ความรู้สึกของคนที่ต้องมาทำงานไกลบ้าน ต้องอยู่ตัวคนเดียว

พอเรียนจบเราก็ต้องมาทำงานไกลบ้าน
ทำไมน่ะเหรอ แถวบ้านเราค่าแรงมันถูก เงินเดือนน้อย
ไม่มีโบนัส ต้องมาเช่าห้องอยู่คนเดียว ได้กลับบ้านแค่ปีละไม่กี่ครั้ง
เราอิจฉาคนที่ทำงานแล้วได้กลับบ้านทุกวัน
บ้านที่มีพ่อ แม่ มีคนที่เรารัก ตกเย็นเลิกงาน ก็กลับไปกินข้าวที่บ้านพร้อมครอบครัว
แต่เรา เลิกงานก็กลับมาพบกับความเหงาในห้องสี่เหลี่ยม
กินข้าวคนเดียวซะส่วนใหญ่ อยากกลับไปอยู่บ้านนะ
แต่ด้วยภาระยังเยอะอยู่ มันกลับไม่ได้
ตอนนี้บอกเลยว่าเหงามากกก มีใครเป็นเหมือนเรามั้ย
บอกหน่อยว่าทำยังไงกับความเหงา