:::::: ครอบครัวของเรามีพ่อแม่และน้อสาวกับบ้านไม้ไผ่มุงสังกะสีเก่าๆ เริ่มตั้งแต่เราเกิดมาลืมตาดูโลก พ่อเริ่มติดเหล้าหนัก แม่ต้องทำงานหนักหาเลี้ยงเราคนเดียวต้องตื่นไปทำงานตั้งแต่ตี4ตีห้ากลับมาก็5โมงเย็น ตื่นมาบางทีก็ไม่ทันได้เจอหน้าแม่ พ่อก็เมาเหล้าบางวันก็ไม่ได้ไปโรงเรียนไม่มีตาง ไม่นานแม่ก็ดันท้องน้องอีกคนขนาดแม่อุ้มท้องแม่ก็ยังต้องทำงานพ่อก็ยิ่งกินเหล้าหนักกว่าเดิม จนถึงขั้นบ้าจะฆ่าลูกฆ่าแม่ฆ่าเมียตัวเอง นอนบ้านไม่ได้แม่ก็ต้องหอบเราหนีไปนอนในสวนมืดๆคิดดูสิว่ามันอันตรายแค่ไหน ตอนเด็กเห็นเพื่อนกินขนมเราก็ต้องอดเพราะเราไม่มีเงิน ไม่เคยได้กินกับข้าวดีๆเหมือนเด็กคนอื่น ได้กินแต่ผักกินแต่กุ้งหอยปูปลาที่หามาจากแม่น้ำ ชีวิตของเด็กในวัยนั้นคิดได้แต่ว่าเราไม่ชอบกินโดยนิสัยของเด็กก็เด็กทั่วไปอ่ะของพวกนี้เราไม่ชอบกิน แต่ทำไงได้มันจำเป็นต้องกิน จนแม่คลอดน้องอยู่โรงพยาบาลพ่อก็ช่วยอะไรแม่ไม่ได้ แถมยังไปเมาเหล้าที่โรงบาลอีก เรากำลังเรียนอยู่ป.1 ตอนนั้นเราไม่ได้ไปโรงเรียนเลยเพราะพ่อไม่สนใจเมาอย่างเดียวไม่มีใครส่งมาโรงเรียน บ้านก็อยู่ไกล...
::::::::แม่ออกจากโรงบาลแล้วตั้งแต่นั้นแม่ก็ให้ความสำคัญกับน้องมากกว่า เราก็เข้าใจว่าน้องยังเล็กยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เราก็รักน้องมากๆ แล้วมาวันหนึ่งก็มีนายจ้างมาถามให้ครอบครัวเราไปเฝ้าสวนให้เขาจะได้เงินเดือนและลูกๆจะได้เรียนหนังสือ พ่อและแม่ก็เลยตัดสินใจมาอยู่ เราก็ได้เรียนหนังสือพอน้องเราโตมาน้องเราก็ได้เรียนหนังสือเราก็ดีใจนะที่วันนี้เรายังมีโอกาสได้เรียนหนังสือ ช่วงนั้นตอนมอ2เราได้ย้ายโรงเรียนไปเรียนโรงเรียนที่ดีกว่าแต่ชีวิตเราก็ต้องแลกกับการทนอยู่กับคนอื่นที่เขาจะกดขี่ข่มแหงเป็นที่ระบายอารมไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมดแล้วมันก็คับใจมากๆคุณย่าเป็นผู้อุปถัมภ์ให้เราได้เรียนหนังสือแต่ในนั้นก็มีลูกมีญาติพี่น้องและคนรับใช้และคนของพวกเขาที่ตั้งแต่แรกเห็นพวกเขาก็ทำเป็นไม่ชอบเราแล้ว เราก็เข้าใจว่าใครก็ไม่ชอบหรอกเรามันคนนอกแต่คนอย่างเราเพื่ออนาคตแล้วเราก็จำเป็นต้องอยู่ให้ได้เหมือนกัน....
:::::::::ต้องอยู่บ้านเดียวกันถ้าคนพวกนี้เป็นครอบครัวธรรมดาก็อาจจะไม่อึดอัดซักเท่าไหร่นักก็ไม่รู้สินะ แต่บ้านหลังนี้คุณย่าเป็นแม่ครูใหญ่ของโรงเรียนผู้บริหารและรองผู้บริหารคือเมียครูใหญ่คนรับใช้ในบ้านและก็มีครูเข้าๆออกๆบ้าน เวลาจะทำอะไรก็รู้สึกอึดอัดและเกรงไปหมดต้องตื่นมาหุงข้าวล้างจานทุกวันตอนเย็นต้องจัดโต๊ะกับข้าวรอเขากินก่อนถึงจะได้กินเขากินกันเสร็จเราถึงจะได้เก็บจาน วันไหนมีแขกเราก็ยังนอนไม่ได้ ไม่เคยมีเวลาส่วนตัวนอกจากเวลาเรียนและเวลานอน เราถึงชอบอยู่ที่โรงเรียนมากที่สุดไม่ก็อยู่ในห้องนอนถึงจะอยู่คนเดียวก็ตามมันก็ยังสบายใจกว่า นานๆว่าจะได้กลับบ้านไปหาแม่ไปหาครอบครัวครั้งหนึ่ง เสาอาทิตย์กลับบ้านไม่ได้ต้องอยู่เฝ้าบ้านให้เขา ทำผิดนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้ด่ายิ่งกว่าอะไรดี เครียจอะไรมาก็ไม่รู้แต่กรูคือที่ระบายอารม แต่เราก็ไม่เคยเถียง ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยขออะไรอยู่ในส่วนของเรามาตลอด แต่การที่เราเงียบทำให้เราถูกใส่ร้ายต่างๆนาๆจากพวกคนใช้
::::::::::แล้วคนอย่างเราก็ต้องรับผิดแทนเพราะถึงเถียงไปคำพูดของเด็กพูดไปก็ไม่มีใครฟัง ร้องให้กับตัวเองบ่อยมากแต่ไม่เคยร้องออกมาให้ใครได้เห็นเพราะคิดว่าเราไม่สามารถอยู่อย่างคนที่อ่อนแอได้โลกนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนที่จนและอ่อนแออย่างเราให้ยืน ก็ต้องกลั้นจนแทบกระอัก มีเพื่อนเพื่อนก็หวังแต่จะใช้และเกาะเราไม่มีเพื่อนคนไหนที่จริงใจ ทั้งที่เราให้ใจเขาไป จนเสียใจไปแล้ว แต่เราก็ไม่เคยพูดหรือระบายให้ใครฟัง บางทีเพื่อนหรือเรื่องราวหลายๆคนพวกเขาก็มาเล่าๆให้ฟังเรารับฟังและยอมช่วยทุกอย่าง พอเราจะเล่าเรื่องของเราให้ฟังบ้างกลับไม่มีใครสนใจซ้ำยังคิดว่าเรื่องราวของตนหนักจนรับไม่ได้แล้ว และคำถามมันก็เกิดขึ้นในใจว่า "แล้วเราหล่ะไม่หนักกว่าหรอ " เราก็แค่ทำเป็นแข็งแรง และบางทีเราอยากเป็นคนอ่อนแอบ้างอยากมีคนเอาอกเอาใจเหมือนเด็กคนอื่นๆ
::::::::::พอชีวิตเริ่มโตตอนนี้รู้สึกดีใจที่มีโอกาสได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยในสาขาที่ตัวเองถนัดแล้ว ต้องขอบคุณผู้มีพระคุณทุกท่านเราจะไม่มีวันลืมในส่วนนี้เลย แต่ชีวิตในมหาวิทยาลัยช่างแสนยากเหลือเกินจริงๆ เมื่อตอนเป็นเด็กไม่ว่าใครทำอะไรหรือใช้ให้ทำอะไรเราก็เหมือนขยะเป็นที่ทิ้งสิ่งของสกปรกเป็นที่ระบายเป็นที่รับอารมเป็นผู้ฟังที่ดีของเพื่อนๆ เวลามันนานเกินไปจนคนอย่างเราไม่สามารถทนรับมันได้อีกแล้ว เรารู้สึกไม่ไหวกับการที่ต้องอยู่ในกฏบ้าๆ หคำสั่งหรือรองรับอารมของใครได้อีกเราไม่ไหวอีกแล้ว เราเคยเป็นคนที่นิ่งๆเงียบๆแต่ตอนนี้มันทำไม่ได้ เราไม่สามารถ เรารู้สึกว่าเราให้พวกเขามามากจนพวกเขาเคยตัว และการเรียนรู้ที่จะรับมือคือเราก็ต้องไม่ยอมบ้าง และเราก็เก็บกดความรู้สึกทุกอย่างมานานเหลือเกินเราก็กลัวเหมือนกันว่าซักวันหนึ่งถ้ามันเกิด ตู้ม!!! ขึ้นมาจะทำยังไง
::::::::::::เราอยากเรียนจบสูงๆ อยากทำงานให้เร็วที่สุด อยากเลี้ยงแม่อยากดูแลแม่ เราไม่อยากให้แม่ต้อองรอหรือว่าลูกคนไหน ที่รอวันนั้นวันนี้ก่อนค่อยกลับไปดูแล แต่เราไม่อยากให้ท่านรอไปนานกว่านี้อีกแล้วรู้ไหม ว่าเนี๊ยะท่านก็รอเรามาครึ่งชีวิตแล้วนะจะให้ท่านรอเราไปอีกถึงไหน เด็กๆหรือเพื่อนๆที่พ่อแม่ส่งมาเรียนหนังสือเราเสียใจแทนพ่อแม่นะถ้าไม่ตั้งใจเรียน เด็กหลายคนไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือไม่มีโอกาสได้เห็นอนาคตตัวเองยังมีอีกตั้งเยอะตั้งแยะ แต่เด็กหลายคนที่มีทั้งเงินมีทั้งครอบครัวและมีทั้งโอกาสแต่กลับทิ้งโอกาสนั้นไป มันน่าเสียดายมากนะ เราที่โชคดีที่ยังมีโอกาสแต่ก็ต้องแลกกับสิ่งที่อึดอัดใจและมันก็เป็นสิ่งที่อยู่ภายในใจต่ออธิบายหรือพูดอะไรออกไปก็ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครสนใจ
:::::::::::::ชีวิตมหาวิทยาลัยมันเฟ้งฟ้างมันเหงาและเราก็เป็นวัยรุ่น เราก็อยากเที่ยวอยากมีใครซักคนที่เข้าใจและรับฟังเราบ้างที่จะเป็นใครก็ได้เพื่อนอาจารย์ที่ไม่ใช่แฟนก็ได้ แต่แล้วเราก็ได้เจอกับคนอีกหลายประเภทที่ในชีวิตนี้เคยเห็นแต่ในละคร แต่ดูเหมือนว่าเราจะเจอในชีวิตจริงเยอะเหลือเกิ้น!!พวกนี้เป็นกลุ่มนิ่งๆเงียบๆตอนแรกก็คิดว่าน่าจะคบได้ไว้ใจได้แต่ก็ถูกหักหลังกับแบบหน้าด้านๆ เราเป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์ทุกคนจำได้ใช้บ่อยเพราะเราใช้ง่ายและจารย์รัก สนิทกับอาจารย์ทุกคนในสาขา คนพวกนี้ก็ชิงไปหมดเลย แต่เราไม่ได้หวังอัพเกรดหรืออะไรเราบริสุทธ์ใจพอหลังๆจารย์ก็เข้ามาทักเราเอง แต่คนพวกนี้แย่งอาจารย์คนสำคัญของเราไป แล้วนิสัยเราก็คือถ้าเก็บก็คือไม่พูดถ้าพูดก็คือไม่เหลือ อาจารย์คนนี้ก็คงไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วหล่ะ เราเสียใจมากแต่เราก็ไม่ขอย้อนไปอีก และคิดว่าซักวันเขาก็คงจะรับรู้เอง
::::::::::::: ระหว่างการดำเนินชีวิตของเด็กอย่างเราทั้งความฝันและเส้นทางไปสู่จุดมุ่งหมายก็ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เราตามหาก็คือสิ่งที่เราไม่เคยมีอาจจะมีหรือมันอาจจะขาดหายไป เราไม่เคยมีใครเอาใจ ไม่มีใครรับฟัง ไม่มีใครสนใจความรู้สึก และมันก็ไม่สามารถเล่าให้ใครเข้าใจมันได้ ที่เราอยากจะมีจริงๆอีกอย่างไม่ใช่ชีวิตที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่ไร้ความจริงใจ เราอยากเจอใครซักคนที่เขาจริงใจพร้อมที่จะเข้าใจและยอมรับฟัง และสิ่งที่หวังอีกอย่างคืออยากให้เป็นเขา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว มันอาจจะฟังดูไร้สาระไปสำหรับผู้ใหญ่บางคน แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นแล้วหล่ะ ^_^ :::::::::::::::::::::::::::::::::::
ในชีวิตไม่เคย....
::::::::แม่ออกจากโรงบาลแล้วตั้งแต่นั้นแม่ก็ให้ความสำคัญกับน้องมากกว่า เราก็เข้าใจว่าน้องยังเล็กยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เราก็รักน้องมากๆ แล้วมาวันหนึ่งก็มีนายจ้างมาถามให้ครอบครัวเราไปเฝ้าสวนให้เขาจะได้เงินเดือนและลูกๆจะได้เรียนหนังสือ พ่อและแม่ก็เลยตัดสินใจมาอยู่ เราก็ได้เรียนหนังสือพอน้องเราโตมาน้องเราก็ได้เรียนหนังสือเราก็ดีใจนะที่วันนี้เรายังมีโอกาสได้เรียนหนังสือ ช่วงนั้นตอนมอ2เราได้ย้ายโรงเรียนไปเรียนโรงเรียนที่ดีกว่าแต่ชีวิตเราก็ต้องแลกกับการทนอยู่กับคนอื่นที่เขาจะกดขี่ข่มแหงเป็นที่ระบายอารมไม่ว่าจะทำอะไรก็ผิดไปหมดแล้วมันก็คับใจมากๆคุณย่าเป็นผู้อุปถัมภ์ให้เราได้เรียนหนังสือแต่ในนั้นก็มีลูกมีญาติพี่น้องและคนรับใช้และคนของพวกเขาที่ตั้งแต่แรกเห็นพวกเขาก็ทำเป็นไม่ชอบเราแล้ว เราก็เข้าใจว่าใครก็ไม่ชอบหรอกเรามันคนนอกแต่คนอย่างเราเพื่ออนาคตแล้วเราก็จำเป็นต้องอยู่ให้ได้เหมือนกัน....
:::::::::ต้องอยู่บ้านเดียวกันถ้าคนพวกนี้เป็นครอบครัวธรรมดาก็อาจจะไม่อึดอัดซักเท่าไหร่นักก็ไม่รู้สินะ แต่บ้านหลังนี้คุณย่าเป็นแม่ครูใหญ่ของโรงเรียนผู้บริหารและรองผู้บริหารคือเมียครูใหญ่คนรับใช้ในบ้านและก็มีครูเข้าๆออกๆบ้าน เวลาจะทำอะไรก็รู้สึกอึดอัดและเกรงไปหมดต้องตื่นมาหุงข้าวล้างจานทุกวันตอนเย็นต้องจัดโต๊ะกับข้าวรอเขากินก่อนถึงจะได้กินเขากินกันเสร็จเราถึงจะได้เก็บจาน วันไหนมีแขกเราก็ยังนอนไม่ได้ ไม่เคยมีเวลาส่วนตัวนอกจากเวลาเรียนและเวลานอน เราถึงชอบอยู่ที่โรงเรียนมากที่สุดไม่ก็อยู่ในห้องนอนถึงจะอยู่คนเดียวก็ตามมันก็ยังสบายใจกว่า นานๆว่าจะได้กลับบ้านไปหาแม่ไปหาครอบครัวครั้งหนึ่ง เสาอาทิตย์กลับบ้านไม่ได้ต้องอยู่เฝ้าบ้านให้เขา ทำผิดนิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้ด่ายิ่งกว่าอะไรดี เครียจอะไรมาก็ไม่รู้แต่กรูคือที่ระบายอารม แต่เราก็ไม่เคยเถียง ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยขออะไรอยู่ในส่วนของเรามาตลอด แต่การที่เราเงียบทำให้เราถูกใส่ร้ายต่างๆนาๆจากพวกคนใช้
::::::::::แล้วคนอย่างเราก็ต้องรับผิดแทนเพราะถึงเถียงไปคำพูดของเด็กพูดไปก็ไม่มีใครฟัง ร้องให้กับตัวเองบ่อยมากแต่ไม่เคยร้องออกมาให้ใครได้เห็นเพราะคิดว่าเราไม่สามารถอยู่อย่างคนที่อ่อนแอได้โลกนี้ไม่มีพื้นที่ให้คนที่จนและอ่อนแออย่างเราให้ยืน ก็ต้องกลั้นจนแทบกระอัก มีเพื่อนเพื่อนก็หวังแต่จะใช้และเกาะเราไม่มีเพื่อนคนไหนที่จริงใจ ทั้งที่เราให้ใจเขาไป จนเสียใจไปแล้ว แต่เราก็ไม่เคยพูดหรือระบายให้ใครฟัง บางทีเพื่อนหรือเรื่องราวหลายๆคนพวกเขาก็มาเล่าๆให้ฟังเรารับฟังและยอมช่วยทุกอย่าง พอเราจะเล่าเรื่องของเราให้ฟังบ้างกลับไม่มีใครสนใจซ้ำยังคิดว่าเรื่องราวของตนหนักจนรับไม่ได้แล้ว และคำถามมันก็เกิดขึ้นในใจว่า "แล้วเราหล่ะไม่หนักกว่าหรอ " เราก็แค่ทำเป็นแข็งแรง และบางทีเราอยากเป็นคนอ่อนแอบ้างอยากมีคนเอาอกเอาใจเหมือนเด็กคนอื่นๆ
::::::::::พอชีวิตเริ่มโตตอนนี้รู้สึกดีใจที่มีโอกาสได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยในสาขาที่ตัวเองถนัดแล้ว ต้องขอบคุณผู้มีพระคุณทุกท่านเราจะไม่มีวันลืมในส่วนนี้เลย แต่ชีวิตในมหาวิทยาลัยช่างแสนยากเหลือเกินจริงๆ เมื่อตอนเป็นเด็กไม่ว่าใครทำอะไรหรือใช้ให้ทำอะไรเราก็เหมือนขยะเป็นที่ทิ้งสิ่งของสกปรกเป็นที่ระบายเป็นที่รับอารมเป็นผู้ฟังที่ดีของเพื่อนๆ เวลามันนานเกินไปจนคนอย่างเราไม่สามารถทนรับมันได้อีกแล้ว เรารู้สึกไม่ไหวกับการที่ต้องอยู่ในกฏบ้าๆ หคำสั่งหรือรองรับอารมของใครได้อีกเราไม่ไหวอีกแล้ว เราเคยเป็นคนที่นิ่งๆเงียบๆแต่ตอนนี้มันทำไม่ได้ เราไม่สามารถ เรารู้สึกว่าเราให้พวกเขามามากจนพวกเขาเคยตัว และการเรียนรู้ที่จะรับมือคือเราก็ต้องไม่ยอมบ้าง และเราก็เก็บกดความรู้สึกทุกอย่างมานานเหลือเกินเราก็กลัวเหมือนกันว่าซักวันหนึ่งถ้ามันเกิด ตู้ม!!! ขึ้นมาจะทำยังไง
::::::::::::เราอยากเรียนจบสูงๆ อยากทำงานให้เร็วที่สุด อยากเลี้ยงแม่อยากดูแลแม่ เราไม่อยากให้แม่ต้อองรอหรือว่าลูกคนไหน ที่รอวันนั้นวันนี้ก่อนค่อยกลับไปดูแล แต่เราไม่อยากให้ท่านรอไปนานกว่านี้อีกแล้วรู้ไหม ว่าเนี๊ยะท่านก็รอเรามาครึ่งชีวิตแล้วนะจะให้ท่านรอเราไปอีกถึงไหน เด็กๆหรือเพื่อนๆที่พ่อแม่ส่งมาเรียนหนังสือเราเสียใจแทนพ่อแม่นะถ้าไม่ตั้งใจเรียน เด็กหลายคนไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือไม่มีโอกาสได้เห็นอนาคตตัวเองยังมีอีกตั้งเยอะตั้งแยะ แต่เด็กหลายคนที่มีทั้งเงินมีทั้งครอบครัวและมีทั้งโอกาสแต่กลับทิ้งโอกาสนั้นไป มันน่าเสียดายมากนะ เราที่โชคดีที่ยังมีโอกาสแต่ก็ต้องแลกกับสิ่งที่อึดอัดใจและมันก็เป็นสิ่งที่อยู่ภายในใจต่ออธิบายหรือพูดอะไรออกไปก็ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครสนใจ
:::::::::::::ชีวิตมหาวิทยาลัยมันเฟ้งฟ้างมันเหงาและเราก็เป็นวัยรุ่น เราก็อยากเที่ยวอยากมีใครซักคนที่เข้าใจและรับฟังเราบ้างที่จะเป็นใครก็ได้เพื่อนอาจารย์ที่ไม่ใช่แฟนก็ได้ แต่แล้วเราก็ได้เจอกับคนอีกหลายประเภทที่ในชีวิตนี้เคยเห็นแต่ในละคร แต่ดูเหมือนว่าเราจะเจอในชีวิตจริงเยอะเหลือเกิ้น!!พวกนี้เป็นกลุ่มนิ่งๆเงียบๆตอนแรกก็คิดว่าน่าจะคบได้ไว้ใจได้แต่ก็ถูกหักหลังกับแบบหน้าด้านๆ เราเป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์ทุกคนจำได้ใช้บ่อยเพราะเราใช้ง่ายและจารย์รัก สนิทกับอาจารย์ทุกคนในสาขา คนพวกนี้ก็ชิงไปหมดเลย แต่เราไม่ได้หวังอัพเกรดหรืออะไรเราบริสุทธ์ใจพอหลังๆจารย์ก็เข้ามาทักเราเอง แต่คนพวกนี้แย่งอาจารย์คนสำคัญของเราไป แล้วนิสัยเราก็คือถ้าเก็บก็คือไม่พูดถ้าพูดก็คือไม่เหลือ อาจารย์คนนี้ก็คงไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วหล่ะ เราเสียใจมากแต่เราก็ไม่ขอย้อนไปอีก และคิดว่าซักวันเขาก็คงจะรับรู้เอง
::::::::::::: ระหว่างการดำเนินชีวิตของเด็กอย่างเราทั้งความฝันและเส้นทางไปสู่จุดมุ่งหมายก็ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เราตามหาก็คือสิ่งที่เราไม่เคยมีอาจจะมีหรือมันอาจจะขาดหายไป เราไม่เคยมีใครเอาใจ ไม่มีใครรับฟัง ไม่มีใครสนใจความรู้สึก และมันก็ไม่สามารถเล่าให้ใครเข้าใจมันได้ ที่เราอยากจะมีจริงๆอีกอย่างไม่ใช่ชีวิตที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่ไร้ความจริงใจ เราอยากเจอใครซักคนที่เขาจริงใจพร้อมที่จะเข้าใจและยอมรับฟัง และสิ่งที่หวังอีกอย่างคืออยากให้เป็นเขา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้แล้ว มันอาจจะฟังดูไร้สาระไปสำหรับผู้ใหญ่บางคน แต่ก็ช่างเถอะตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นแล้วหล่ะ ^_^ :::::::::::::::::::::::::::::::::::