มพาไปรักษา เจาะเลือด
จึงรู้ว่า ลัคกี้ เป็นพยาธิหัวใจ และเรื้อนแห้ง เรารักษาจนหายสนิท เห็บก็ไม่มีแล้ว
พอผ่านมา เดือนกว่าๆ ก็ประมาณ สองอาทิตย์ที่ผ่านมา ลัคกี้ มีอาการคันที่ขาหน้ามากๆ
เลีย เกา จนเลือดออก เราก็พาไปหาหมออีก แต่หมอคนละที่ กับครั้งแรก
หมอก็เจาะเลือด และบอกว่า เป็นเรื้อนเปียก และหมอก็เจาะเลือด หมอแจ้งผลว่า
พยาธิหัวใจ ไม่มีแล้ว ผลเลือดอื่นๆก็ดี เราก็สบายใจ พากลับบ้าน เราหาหมอครั้งนี้
วันที่ 27 กันยายน 57 แต่ตั้งแต่กลับบ้าน ลัคกี้ มีอาการซึมมากๆ ข้าวไม่ค่อยทาน
จนคืนวันศุกร์ ประมาณเที่ยงคืนกว่า เราได้ยินเสียง เหมือนคนตกบันได จึงรีบวิ่งไปดู
เพราะลัคกี้ มันจะนอนหน้าห้องเราทุกวัน พอเราไปดู เป็นลัคกี้จริงๆ ตกบันได แต่มันลุกไม่ขึ้น
เราก็ไปจับมัน แล้วรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตอนเปลี่ยน เด็กก็ตะโกน ลัคกี้ ไปแล้ว
เราก็รีบวิ่งไปดู ลิ้นมันยาวออกมา ตามันหลับสนิท เหงือกซีด เราก็ร้องไห้ แทบตาย
จนน้องชาย วิ่งมา บอกให้พาไปหาหมอ เราเลยพาไป รพส เกษตร
ไปถึง เค้าก็รีบดูอาการ ปั้มหัวใจ มันก็กลับมาหายใจได้ แต่ไม่รู้สึกตัว
สักพัก หมอก็เข็นออกมา บอกให้เฝ้าดูอาการ
เรานั่งจับมือมัน บอกว่า ถ้าเหนื่อยแล้ว ไม่ต้องสู้ ไม่ต้องทน ไม่ต้องห่วงแม่นะ
เพราะลัคกี้ หายใจทรมานมากเลย สักพัก แฟนเรามานั่งเฝ้า นั่งกอด มันอ๊วกออกมา
เราก็ดีใจ บอกแฟนว่า มันหายแล้ว มันรู้สึกตัวแล้ว
สักพัก มันอ๊วกอีก แต่ทีนี้ เลือดเป็นลิ่มๆๆ แดงสดเลย
เราจับมือ มันบีบแรงมากๆๆ แล้วบอกว่า ขอบคุณนะ 8 ปีที่อยู่ด้วยกันมา
แกเป็นเพื่อน เป็นลูกชาย ที่ฉันรักมากๆๆๆๆๆๆๆ มันเริ่มกระตุก แล้วหมดลมหายใจ
ไปเรื่อยๆ แฟนเรา ร้องไห้โฮเลย เพราะเค้ารักมันมากๆๆๆๆ
นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว แต่จิตใจไมีดีขึ้นเลย ยังทรมานเหลือเกิน
มองไปหน้าห้อง ก็ไม่เห็นแกนอนอยู่ ลงมาข้างล่าง ก็ไม่เห็น
อีกกี่วัน กี่เดือน ความเศร้าจะเลือนหายไป ลัคกึ้ อยู่ที่ไหน มาส่งข่าวบ้างนะ
เพื่อนๆที่เคยประสบปัญหาสูญเสีย มาแชร์กันหน่อยคะ