จากเรื่องที่เคยเล่าไป ปรึกษาใครเค้าก็เป็นกำลังใจ แล้วอยากให้เราลืมเธอคนนั้นได้เร็วๆ จริงๆมันคงจะดีนะ้าลืมเธอได้ แต่พอเอาเข้าจริง มันดันไม่อยากลืมขึ้นมาซะงั้น ยังอยากจดจำ ยังอยากคิดถึง แม้ในตอนนี้หากจะพูดว่ามีปาฏิหารย์แต่มันก็คงยากที่เธอจะกลับมา มันคงเพราะว่าผมโกรธเธอไม่ลง ในใจมันยังคงให้อภัยทุกอย่าง แต้าจะบอกว่าให้อภัยคงไม่ได้ เพราะผมไม่เคยโทษเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่ว่าเธอจะมีจุดประสงค์อะไรก็ตาม หรือจะปิดบังหลอกลวง แต่ที่ผ่านมา ที่ได้คุยกับเธอมันคือความสุข เป็นความสุขที่เกิดขึ้นในหัวใจจริงๆ เพราะฉะนั้นหากบอกว่าให้ลืมเธอ มันคงเป็นการลืมความทรงจำที่สวยงามในชีวิต สำหรับคนที่ทำให้ผมก้าวข้ามคำว่า แอบชอบ มาเป็นความรัก แม้สุดท้ายมันอาจจะจบ แบบไม่สวยงาม แต่ความทรงจำนั้นมันยังสวยงามเสมอ และหวังว่ากาลเวลาจะไม่ทำให้ผมลืมเธอ แต่หากมันจะไม่มีปาฏิหารย์จริงๆ ก็ขอให้กาลเวลาช่วยเปลี่ยนความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอคนนั้นก็พอ
ผิดมั้ยที่ไม่(อยาก)ลืม