ก่อนอื่นบอกเลยนะครับ ว่าเรื่องราวที่เพื่อนๆ. จะได้อ่านต่อไปนี้เป็นเรื่องของ ชายกับชาย ถ้าใครที่ไม่ชอบรึแอนตี้ก้อไม่ต้องอ่านนะคับ. กดออกได้เลย. ก่อนจะเริ่มเรื่องผมขอบอกนิดนึงว่า "เรื่องนี้ไม่สวยหรูไม่ใช่ความรักที่หวาน" นะครับ.
ผมเป็นนักร้องครับ. ละก้อเปนนักร้องคนนึงที่มีความฝันเหมือนคนอื่นๆว่าอยากจะมีผลงานเปนของตัวเองสักชิ้น. แต่มันไม่ค่อยดีตรงที่ บทเพลงแรกก็เอาซะเจ็บจนอยากจะตายๆไปเลยครับ. ตามธรรมดาของเกย์ครับที่เวลารักและเวลาเจ็บมักจะแสดงออกมากกว่าเพศปกติเป็นพิเศษ. เรื่องมีอยุ่ว่า ผมกับแฟนเจอกันในสถานที่เที่ยวครับ. แล้วก้อเกิดถุกใจกันแลกเบอร์กัน. อาทิตแรกๆก้อโทรคุยกันเฉยๆ. แต่ในใจอยากจะเจออีกแต่ไม่กล้านัดครับกลัวเค้าปฏิเสธแล้วจะเงิบเอา. เลยคิดขึ้นมาได้ว่าเค้าเป็นเพื่อนกับเพื่อนคนนึงของผม. เลยลองเข้าไปหาเฟสครับดูใช้เวลาหาทั้งวัน กว่าจะเจอ พยายามมากครับ ใหม่ๆก้องี้แหละ. อะ. จากนั้นเราก้อคุยผ่านเฟสมาจนจะเเดือนนึงมั้งครับ ก้อได้มาเจอกันเพราะผมว่างประจวบกับเค้านัดมาดูหนังกับเพื่อนๆเค้าแล้วจะไปเที่ยวต่อกัน เค้าเลยนัดมาเจอทีาร้านเดิมที่เราเจอกันร้านแรก และคืนนั้นเราก้อกลับด้วยกันครับเค้ามานอนห้องผม แต่มันติดอยุ่นิดนึงตรงที่ผมดันสัญญากับเค้าว่าจะไม่ทำอะไรเค้านี่สิ555มันทรมานจิงจิ้งตอนนอนอยุ่ข้างๆกันคนที่เราชอบโดยที่ทำอะไรไม่ได้ อกแนวหื่นแหะเรา. หลังจากนั้นเราก้อคบกันเปนแฟน. ผมรักเค้ามาก รักมากๆเลยครับ จนทุกวันนี้เลิกมาจะปีละก้อยังรักยุ่ แม้เค้าจะทำให้เจ้บปวดแค่ไหนก้อตาม. แรกๆที่คบกันเค้าก้อดุรักผมมากครับ เรายุ่กันคนละที่ผมปิ่นเก้าเค้ายุ่รังสิต. ผมร้องเพลงเค้าแอบมารอ มาเฝ้าโดยไม่บอกดีใจมากๆ. จสวันนึงผมคิดว่าคนนี้แหละคือทุกๆสิ่งของผม. ผมเลยตัดสินใจย้ายมาอยุ่กับเค้าที่รังสิต. ผมร้องเพลงที่แรกที่ปิ่นเกล้า. ที่สุดท้ายที่เอกมัย.แล้วกลับไปที่รังสิต เทียวไปเทียวมาแบบนี้ทุกๆวันโดยที่ไม่บ่นเลย. เพราะผมเลือกเองและที่สำคัญคือผมรักเค้า. แต่ใครจะรุ้ล่ะครับว่าการที่ผม. ตัดสินใจย้ายมาอยุ่ด้วยกันจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดขนาดนี้ ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ. แล้วตื่นละจะมาต่อ. ไม่ไหวจิงๆตาจะปิดโทรสัพแขกหัวหลายรอบแล้
จากชีวิตจริสู่เพลงเศร้าๆเพลงนึง
ผมเป็นนักร้องครับ. ละก้อเปนนักร้องคนนึงที่มีความฝันเหมือนคนอื่นๆว่าอยากจะมีผลงานเปนของตัวเองสักชิ้น. แต่มันไม่ค่อยดีตรงที่ บทเพลงแรกก็เอาซะเจ็บจนอยากจะตายๆไปเลยครับ. ตามธรรมดาของเกย์ครับที่เวลารักและเวลาเจ็บมักจะแสดงออกมากกว่าเพศปกติเป็นพิเศษ. เรื่องมีอยุ่ว่า ผมกับแฟนเจอกันในสถานที่เที่ยวครับ. แล้วก้อเกิดถุกใจกันแลกเบอร์กัน. อาทิตแรกๆก้อโทรคุยกันเฉยๆ. แต่ในใจอยากจะเจออีกแต่ไม่กล้านัดครับกลัวเค้าปฏิเสธแล้วจะเงิบเอา. เลยคิดขึ้นมาได้ว่าเค้าเป็นเพื่อนกับเพื่อนคนนึงของผม. เลยลองเข้าไปหาเฟสครับดูใช้เวลาหาทั้งวัน กว่าจะเจอ พยายามมากครับ ใหม่ๆก้องี้แหละ. อะ. จากนั้นเราก้อคุยผ่านเฟสมาจนจะเเดือนนึงมั้งครับ ก้อได้มาเจอกันเพราะผมว่างประจวบกับเค้านัดมาดูหนังกับเพื่อนๆเค้าแล้วจะไปเที่ยวต่อกัน เค้าเลยนัดมาเจอทีาร้านเดิมที่เราเจอกันร้านแรก และคืนนั้นเราก้อกลับด้วยกันครับเค้ามานอนห้องผม แต่มันติดอยุ่นิดนึงตรงที่ผมดันสัญญากับเค้าว่าจะไม่ทำอะไรเค้านี่สิ555มันทรมานจิงจิ้งตอนนอนอยุ่ข้างๆกันคนที่เราชอบโดยที่ทำอะไรไม่ได้ อกแนวหื่นแหะเรา. หลังจากนั้นเราก้อคบกันเปนแฟน. ผมรักเค้ามาก รักมากๆเลยครับ จนทุกวันนี้เลิกมาจะปีละก้อยังรักยุ่ แม้เค้าจะทำให้เจ้บปวดแค่ไหนก้อตาม. แรกๆที่คบกันเค้าก้อดุรักผมมากครับ เรายุ่กันคนละที่ผมปิ่นเก้าเค้ายุ่รังสิต. ผมร้องเพลงเค้าแอบมารอ มาเฝ้าโดยไม่บอกดีใจมากๆ. จสวันนึงผมคิดว่าคนนี้แหละคือทุกๆสิ่งของผม. ผมเลยตัดสินใจย้ายมาอยุ่กับเค้าที่รังสิต. ผมร้องเพลงที่แรกที่ปิ่นเกล้า. ที่สุดท้ายที่เอกมัย.แล้วกลับไปที่รังสิต เทียวไปเทียวมาแบบนี้ทุกๆวันโดยที่ไม่บ่นเลย. เพราะผมเลือกเองและที่สำคัญคือผมรักเค้า. แต่ใครจะรุ้ล่ะครับว่าการที่ผม. ตัดสินใจย้ายมาอยุ่ด้วยกันจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดขนาดนี้ ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ. แล้วตื่นละจะมาต่อ. ไม่ไหวจิงๆตาจะปิดโทรสัพแขกหัวหลายรอบแล้