เป็นกระทู้แรกที่อยากเข้ามาแชร์ประสบการณ์ชีวิต ที่ส่งผลต่อสภาพจิตใจจนถึงทุกวันนี้
เป็นเรื่องความรักครั้งแรกที่เราไม่สามารถปลงชีวิตได้เลย อาจเป็นเรื่องง่ายสำหรับคนอื่น แต่เราเองรู้สึกว่ามันผ่านไปได้ยากมาก
จนถึงวันนี้เราก็ยังผ่านมันไปไม่ได้
เราเลิกกับแฟนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมา 9 ปี ไปเมื่อปีที่แล้ว ผ่านมาจะครบ 1 ปีแล้วค่ะ แต่เราก็ไม่สามารถลืมเค้าได้
เราเลิกกันในช่วงเวลาที่ห่างกันได้ 1 เดือน เพราะเค้าอยากกลับไปทำงานที่จังหวัดบ้านเกิดเค้าเอง ซึ่งเค้าเปรยไว้นานแล้วค่ะ ว่าอยากกลับไปอยู่บ้าน เพื่อหาความมั่นคงที่เราอยากได้ อยากมีเงินเก็บ และงานก็มั่นคง กู้ได้นั่นนี่ (ซึ่งเราเองไม่เคยอยากได้ความมั่นคงที่ต้องแลกมาด้วยการห่างกันเลยนะ)
แต่ทำไงได้ มันเป็นการตัดสินใจของเค้าไปแล้ว
หลังจากย้ายกลับไป เค้าก็เริ่มเปลี่ยนค่ะ ไม่โทรหา โทรไปไม่รับ ไลน์ไปไม่ตอบ ติดต่อไม่ได้ และยังฝากแม่เค้ามาบอกว่า ให้คิดว่า "เค้าตายไปแล้วก็ได้นะ!" ซึ่งเรางงมาก คืออะไร สัญญาณอะไรหร่อ และไม่กี่วันเค้าก็มาบอกเลิกค่ะ ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่รักแล้ว ไม่อยากฝืน และเค้าก็มีคนใหม่คุยด้วยแล้วค่ะ
....เวลา 1 เดือน ทำให้ความรัก 9 ปีหมดลงได้ ...หรือมันอาจจะหมดมาตั้งนานแล้วหรือป่าว ความห่างของระยะทาง มันเลยทำให้ความรู้สึกของเค้าชัดเจนขึ้น ...
จากวันนั้น เค้าก็หายไปจากชีวิตเราเลยค่ะ ไม่คุย ไม่พูด ไม่มองหน้า ทั้งๆที่เรามีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ไปเจอกันตามงาน ก็มองกันเป็นอากาศ
เรารู้สึกไร้ค่า ไม่มีข้อดี เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนนั้น คนนี้ ผู้หญิงคนใหม่ของเค้า จนเค้าสุขภาพจิตแย่ ปลงไม่ได้ และหวังลึกๆว่าเค้าจะกลับมา
....หลายคนคงมองว่า ผู้ชายไม่ดี เจ้าชู้ ทิ้งเราได้ลงคอ ซึ่งเราก็คิดแบบนั้นนะ ตอกย้ำตัวเองว่าคนนั้นมันไม่มีดีหรอก ไม่มีค่าให้เสียดาย
แต่จริงๆแล้ว มันคือข้ออ้างของเราค่ะ ที่ย้ำกับตัวเอง ว่าเราน่าสงสาร เป็นฝ่ายถูกกระทำนะ ทุกคนควรจะสงสาร เห็นใจเราซิ
ซึ่งถ้ามองย้อนกลับไป เค้าควรจะทิ้งเราไปตั้งแต่ สองปีที่แล้วตั้งแต่เกิดเรื่องด้วยซ้ำ เค้าทนในสิ่งที่เราทำมาเป็นปี อยู่บนความเสียใจ ที่ต้องให้อภัยซ้ำๆซากๆ กับเรื่องเดิมๆที่เราทำไว้ !!!
** เดี๋ยวมาต่อ นะคะ **
ลืมไม่ได้ หรือ พยายามไม่ลืม ??
เป็นเรื่องความรักครั้งแรกที่เราไม่สามารถปลงชีวิตได้เลย อาจเป็นเรื่องง่ายสำหรับคนอื่น แต่เราเองรู้สึกว่ามันผ่านไปได้ยากมาก
จนถึงวันนี้เราก็ยังผ่านมันไปไม่ได้
เราเลิกกับแฟนที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมา 9 ปี ไปเมื่อปีที่แล้ว ผ่านมาจะครบ 1 ปีแล้วค่ะ แต่เราก็ไม่สามารถลืมเค้าได้
เราเลิกกันในช่วงเวลาที่ห่างกันได้ 1 เดือน เพราะเค้าอยากกลับไปทำงานที่จังหวัดบ้านเกิดเค้าเอง ซึ่งเค้าเปรยไว้นานแล้วค่ะ ว่าอยากกลับไปอยู่บ้าน เพื่อหาความมั่นคงที่เราอยากได้ อยากมีเงินเก็บ และงานก็มั่นคง กู้ได้นั่นนี่ (ซึ่งเราเองไม่เคยอยากได้ความมั่นคงที่ต้องแลกมาด้วยการห่างกันเลยนะ)
แต่ทำไงได้ มันเป็นการตัดสินใจของเค้าไปแล้ว
หลังจากย้ายกลับไป เค้าก็เริ่มเปลี่ยนค่ะ ไม่โทรหา โทรไปไม่รับ ไลน์ไปไม่ตอบ ติดต่อไม่ได้ และยังฝากแม่เค้ามาบอกว่า ให้คิดว่า "เค้าตายไปแล้วก็ได้นะ!" ซึ่งเรางงมาก คืออะไร สัญญาณอะไรหร่อ และไม่กี่วันเค้าก็มาบอกเลิกค่ะ ด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่รักแล้ว ไม่อยากฝืน และเค้าก็มีคนใหม่คุยด้วยแล้วค่ะ
....เวลา 1 เดือน ทำให้ความรัก 9 ปีหมดลงได้ ...หรือมันอาจจะหมดมาตั้งนานแล้วหรือป่าว ความห่างของระยะทาง มันเลยทำให้ความรู้สึกของเค้าชัดเจนขึ้น ...
จากวันนั้น เค้าก็หายไปจากชีวิตเราเลยค่ะ ไม่คุย ไม่พูด ไม่มองหน้า ทั้งๆที่เรามีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน ไปเจอกันตามงาน ก็มองกันเป็นอากาศ
เรารู้สึกไร้ค่า ไม่มีข้อดี เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนนั้น คนนี้ ผู้หญิงคนใหม่ของเค้า จนเค้าสุขภาพจิตแย่ ปลงไม่ได้ และหวังลึกๆว่าเค้าจะกลับมา
....หลายคนคงมองว่า ผู้ชายไม่ดี เจ้าชู้ ทิ้งเราได้ลงคอ ซึ่งเราก็คิดแบบนั้นนะ ตอกย้ำตัวเองว่าคนนั้นมันไม่มีดีหรอก ไม่มีค่าให้เสียดาย
แต่จริงๆแล้ว มันคือข้ออ้างของเราค่ะ ที่ย้ำกับตัวเอง ว่าเราน่าสงสาร เป็นฝ่ายถูกกระทำนะ ทุกคนควรจะสงสาร เห็นใจเราซิ
ซึ่งถ้ามองย้อนกลับไป เค้าควรจะทิ้งเราไปตั้งแต่ สองปีที่แล้วตั้งแต่เกิดเรื่องด้วยซ้ำ เค้าทนในสิ่งที่เราทำมาเป็นปี อยู่บนความเสียใจ ที่ต้องให้อภัยซ้ำๆซากๆ กับเรื่องเดิมๆที่เราทำไว้ !!!
** เดี๋ยวมาต่อ นะคะ **