พลาดแล้วก็ต้องรับผิดชอบ ลูกให้ได้

เรื่องมีอยู่ว่าฉันได้คบผู้ชายคนนึง ระยะเวลาที่เราคบกันแค่2 เดือนกว่าเท่านั้น!!

ผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตฉันตอนที่ฉันแย่ที่สุดในชีวิต ฉันออกจากบ้านมา ไม่มีเงิน และยังเรียนอยู่
พอได้คบผู้ชายคนนี้ฉันก็ไปอยู่หอกับเขา (ช่วงแรกประมานไม่ถึง1เดือน) เขาดีกับฉันมากดูแลปกป้องฉันทุกอย่าง
หลังจากนั้นเขาก็ได้ไปซื้อที่ตรวจครรภ์มา ผลออกมาว่า ฉันท้อง!!
วันนั้นฉันได้แต่ร้องไห้เสียใจ เพราะฉันยังเรียนไม่จบ ออกจากบ้านมาอีก (ฉันทำตัวเองทั้งนั้น)
เขาได้หันมาพูดกับฉันว่า เขาไม่พร้อม ไปเอาออกซะ (ฉันก็หน้าชาไปเลย และไม่พูดอะไร)
หลังจากวันนั้นฉันก็ยังไม่ได้เอาได้ทำแท้ง ก็ยังคบกันอยู่
แต่หลังจากนั้นความรักของเรามันเปลี่ยนไป มันทรมานมาก เขาเป็นคนเอาแต่ใจแต่อารมณ์สุดๆ
อะไรไม่พอใจก็ด่าว่าเรา ใช้คำพุดเจ็บแสบมากที่สุด
เราทำให้เขาทุกอย่าง ไม่ว่าจะซักผ้า รีดผ้า ตื่นมาต้องมาข้าวกิน นวดให้ เขาใช้ไปไหนทำธุระแทนที่ไหนก็ต้องไป โดยรวมที่ทาสนี่เอง
จากนั้นเราคบกันได้สองเดือนนิดๆ เขาหายไปจากห้อง3วัน ฉันโทรไปไม่รับ ไม่ติดต่อมา กลับมาอีกทีบอกว่าอยากอยู่คนเดียว
ฉันก็ถามว่ามีคนอื่นหรอเขาก็บอกว่าไม่มี แค่อยากอยู่คนเดียว แล้วไล่ให้ฉันเก็บของออกจากห้องให้เร็วที่สุด!!
ฉันพยายามง้อเขาแล้วเขาก้ไม่มียอมคืนดีด้วย ยืนยันว่าจะเลิก จากวันที่เก็บของออกจากห้องเขาฉันก็ไปอยู่ห้องเพื่อน ตึกเดียวกันคนละชั้น
โดยออกจากห้องมานั้นเขาให้เงินมา5000เพื่อให้ไปเอาเด็กในท้องออกด้วย จากนั้นฉันก็ไม่ได้ไปเอาออกตัดสินใจจะเก็บไว้
เพราะฉันเองไม่กล้าทำแน่ กลัวด้วย พ่อแม่ฉันรู้เรื่องก็ไม่มีใครรับเลยด่าว่าฉัน(ฉันก็ยอมรับผิด แต่พ่อแม่ก็โกรธมาก)
หลังจากที่ฉันออกจากห้องเขา3วัน เขาพาผู้หญิงใหม่มาห้อง ซึ้งฉันช๊อคมาก!! เสียใจสุดๆ ฉันเลยไปอยู่กับเพื่อนของฉันแถวสะพานใหม่
ที่บ้านของเพื่อนก็ให้ไปบอกแม่เขา ฉันก็พยายามหาเบอร์แม่เขา จนเรื่องถึงหูเขาว่าฉันจะบอกแม่เขา เขาก็โทรมาด่าฉันจะฆ่าฉัน ฉันนี่เสียใจมากๆ
สุดท้ายเขาก็เลิกกับแฟนคนนั้น เพราะผุ้หญิงคนนั้นรับไม่ได้ว่ามีลูกแล้ว ฉแล้วมันมีเหตุการณ์ทำให้ฉันต้องออกจากบ้านเพื่อนกระทันหัน ฉันเลยจนมุม
ขอกลับไปอยู่กับไอ้นี่แหละ มันก็ให้อยู่ (ช่วงเวลาที่สุดแสนระทม ด่า ว่า ทุกอย่าง ใช้ทำนู้นนี่นั้นเหมือนทาส แพ้ท้องก็ไม่เข้าใจ
ด่าว่าเก็บไว้ทำไมกูให้ไปเอาออกก็ไม่เชื่อกู ถ้าลูกออกมาคงไปขอทานทั้งแม่ทั้งลูก ไม่ก็ไปเป็นขาย..เลี้ยงลูก
เราต้องทนเถียงก็จะไล่ออกจากห้อง)
จนวันนึงเราทนไม่ไหว เราโทรไปบอกแม่เขา แม่เขาก็ตกใจมาก ตอนนั้นเราท้อง5เดือนแล้ว
เขาโกรธมากที่บอกแม่เขา เขาบอกจะฆ่าเรา จิกหัวเรา ปาเสื้อผ้าเราออกนอกห้อง (จากนั้นมันก็มีแฟนใหม่อีก)
แต่แม่เขาก็โอนเงินมาให้เรา เราจึงกลับมาอยู่บ้านรุ่นพี่ของเรา หลังจากนั้นแม่เขาก็ดูแลเราซื้อเสื้อผ้าคนท้องส่งมาให้ทุกอย่างให้เงินใช้
โดยให้ฉันไปอยู่ที่โบสถ์ ฉันก็ไป แต่มันทรมานมากเพราะจากที่ดีๆกลายเป็นให้เงินวันละ30(มีอาหารโบสถ์3มื้อให้กินนะคะ)
(แต่ทุกคนเข้าใจเรามั้ยว่าเราท้องอยากกินนู้นนิ่นั้นก็ไม่ได้กิน แล้ว30บาทต่อวันที่ให้ไม่ได้ให้เราไว้เลย ฝากไว้กับคนที่โบสถ์แล้วให้เราไปเบิก)
คือเราอายุ20+แล้วนะคะ โตแล้วมีความรับผิดชอบแล้วทุกคนก็กดดัน ทำให้ฉันไม่มีอยู่โบสถ์อีกต่อไป
ปัจจุบันฉันก็กลับมาอยู่บ้านรุ่นพี่ฉัน ทางบ้านรุ่นพี่ฉัน และฉันเองต้องการให้แม่เขารับผิดชอบหลานเขาโดยส่งเงินเลี้ยงดูให้ก่อนประมาน3-4เดือนแรก
เพราะฉันเองยังทำงานไม่ได้ เพราะยังไม่คลอดและหลังคลอดก็ต้องให้นมลูก แต่ทางบ้านเขาบอกไม่ช่วยเหลือสักบาท ฉันเลยตัดสินใจไม่ติดต่อเขาอีก
ฉันขอให้ช่วยเหลือระยะเวลาเท่านี้ แต่คิดดูว่าฉันจะต้องดูและเด็กไปตลอดชีวิตของฉัน (ฉันเลยไม่ติดต่อเขาอีก พอกันที)

ปัจจุบันนี้ เสื้อสักตัวจะซื้อให้ลูกฉันยังไม่มีเงินเลย บ้านรุ่นพี่พอให้อาศัยกับกินข้าวเท่านั้น
แม้ตอนนี้จะไม่มีเงินสักบาทฉันก็ต้องผ่านไปให้ได้ แม้หลังคลอดไม่รู้จะมีเสื้อผ้าน้องรึเปล่าฉันก็ต้องทำให้มีให้ได้ รู้ว่ามันยากมาก
วันนี้ยังบอกตรงๆว่าไม่พร้อมเลย แต่ลูกจะทำให้ฉันพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อลูก แม้วันนี้ฉันจะไม่มีเงินก็ตาม เห้อ
อีกไม่เกิน2สัปดาห์ฉันก็จะคลอดน้องแล้วนะคะ
ขอให้ทุกคนเป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะคะ ขอบคุณนะคะ