มีใครเคยน้อยใจชีวิตตัวเองบ้างมั้ยคะ?

เรารู้สึกน้อยใจพ่ออะคะ คือพ่อกับแม่เลิกกันตั้งเเต่เราเด็ก และเราต้องอยู่กับพ่อเนื่องจากแม่ไม่มีเงิน ทีนี้ตั้งเเต่เราอยู่กับพ่อมาพ่อเราเปลี่ยนเมียบ่อยมากคะที่นับๆได้ประมาณ10กว่าคนซึ่งทุกครั้งที่พ่อเปลี่ยนเมียคนเเถวบ้านๆจะถามเราตลอดเลยว่า นั่นใครอะ แม่ใหม่หรอ เราอายนะคะเเต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไงในเมื่อที่เค้าพูดมันจริง ตอนนี้พ่อคบกับเมียคนที่สิบนะคะขอสมมุตชื่อว่า น้าหญิง นะคะ ตั้งเเต่พ่อคบกับน้าหญิงเรารู้สึกว่าพ่อเปลี่ยนไปมากเลยคะเรากับพ่อทะเลาะกันทุกวันเเล้วเรื่องที่ทะเลากันก็งี่เง่ามากคะ อย่างวันนั้น น้าหญิงเพิ่งกลับมาจากซื้อของเเล้วเราก็อยู่ในห้องกำลังดูทีวีอยู่ เเต่อยู่ๆพ่อมาทุบประตูห้องเราอย่างเเรงเลยคะเกือบจะพังเลย พอเราเปิดประตูพ่อก็ถามว่า ทำไมไม่ไปช่วยน้าหญิงถือของ? คือเราอยู่ในห้องนะคะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แต่พ่อกลับหาว่าเราเห็นเเก่ตัวของเเค่นี้ช่วยถือหน่อยไม่ได้ถ้าเห็นเเก่ตัวเเบบนี้งั้นทีหลังมิงก็ไม่ต้องมาขอตังค์กูไปหาใช้เอาเอง เราตกใจมากคะพ่อพูดมิง-กูกับเรา เราร้องเลยตอนนั้นรู้สึกว่าอยากจะออกจากบ้านเเล้วไม่อยากอยู่แล้วเเต่เราไม่มีที่ไปคะเลยต้องทน นี่เเค่ตัวอย่างนะคะยังมีอีกเยอะเลยที่เราทะเลาะกับพ่อถ้าจะให้เล่าหมดคงยาวอะคะ หลังจากทะเลาะกับพ่อเราก็ไปเล่าให้เเม่ฟัง แม่ก็บอกว่าให้ทนๆไปเรียนให้จบจะได้ไม่ต้องขอตังพ่อ ตอนนั้นรู้สึกเหมือนไม่มีใครต้องการเราเลยคะเหมือนเปนภาระคนอื่น เราเลยตั้งใจว่าจะเรียนให้จบๆเเล้วจะไปอยู่คนเดียวไกลๆเลย เเต่เราทะเลาะกับพ่ออีกเเล้วคะ คือ วันนั้นเป็นวันสงกรานต์เราก็ไปขอตังพ่อจะไปเที่ยวเเต่เค้าไม่ให้เราคะเราเลยมานั่งร้องไห้ในห้องเพราะนัดกับเพื่อนๆไว้เเล้วทีนี้พ่อตามเราเข้ามาในห้องเเล้วถามว่าร้องทำไม เราหันมองหน้าพ่อเเต่ไม่ได้พูดอะไรนะคะ จนเเกถามอีกรอบ ว่า กุถามว่ามิงร้องทำไม พูดมิง-กูกับเราอีกเเล้วตอนนั้นเราโกรธมากๆคะ เราเลยสวนกลับไปเลยว่า ก็มิงไม่ให้ตังค์กู ตอนนั้นพ่อหน้าเหวอไปเลยคะเเกก็ตกใจที่เราพูดกับเเกเเบบนั้นตอนนั้นทั้งเราทั้งพ่อใช้สรรพนามมิง-กูกันเลยคะ หลังจากวันนั้นพ่อกับน้าหญิงไปอยู่ที่อื่นกันเลยคะเราเลยต้องอยู่บ้านคนเดียวเราไม่มีใครเลย ตอนจะไปเรียนเราก็ต้องขอไปกับน้องข้างๆบ้าน ที่รร.ก็ทวงค่าเทอมเเล้วตอนนั้นเรากลัวมากคะเครียดด้วยว่าต่อไปจะทำยังไงจะเอาตังที่ไหนจ่ายค่าเทอมเราเลยตัดปัญหาไม่ไปเรียนทั้งอาทิตย์เลยคะ จนอาจารย์โทรไปหาพ่อว่าเราไม่ไปเรียนเปนอาทิตย์เเล้ว พ่อเลยโทรมาหาเราว่าทำไมไม่ไปเรียน เราบอกว่า เราไม่มีตังจ่ายค่าเทอมจะเรียนได้ไง พ่อก็บอกให้เราไปเรียนเรื่องค่าเทอมเเกจะจ่ายให้ เราก็ไปเรียนปกติคะ แต่หลังจากที่เราอยู่คนเดียวเเบบนี้เรารู้สึกว่ามันอิสระ รู้สึกดีอะคะ เรารู้จักเพื่อนผู้หญิงคนนึง มันค่อนข้างจะเกเรนะคะ กินเหล้าเที่ยวผับ ซึ่งในห้องเราไม่ค่อยสนิทกับใคร มีมันนี่เเหละที่มาคุยกับเราเข้าใจเราเพราะชีวิตเรากับมันคล้ายๆกันช่วงที่เรารู้จักกับ ปิ่น ขอสมมติว่าชื่อปิ่นนะคะ เรากินเหล้าเที่ยวผับทุกคืนเลย โรงเรียนก็ไม่ได้ไปเเละทำให้เราเรียนไม่จบคะ ซึ่งเราก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรยังใช้ชีวิตเเบบนั้นไปเรื่อยๆจนเรารู้สึกเบื่อคะเราใช้ชีวอตเเบบนั้นประมาณปีกว่าพอเห็นเพื่อนๆที่เคยเรียนด้วยกันต่างคนต่างมีงานดีดีทำเรารู้สึกเเย่มากคะรู้สึกเสียดายเวลา เราก็นั่งร้องไห้คนเดียว คือเหมือนเราไม่เหลืออะไรเเล้วจริงๆ จนวันนึงพ่อกลับมาที่บ้านเเต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันนะคะ เราก็ไม่ได้สนใจอะไรก็มานอนในห้อง (ลืมบอกตอนที่เราไม่ได้เรียนพ่อก็รู้นะคะว่าเราไม่เรียนเเล้ว เค้าจะโอนตังมาให้เราใช้ทุกๆเดือนๆเดือนละสามพัน) ต่อนะคะ เเล้วพ่อก็หายไปเป็นเดือนๆเเล้วก็กลับมาที่บ้านอีกพอพ่อเจอเราอยู่ๆเค้าก็ถามเราว่า ยังอยากจะเรียนมั้ย เราก็อยาก เค้าบอกให้เราไปเรียน กศน.จะได้มีงานทำ เราก็โอเคคะตกลงว่าจะเรียน เราดีใจนะคะคิดว่าเค้าเป็นห่วงเรา แต่เราก็มารู้อีกทีว่าเค้ามีลูกกับน้าหญิงเเละสร้างบ้านใหม่ด้วยกันเเล้วที่มาถามว่าเราจะเรียนมั้ยเพราะถ้าเราเรียนจบมีงานทำเค้าจะได้ไม่ต้องให้ตังเราอีก คือเค้าจะมีครอบครัวใหม่ที่น่ารักๆอะคะ เเละที่มาที่บ้านเพราะเเค่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ตอนนี้เรารู้สึกเกลียดพ่อมากคะ เราเคยเเช่งให้ตายด้วยซ้ำ ใครจะว่าเราอกตัญญุยังไงก็ได้นะคะ เรายอมอกตัญญู  ตอนนี้เราเรียน กศน. เเต่ก็เรียนไม่จบ กะว่าจะไปลงเรียนใหม่ปีหน้า ตอนนี้เราไม่สนใจว่าอนาคตเราจะเปนยังไงเเล้วละคะ ขอให้มันเป็นเรื่องของนาคต  เราคิดว่าที่ชีวิตเราเป็นเเบบนี้เพราะคนที่เราเรียกมันว่าพ่อนี่เเหละคะ อยากจะบอกทุกคนว่าพ่อเเม่เเต่ละคนไม่เหมือนกันนะคะ พวกที่บอกว่าพ่อเเม่คือคนที่มีบุญคุณกับเราทำให้เราเกิดมา คือทำให้เราเกิดมาเเล้วไงอะคะ เเค่ทำให้เกิดมา งั้นอย่าเกิดเลยคะถ้ารู้ว่าต้องเจออะไรเเบบนี้อย่าเกิดเราเลยคะ ไม่อยากเกิด  นี่เราพูดถึงพ่อเเม่เรานะคะไม่ได้ว่าคนอื่น ปีหน้าจะตั้งใจเรียนให้จบ เป็นกำลังให้ด้วยนะคะ   (อาจจะเล่างงๆหน่อยนะคะ ต้องขอโทษด้วยเขียนไม่ค่อยเก่ง)