ต้องบอกก่อนว่าที่บ้านมีกัน 3คน คุณแม่ เรา น้อง ส่วนคุณพ่อไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วตั้งแต่น้องอายุประมาณ 3-4ขวบ แต่ยังไปมาหาสู่กันตลอดค่ะ
คุณแม่เป็นคนเลี้ยงเราและน้องมาตลอด ส่วนตัวเรารู้สึกครอบครัวเรายังอบอุ่นเสมอ พอน้องเริ่มขึ้นม.ปลายเริ่มสังเกตุได้ว่าน้องติดเพื่อนติดเกมส์ค่ะ ก็มีดุบ้าง แต่ไม่เคยตีเลย เรากับแม่ค่อนข้างสปอยล์น้องด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกตลอดว่า เค้าไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อ (ตอนพ่อออกจากบ้านไป เราโตแล้วค่ะ พอจะรู้เรื่องบ้างแล้ว) พอใกล้จะจบม.6 เค้าเริ่มแสดงอาการแบบมีความเป็นตัวเองสูง ความคิดไม่ค่อยเหมือนเรากับแม่ คิดแบบวัยรุ่น ซึ่งเราก็เข้าใจ (เราห่างจากน้อง 10 ปี) และคิดว่าเมื่อเค้าโตกว่านี้ อาการ/ความคิดแบบนี้จะหายไปเองค่ะ อยู่บ้านก็ทะเลาะกันกับคุณแม่บ่อยค่ะ เราต้องคอยเป็นตัวกลาง ส่วนใหญ่ทะเลาะกันเรื่องทั่วไป เถียงกันไปมาจนโกรธกัน น้องเคยพูดว่า เค้าไม่ชอบเวลา คุณแม่อ้างว่า นี่แม่เป็นแม่นะ แม่เลี้ยงมานะ ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ เค้าบอกว่า ไม่มีเหตุผลค่ะ ต้องคุยกันด้วยเหตุผลเท่านั้น ซึ่งน้องจะเป็นคนอีโก้สูงมาก เค้าจะคิดว่าเค้าถูกเสมอค่ะ และชอบพูดว่า ไม่รักแม่ เค้าไม่ศรัทธาในความเป็นครอบครัวค่ะ เค้าดูจะไม่เข้าใจความลำบากของคนเป็นแม่ที่เลี้ยงมา หลังๆมานี่ เข้ามหาลัย ก็ยอมให้ไปอยู่หอคนเดียวค่ะ เพราะเค้าชอบพูดว่าอยากอยู่คนเดียว เรากับแม่ตามใจค่ะ จ่ายค่าหอให้เดือนเป็นหมื่น เงินให้ใช้ตลอด แต่เวลากลับมาบ้านก็ชอบพูดว่า ไม่รักแม่ บางทีนั่งคุยๆ กันเค้าก็พูดขึ้นมาค่ะ ไม่รู้ว่าเรียกร้องความสนใจมั้ย แต่เราสงสารแม่ค่ะ แม่ได้ยินแรกๆ ร้องไห้เลยค่ะ ... หลังๆ แม่มาบอกว่า แม่จะพยามไม่คิดมาก แต่ลึกๆแล้ว เรารู้ว่าแม่เสียใจค่ะ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ใครพอมีประสบการณ์หรือคำแนะนำมั้ยคะ เพราะน้องเราก็โตแล้ว ไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่แม่ตีแล้วบอกว่าไม่รักแม่ แล้วก็จบไป แต่เรากลัวว่าเค้าจะมีความคิดแบบนี้ตลอดไปค่ะ
น้องชาย(อายุ20ปี) ชอบพูดว่า "ไม่รักแม่" ทำอย่างไรดีคะ?
คุณแม่เป็นคนเลี้ยงเราและน้องมาตลอด ส่วนตัวเรารู้สึกครอบครัวเรายังอบอุ่นเสมอ พอน้องเริ่มขึ้นม.ปลายเริ่มสังเกตุได้ว่าน้องติดเพื่อนติดเกมส์ค่ะ ก็มีดุบ้าง แต่ไม่เคยตีเลย เรากับแม่ค่อนข้างสปอยล์น้องด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกตลอดว่า เค้าไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อ (ตอนพ่อออกจากบ้านไป เราโตแล้วค่ะ พอจะรู้เรื่องบ้างแล้ว) พอใกล้จะจบม.6 เค้าเริ่มแสดงอาการแบบมีความเป็นตัวเองสูง ความคิดไม่ค่อยเหมือนเรากับแม่ คิดแบบวัยรุ่น ซึ่งเราก็เข้าใจ (เราห่างจากน้อง 10 ปี) และคิดว่าเมื่อเค้าโตกว่านี้ อาการ/ความคิดแบบนี้จะหายไปเองค่ะ อยู่บ้านก็ทะเลาะกันกับคุณแม่บ่อยค่ะ เราต้องคอยเป็นตัวกลาง ส่วนใหญ่ทะเลาะกันเรื่องทั่วไป เถียงกันไปมาจนโกรธกัน น้องเคยพูดว่า เค้าไม่ชอบเวลา คุณแม่อ้างว่า นี่แม่เป็นแม่นะ แม่เลี้ยงมานะ ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ เค้าบอกว่า ไม่มีเหตุผลค่ะ ต้องคุยกันด้วยเหตุผลเท่านั้น ซึ่งน้องจะเป็นคนอีโก้สูงมาก เค้าจะคิดว่าเค้าถูกเสมอค่ะ และชอบพูดว่า ไม่รักแม่ เค้าไม่ศรัทธาในความเป็นครอบครัวค่ะ เค้าดูจะไม่เข้าใจความลำบากของคนเป็นแม่ที่เลี้ยงมา หลังๆมานี่ เข้ามหาลัย ก็ยอมให้ไปอยู่หอคนเดียวค่ะ เพราะเค้าชอบพูดว่าอยากอยู่คนเดียว เรากับแม่ตามใจค่ะ จ่ายค่าหอให้เดือนเป็นหมื่น เงินให้ใช้ตลอด แต่เวลากลับมาบ้านก็ชอบพูดว่า ไม่รักแม่ บางทีนั่งคุยๆ กันเค้าก็พูดขึ้นมาค่ะ ไม่รู้ว่าเรียกร้องความสนใจมั้ย แต่เราสงสารแม่ค่ะ แม่ได้ยินแรกๆ ร้องไห้เลยค่ะ ... หลังๆ แม่มาบอกว่า แม่จะพยามไม่คิดมาก แต่ลึกๆแล้ว เรารู้ว่าแม่เสียใจค่ะ ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ใครพอมีประสบการณ์หรือคำแนะนำมั้ยคะ เพราะน้องเราก็โตแล้ว ไม่ใช่เด็กเล็กๆ ที่แม่ตีแล้วบอกว่าไม่รักแม่ แล้วก็จบไป แต่เรากลัวว่าเค้าจะมีความคิดแบบนี้ตลอดไปค่ะ