ผู้หญิงธรรมดา คนเดินดินกินข้าวแกง เพราะฉันไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง ฉันจึงหยุดทำงานไม่ได้ และการทำงานและมีเงินใช้ด้วยตัวเอง ทำให้ฉันรู้สึกมีคุณค่าในตัวเอง เพราะฉันรู้ว่าความไม่แน่นอนของชีวิตคืออะไร
ทำไม่เป็นนะต้องนั่งหายใจทิ้งไปวันๆ สิ้นเดือนรอแบมือขอเงินผู้ชาย แล้วแต่เค้าจะเจียดแบ่งมาให้น่ะ สามีน่ะยังไงก็คนอื่น สักวันนึงก็ต้องจากกัน ไม่จากเป็นก็จากตาย คิดได้ยังไงเอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากไว้ ไม่ใช่แต่ตัวเอง ลูกด้วย ถ้าวันไหนเค้ามีเมียน้อยขึ้นมาทิ้งหายไปเลย หรือขับรถคว่ำตาย อย่างดีก็ได้เงินมาสักก้อนอยู่ไปได้สัก2-3 ปี แล้วไง จากนั้นจะเอาอะไรกินเข้าไป จะเอาที่ไหนมาจ่ายค่าน้ำ-ไฟ จะเอาที่ไหนมาจ่ายค่าโทรศัพท์ ค่าเทอมลูก ค่าน้ำมันรถ ไปอาศัยญาติเหรอ เค้าคงให้หรอก ตอนนี้ก็ดีๆกันอยู่ร้อก เพราะมันยังไม่มีอะไร ลองวันไหนฟุบจนไม่มีจะกิน ญาติคนไหนจะอ้าแขนรับเลี้ยงตลอดชีวิตได้
งานการไม่ทำ อาชีพเสริมไม่เอา หนักไม่เอาเบาไม่สู้ แถมยังขี้อวดเบ่ง หน้าใหญ่ ไม่รับของจากใคร กลัวเขาคิดว่าจน สำหรับฉันไม่นะ ฉันต้องทำงาน ทุกบาททุกสตางค์ฉันหาเอง ไม่ทำงานไม่ได้ ถึงไม่ทำงานประจำ ไม่เป็น salary man แล้ว ฉันก็ต้องหาอาชีพอื่นทำ ไม่ได้นะ ให้มาใช้เงินหมดไปวันๆ นอนตื่นมากินข้าวไปส่งลูก เล่นเน็ต กินข้าว รับลูก กินข้าว นอน ทำยังงี้ทั้งปีทั้งชาติเบื่อแน่ ลูกยิ่งโต ยิ่งใช้เงินเยอะขึ้นๆ ไม่สะสมเงินตอนลูกยังเล็กๆ จะไปเริ่มตอนไหน พอลูกโต ไม่มีเงินจะให้เขาใช้จ่ายทางด้านการศึกษา ยิ่งจะแย่กว่าอีกนะ สามีเองเงินทองก็ไม่ได้อู้ฟู่เหมือนก่อนแล้วมีแต่จะดรอปลงๆ ต่อไปอาจเหลือแค่เดือนชนเดือน ต่อไปอนาคต อาจถึงขั้นต้องของเก่าเอาออกมาขายกัน ขอบอกเลย
ถ้าฉันเป็นเธอ ตอนนี้ฉันจะหาอะไรทำที่มันเป็นรูปธรรม ลูกโตหมดแล้วรู้เรื่องมากแล้ว ช่วยงานได้แล้ว เช่น ลงทุนทำเตาอบเบเกอรี่ ฝากขายก่อน เริ่มจากฝากไปขายที่ทำงานสามีก็ได้ ถ้าดีก็ขยับขยายมีหน้าร้านต่อไป นี่แค่ตัวอย่าง จริงๆถ้าขยันก็มีงานอย่างอื่นเยอะแยะ ฉันยังคิดเอาไว้คร่าวๆ ว่าถ้าเลิกทำงานประจำจะทำอะไรดี แม้แต่สามีฉัน มีเวลาว่าง เขายังคิดหารายได้เสริมเพิ่มเลย ทั้งๆที่ครอบครัวฉันรายรับครัวเรือนหกหลัก แต่บ้านเธอสามีเงินเดือนเท่านั้นรับผิดขอบ 4 ชีวิต ผ่อนรถ เงินกู้อีก ไม่คิดจะแบ่งเบาอะไรกันเลยเหรอจ้ะ
บอกตรงพูดไม่ได้ ไม่ใช่ญาติพี่น้อง แต่เห็นแล้วระอา กี่ครั้งกี่หนฉันไปต่างประเทศซื้อของไปฝากเธอตลอดๆ เธอเงียบ ฉันไม่รู้ ยังไงนะ แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันรู้เบอร์โทร รู้เบอร์line ไม่อยากคุย line มาขอบคุณก็ยังดี น้ำใจน่ะมีมั้ย ฉันยังมีให้เธอ ถึงมันจะไม่ใช่ของมีราคาค่างวดอะไร แต่มันก็เป็นความตั้งใจของฉันหาซื้อให้ ระลึกถึง กลัวว่าจะน้อยหน้าฉันเหรอ ฉันไม่ได้คิดอะไรก็ซื้อฝากให้ แต่ถ้าเธอเอามาคิดว่าฉันอวดรวยไปต่างประเทศแล้วซื้อของมาข่มเธอ ก็ดี ต่อไปจะได้ไม่ต้องซื้ออะไรให้อีก ไม่เปลือง
แล้วไม่ต้องเอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับฉันอยู่ตลอดเวลาด้วยนะ ชนิดที่ว่าถ้าฉันมีอะไรเธอก็จะต้องมีอันนั้นด้วยเสมอน่ะ พอนะ เบื่อ อยู่กับสิ่งที่เธอมีไปเถอะนะ เพราะฉันไม่ได้คิดจะไปแข่งอะไรกับเธอด้วย แต่ทำงานให้หมดวัน กลับมาดูแลลูก ฉันก็เหนื่อยพอแล้ว เลิกเพิ่มความยุ่งยากใจให้ฉันได้แล้ว แม่สะตอผัดปลาร้า
เบื่อ ขอระบายหน่อย มนุษย์นี่ยากแท้หยั่งถึง
ทำไม่เป็นนะต้องนั่งหายใจทิ้งไปวันๆ สิ้นเดือนรอแบมือขอเงินผู้ชาย แล้วแต่เค้าจะเจียดแบ่งมาให้น่ะ สามีน่ะยังไงก็คนอื่น สักวันนึงก็ต้องจากกัน ไม่จากเป็นก็จากตาย คิดได้ยังไงเอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากไว้ ไม่ใช่แต่ตัวเอง ลูกด้วย ถ้าวันไหนเค้ามีเมียน้อยขึ้นมาทิ้งหายไปเลย หรือขับรถคว่ำตาย อย่างดีก็ได้เงินมาสักก้อนอยู่ไปได้สัก2-3 ปี แล้วไง จากนั้นจะเอาอะไรกินเข้าไป จะเอาที่ไหนมาจ่ายค่าน้ำ-ไฟ จะเอาที่ไหนมาจ่ายค่าโทรศัพท์ ค่าเทอมลูก ค่าน้ำมันรถ ไปอาศัยญาติเหรอ เค้าคงให้หรอก ตอนนี้ก็ดีๆกันอยู่ร้อก เพราะมันยังไม่มีอะไร ลองวันไหนฟุบจนไม่มีจะกิน ญาติคนไหนจะอ้าแขนรับเลี้ยงตลอดชีวิตได้
งานการไม่ทำ อาชีพเสริมไม่เอา หนักไม่เอาเบาไม่สู้ แถมยังขี้อวดเบ่ง หน้าใหญ่ ไม่รับของจากใคร กลัวเขาคิดว่าจน สำหรับฉันไม่นะ ฉันต้องทำงาน ทุกบาททุกสตางค์ฉันหาเอง ไม่ทำงานไม่ได้ ถึงไม่ทำงานประจำ ไม่เป็น salary man แล้ว ฉันก็ต้องหาอาชีพอื่นทำ ไม่ได้นะ ให้มาใช้เงินหมดไปวันๆ นอนตื่นมากินข้าวไปส่งลูก เล่นเน็ต กินข้าว รับลูก กินข้าว นอน ทำยังงี้ทั้งปีทั้งชาติเบื่อแน่ ลูกยิ่งโต ยิ่งใช้เงินเยอะขึ้นๆ ไม่สะสมเงินตอนลูกยังเล็กๆ จะไปเริ่มตอนไหน พอลูกโต ไม่มีเงินจะให้เขาใช้จ่ายทางด้านการศึกษา ยิ่งจะแย่กว่าอีกนะ สามีเองเงินทองก็ไม่ได้อู้ฟู่เหมือนก่อนแล้วมีแต่จะดรอปลงๆ ต่อไปอาจเหลือแค่เดือนชนเดือน ต่อไปอนาคต อาจถึงขั้นต้องของเก่าเอาออกมาขายกัน ขอบอกเลย
ถ้าฉันเป็นเธอ ตอนนี้ฉันจะหาอะไรทำที่มันเป็นรูปธรรม ลูกโตหมดแล้วรู้เรื่องมากแล้ว ช่วยงานได้แล้ว เช่น ลงทุนทำเตาอบเบเกอรี่ ฝากขายก่อน เริ่มจากฝากไปขายที่ทำงานสามีก็ได้ ถ้าดีก็ขยับขยายมีหน้าร้านต่อไป นี่แค่ตัวอย่าง จริงๆถ้าขยันก็มีงานอย่างอื่นเยอะแยะ ฉันยังคิดเอาไว้คร่าวๆ ว่าถ้าเลิกทำงานประจำจะทำอะไรดี แม้แต่สามีฉัน มีเวลาว่าง เขายังคิดหารายได้เสริมเพิ่มเลย ทั้งๆที่ครอบครัวฉันรายรับครัวเรือนหกหลัก แต่บ้านเธอสามีเงินเดือนเท่านั้นรับผิดขอบ 4 ชีวิต ผ่อนรถ เงินกู้อีก ไม่คิดจะแบ่งเบาอะไรกันเลยเหรอจ้ะ
บอกตรงพูดไม่ได้ ไม่ใช่ญาติพี่น้อง แต่เห็นแล้วระอา กี่ครั้งกี่หนฉันไปต่างประเทศซื้อของไปฝากเธอตลอดๆ เธอเงียบ ฉันไม่รู้ ยังไงนะ แต่ถ้าเป็นฉัน ฉันรู้เบอร์โทร รู้เบอร์line ไม่อยากคุย line มาขอบคุณก็ยังดี น้ำใจน่ะมีมั้ย ฉันยังมีให้เธอ ถึงมันจะไม่ใช่ของมีราคาค่างวดอะไร แต่มันก็เป็นความตั้งใจของฉันหาซื้อให้ ระลึกถึง กลัวว่าจะน้อยหน้าฉันเหรอ ฉันไม่ได้คิดอะไรก็ซื้อฝากให้ แต่ถ้าเธอเอามาคิดว่าฉันอวดรวยไปต่างประเทศแล้วซื้อของมาข่มเธอ ก็ดี ต่อไปจะได้ไม่ต้องซื้ออะไรให้อีก ไม่เปลือง
แล้วไม่ต้องเอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับฉันอยู่ตลอดเวลาด้วยนะ ชนิดที่ว่าถ้าฉันมีอะไรเธอก็จะต้องมีอันนั้นด้วยเสมอน่ะ พอนะ เบื่อ อยู่กับสิ่งที่เธอมีไปเถอะนะ เพราะฉันไม่ได้คิดจะไปแข่งอะไรกับเธอด้วย แต่ทำงานให้หมดวัน กลับมาดูแลลูก ฉันก็เหนื่อยพอแล้ว เลิกเพิ่มความยุ่งยากใจให้ฉันได้แล้ว แม่สะตอผัดปลาร้า