มันไม่มีทางเลือกให้เราเลย ขอระบายนะคะ

เขากับฉันเอง รู้จักกัน 6-7 ปีแล้วมั่ง เราผ่านมาทุกอย่างคะตั้งแต่สมัยเด็กเห่อชอบบอกเลิก
คบ 2-3ปี เลิก อีกปีมาใหม่ เลิกไป มาคบ เอาเป็นว่าผ่านมาหมดทุกปัญหา เราทั้งคู่
ต่างรู้โดยที่ไม่ต้องบอกแล้วคะ ว่าอีกคนคิดหรือรู้สึกอะไร เรื่องมันชักแย่เพราะฉันรักเขาอีกแล้ว
สำหรับตัวเรา(จขกท)เอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำกันมาแย่ๆ ทำไม่ดีใส่กันเราเข้าใจ
เพราะว่าตอนนั้นมันเด็กคะ ปัญหาเล็กเท่ามดเห็นเป็นช้าง พูดได้ว่าถ้าไม่มีเหตุการ์ณนี้ขึ้น
ตัวเราเองทั้งคู่คงเป็นเพื่อนซี้กันได้ * ไม่รู้มีคนบอกว่าเป็นเพื่อนได้แต่โดยส่วนตัวไม่ค่อยเชื่อ

เรื่องมันยาว หลายตัวอักษร และไม่ใช่นิยาย ใครอ่านลำบาก แนะนำอย่าอ่านเลยคะ
เป็นแค่ความเศร้าของคนๆหนึ่งเท่านั้น ไม่รู้เป็นโชคชะตา ความซวย หรือไรสักอย่าง
ทุกครั้งที่เราคุยกันหรือยังไง ฉันมักจะได้กลับมาช่วงที่เขามีปัญหาทุกๆครั้ง และตัวฉันเอง
รู้คะ ว่าเขาต้องการหลักและฉันเป็นให้เขาได้ ฉันทั้งเขารู้และเข้าใจแค่เป็นที่พักมันเป็นแบบไหน
และทุกครั้งที่คนเรามีเรื่อง เราจะอ่อนแอลง พอมีฉันเข้าไป มันก็เหมือนคนเคยรักกันอะจ้ะ
หลายครั้งคะที่เราเป็นกันแบบนี้ และเราทั้งคู่ก็ต่างไปคบคนอื่น รักคนอื่นเช่นกัน

จังหวะมันลงตัวอีกแล้ว คือนานๆ 6 เดือนขึ้นเราอาจจะได้คุยสักครั้ง ครั้งนี้ก็อีกแล้ว
เขาเลิกกับแฟน ส่วนฉันมีเหมือนไม่มี และทุกครั้งที่รู้ว่าเขาเศร้า ฉันเป็นให้ได้ทุกอย่าง
แค่ให้เขาดีขึ้น แต่นานไปฉันรักเขาอีกแล้ว เขารู้คะ รู้ว่าเป็นยังไง แต่เขายังไม่อยากคบใคร
ฉันรู้ตั้งแต่แรก และไม่หวัง คุยกันแล้วฉันไม่เร่ง ไม่ขอสถานะใดๆ ให้มันเป็นแบบที่เป็นไป

หลายปีที่ห่างๆกันไป มีโอกาสได้ไปบ้านเขา ได้พบเจอญาติเขาอีกครั้ง ตายายเขาอาจจะพูด
กับผู้หญิงทุกคนที่หลานเขาเอามาบ้านรึเปล่า อันนี้เราไม่รู้ แต่ตาเขาเอาแต่บอกว่าคิดถึง
ทำไมไม่มาเลย เขาดูดวงของฉันไว้ตลอด ฯลฯ เรียกหาถามว่าเมื่อไหร่จะมาหาเขาอีก
เดือนหน้าได้ไหม ฯลฯ มันสะเทือนใจอย่างแรงเพราะฉันรู้คะ ว่าสุดท้ายจะจบยังไง
มันไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง ที่สะเทือนใจคือรู้คะว่าปัญหามันไม่ใช่
ฉันไปหาตาไม่ได้ แต่หลานเขาแค่รักคนอื่นไปแล้ว ในบ้านของ จขกท เองเราไม่เคยบอกรักกัน
ไม่เคยแสดงอาการห่วง คือเลี้ยงแบบเข้มแข็งชิบบบบบหาา.. ละคะ จขกท เป็นคนที่ดูเหมือน
ไม่รู้สึกอะไร กับพ่อแม่เอง เขาก็ไม่เคยแสดงออกกับ จขกท นะคะ แต่รู้คะว่ารัก แต่นี้
มันทำให้สะเทือนใจ ตาเขาเอาแต่เรียกฉันมาคุย บ่นๆว่าคิดถึง ฯลฯ *ตาจะไม่ค่อยเข้าใจคะ
เช่น เราพูดว่า "หนูอะว่างง แต่หลานตาไม่เคยว่างเลย" ตาจะไม่เข้าใจ แต่ยายเข้าใจคะ

วันที่อยู่บ้านเขา เขาออกไปข้างนอกคะ เราอยู่ที่บ้านเขาได้คะ ไม่มีปัญหากับการเข้าหาใคร
มันเศร้าคะ บอกไม่ถูกนะเพราะเราคิดว่าคืนนั้นเขาคงไปนอนข้างนอก คิดไว้ตั้งแต่ก่อนมา
ตื่นมาอีกทีประมาณตี 1 เขายังไม่กลับ น้ำตาตกเลยแต่เราเข้าใจนะ ไม่ใช่ไม่เพือเอาไว้
แต่เขาก็กลับมาคะ ก่อนหน้านี้กับทุกปัญหา ทุกเรื่องนชีวิตบอกเลยว่าไม่สะเทือน แก้ได้
ปล่อยวางได้ แต่ชอบร้องไห้คะ ไม่อยากให้ที่บ้านหรือใครเป็นห่วง แค่เขากลับมา
เราร้องไห้เป็นเด็กเลย ทุกอย่างมันโอเคจนตอนเช้า แฟนผู้ไม่เคยมีตัวตนบทบาทในชีวิต
ของฉันเองก็โทรมาเรื่องปัญหาที่ทำงานจนวางสายไป วันนี้ฉันต้องกลับบ้านคะ คนละจังหวัด

เรารู้สึกเองซึ่งเขาบอกว่าเราคิดมาก มันเหมือนเขารู้สึกแย่กับอะไรสักอย่าง *เขารู้เรื่องแฟนฉันคะ
เรารับรู้คุยตรงๆกันทุกเรื่อง ยังกับละครน้ำเน่าเลยคะ มันเหมือนแฟรชแบคกลับไป 3-4 ปีก่อน
เขาก็มาส่งเราแบบนี้ และมันยากสำหรับฉันเหลือเกินที่อยากตรงนี้ ไม่รู้ว่าต่างที่ไปเจอต้นไม้
ไปเจอความรู้สึกมากเกินไป เราอ่อนแอมากเหลือเกิน น้ำตาตกมันตลอดทาง พอใกล้ถึงบ้าน
เราก็ต้องตั้งสติคะ พอเห็นตึกเยอะๆ รถติดๆ เหมือนใกล้ถึงบ้าน เหมือนว่า ตึกกับรถทำให้
เราเข้มแข็งขึ้น เหมือนเวลาจะร้องไห้ถ้าเอาน่าโดนแอร์ หรือน้ำเย็น มันจะไม่ร้องอะคะ

เราคุยกันนิดหน่อยหลังจากที่ จขกท กลับถึงบ้าน อยู่ๆด้วยความซวย หรืออะไรซักอย่าง
ทำให้เรารับรู้เรื่องราวทั้งหมดแบบละเอียด ว่าเขารักคนก่อนมากแค่ไหน *เราโทษอินเตอร์เน็ต
แต่เปล่าหรอก เห็นตั้งแต่ชื่อลิ้งแล้ว แต่เป็นคนคลิกเข้าไปเอง เรื่องมันเก่า เขาก็เล่า
เหมือนที่เขาพิมไว้ ไม่ต่างกัน เราไม่เก็บเรื่องอดีตมาคิดคะ เพราะ เราเข้าใจว่าทุกคน
รวมถึงตัวฉันเอง เรารักคนอื่นได้ ตัวเราเองไม่พยายามรื้อค้น หรืออยากรู้เรื่องของเขา
ในช่วงที่เราไม่ได้คบกัน จริงๆผู้ ญ หลายคนชอบทำแบบนั้น แต่เราไม่อยากทำคะ อยากให้
เขาบอกเราเอง แต่ถ้าเราดันเจอในสิ่งที่เขาไม่ได้บอก ก็คงชอคกันไป แต่เข้าใจนะคะ
ไม่ได้โลกสวย หรือทำดีพยายามอะไร แต่เราเข้าใจวิถี และธรรมชาติของความรู้สึกจริงๆ

เรามารับรู้ทั้งหมดคะ ว่าเขารักขนาดไหน รักยังไง พยายามแค่ไหนกับคนก่อน
จขกท ทำตัวไม่ดีเลยบอกตรงๆ รู้ว่าอ่านแล้วกรุส์เนี่ยซวยแน่ แต่ก็อ่านจนจบ
เลยคุยกับเขาขอระบาย เขาบอกว่าให้พูดมาเพราะเขาเข้าใจว่าเราอึดอัด

ปัญหามันคือ ทำเท่าไหร่เขาก็ไม่รัก เรามีโอกาสหลายครั้งทั้งดีและแย่ จขกท พยายาม
มาหมดแล้ว แต่เขาก็ยังไม่รัก ไม่ได้ต้องการคำว่าแฟนเลยคะ และไม่ใช่คนทำอะไร
ไม่หวังผล รักไปอยากได้รักตอบ เขารู้ เรารับรู้และคุยกันตั้งแต่ต้น เขาเคยพูดว่า
วันหนึ่งมันอาจจะเป็นฉัน แต่ขอเวลาเคลียตัวเอง ปัญหาอีกอย่างคือฉันรักมากเกินไป
และคิดว่าเขากำลังสงสาร (เพราะ จขกท กลับมาช่วงที่เขามีปัญหาตลอด)

มันเหมือนโลกจะแตกอีกแล้วคะ เคยอยากให้กดรีเซ็ทแล้วเริ่มใหม่แต่มันทำไม่ได้
ไม่ใช่ครั้งแรก ตัวเราเองรู้ว่ามันจะเป็นยังไง รู้ว่าชีวิตไม่ได้มีแค่รักที่ต้องใส่ใจ
มีงาน มีครอบครัว ที่สำคัญกว่า แยกแยะได้คะ แต่เขาเหมือนแผลที่มีอยู่ตลอด
และมันซ้ำที่เดิม แค่อยากให้คนๆหนึ่งรักเท่านั้นเองคะ แต่มันยากกกมากกก
เราเปลี่ยนใครไม่ได้ เหมือนที่เรารู้ว่ามันจะเป็นยังไงในทุกครั้งและก็ทำเหมือนเดิม
กลับมารักเขาเหมือนเดิม ได้แผลที่เดิม พยายามหายใจให้ได้ จนมันหายเจ็บ
แต่ถ้ามีโอกาสก็กลับมาเหมือนเดิม มันแย่คะ เพราะรู้ว่าไม่เคยสมหวังเลย

พรุ่งนี้ จขกท ต้องบินไปที่อื่นคนเดียวสัก 4-5 วัน พูดได้คำเดียว นรกแตกแหงๆ
เรายอมเป็นได้ทุกอย่างแล้ว ยอมเปลี่ยนปรับ ยอมแล้วจริงๆ แต่เขาก็ไม่รัก
ไม่มีทางไหนเลยที่ทำแล้วจะมีเขาไว้ ถ้าพี่ๆจะบอกว่ายึดติด ก็ใช่คะ
แต่ชีวิตเราบางคนอาจเจอ หรือไม่เจอ ใครสักคนที่คุณรู้สึกว่าเขาเหมือนบ้าน
ไม่อยากได้คนที่รวย หรือดีกว่านี้ หรือตรงใจมากกว่านี้ แต่แค่ถ้าเป็นไปได้
อยากได้คนนี้ ไม่มีที่ระบายคะบอกตรงๆ คนรอบข้างเราไม่เคยเจอเราเวอชั่นนี้
และไม่อยากให้พวกเขารู้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาให้คนรอบข้างเครียดกับเรื่องของเรา

ถ้าเราเรียกร้องหรือแสดงออกมากไป เขาก็อาจหายไป ถ้าเรานิ่งอยู่กับที่
ก็อาจเสียเขาไป ครั้งนี้เราพยายามมากเพราะคิดว่าคงเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ
จะให้อีก3-4 ปีมาตามรักกันครั้งที่ ... นับไม่ไหว มันไม่ไหว เราคงต้องเดินหน้า
แต่แค่ครั้งนี้ ไม่ว่าจะพยายามยังไง เรารู้สึกว่าใจเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ จขกท กำลัง
งอแง ร้องจะเอานั้นนี้ ที่รู้ว่าเขาให้ไม่ได้ ตัวเราเองรู้คะว่าต้องทำยังไง
ให้ตัวเราโอเคและดำเนินชีวิตต่อได้ รู้คะว่ามันบังคับกันไม่ได้ เราไม่ได้ลดศักดิ์ศรีใดๆ
แต่ใช่คะ ทำตัวเป็นของตายอยู่ ใครจะรักคนที่รักคนอื่นมากกว่าตัวเอง

แต่ตัวเราเองไม่ได้เอาเขามาเปํนอันดับแรกๆของชีวิตนะคะ แต่ไม่ใช่ว่าไม่สำคัญ
ศาสนาอาจช่วย จขกท ได้ในวันหนึ่ง แต่ตอนนี้รัก โลภ โกธร หลง ยังทำให้
ตัวเรามีความสุขกับชีวิต

ส่วนเรื่องแฟนของ จขกท เขาไม่มีตัวตน คือ เกือบครึ่งปีหรือเท่าไหร่แล้วไม่ได้เริ่มนับ
ที่ต่างคนต่างมีชิวต แต่เขามักจะโทรมาเวลามีปัญหา เราแบกรับปัญหามาตลอด
จนวันหนึ่ง จนถึงวันนี้มั่ง มันหนักคะ เราไม่มีบทบาทในฐานะแฟนใดๆ แต่แค่ยัง
ไม่ได้บอกกันเท่านั้นเองว่าจบความสัมพันธ์แบบนี้สักที

สุดท้ายแล้ว ฉันก็เสียเขาไปอยู่ดี เขาอาจสงสารหรือเห็นใจ อะไรสักอย่าง
แต่ใจเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว เหมือนเวรกรรมไหมคะ เราอยู่กับแฟนเราเพราะสงสาร
เหมือนที่เขาพยายามกับเราอยู่

มันก็แค่รัก แค่ความรู้สึก ที่ทำให้ตัว จขกท เองรู้สึกว่ากับงานที่แข็งกระด้าง
กับครอบครัวที่เข้มแข็งกันซะเหลือเกิน จขกท ยังมีตัวตนอยู่ เขาทำให้เรา
เป็นตัวเราเอง ทำให้เจอกับทุกประสบการ์ณ ชีวิตคู่ ต้นยันจบ ไม่ได้คิดไปเอง
แต่เชื่อเถอะคะ ว่าเจอกับเขามาหมดแล้ว และก็ยังรักอยู่ หวังแค่ว่า
ออกไปไกลบ้าน น่าจะทำให้ตัวเองสงบลงได้ โลกไม่แตก แผ่นดินไม่สูบ
หรือเราเป็นอะไรไป เขาก็ไม่รู้อยู่ดี เรื่องพื้นฐานพวกนี้ เข้าใจคะ

แค่ระบายคะ พี่ๆจะว่าไงเราก็จะมาอ่านทั้งหมด แต่ถ้าจะมาบอกว่า โง่งั้นงี้
ไม่เอานะคะ จขกท สติครบคะ แค่ตอนนี้โคม่าและหายใจลำบากมากก
ก็แค่เท่านั้น เราไม่เชื่อเรื่องรักแรกพบ ไม่ชอบคนหล่อ ไม่เชื่อเรื่องดวงสักเท่าไหร่
คิดว่าทุกอย่างมันเป็นเหตุเป็นผลกัน

แต่ทำดีแล้วไม่ได้ดีคะ ทำแย่ เล่นร้าย ฯลฯ อยากรู้ว่าเขาจะรักแบบไหน
ตลกนะคะ เขาไม่รักคะ มันง่ายๆ แค่ไม่ใช่เรา เราไม่ใช่สาวเที่ยว ไม่เสเพล
ไม่เกเรเลย บอกกันตรงๆ มันคงไม่มีรสชาติมั่ง แค่อยากกอดใครสักคน
แล้วร้องไห้คะ แค่นั้นเอง แต่คงไม่ไปกอดแม่เดี๋ยวจะท่วมบ้านกันใหญ่

ไม่มีทางเลือกให้เราเลยคะ แต่เราก็รู้อยู่แล้ว