คือหนูเป็นเด็กผญ อายุ17 และโตมาแบบแม่ตามใจเล็กน้อย
แต่ปัญหาเกิดคือ ทุกๆครั้งที่หนูเข้าไปเยี่ยมคุณย่าทีไร คนเป็นป้า(พี่สาวคนโตของคุณพ่อ)และอา(น้องชายพ่อ)
จะต้องมาคอยว่าคอยดูหนูตลอด วันนี้มีโอกาสตั้งกระทู้เลยอยากถามพี่ๆและทุกคนว่า
หนูจะทำไงดีคะ
เพราะอย่างเมื่อวาน หนูก็โดนเค้าว่า แบบเอาหนูไปเปรียบเทียบกับน้องที่สอบติดร.ร.เดียวกันกับหนู(ปัจจุบันหนูเรียนต่ออินเดียค่ะ) ทั้งที่เกณฑ์ ตอนรุ่นหนูและตอนรุ่นเขามันไม่เหมือนกัน รุ่นหนูตัดคะแนนสูงและข้อสอบค่อนข้างง่าย เพราะฉะนั้นหนูถึงไม่ติด แต่อากลับพูดดูถูกประมาณว่าทำไมสอบไม่ติด
และก็ป้าก็มักพุดว่า ถ้าเกิดว่า''เอ็งไม่มีพ่อ แม่แกก็ส่งแกเรียนไม่ได้" คือตอนนั้นหนูแบบ เสียใจมาก ที่มาพูดแบบนี้ เพราะเดิมแม่หนูทำงานมาตลอดก่อนจะลาออกมาช่วยพ่อ เพราะเรื่องเงินเป้นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก แต่ป้ากลับไม่เข้าใจ และหาว่าแม่หนูชอบเที่ยวทั้งที่ หนูแทบจะนับครั้งที่แม่ออกไปข้างนอกได้เลยว่าปีหนึ่งนี่กี่ครั้ง นานๆทีแม่ถึงจะพาหนูออกไป หรือแม่อาจจะออกไปคนเดียว แต่กลับมาพูดแบบนี้
ใช้โทรศัพท์แพงก็ไม่ได้ อะไรๆก็ต้องประหยัด ทั้งที่ในสมัยนี้ อะไรๆมันเปลี่ยนไปแล้ว แล้วคนที่ว่าหนู หนูไม่เคยคิดหรอกว่าเขาจะว่าหนูทำไม แต่ในใจหนูอยากถามว่า...กับอาคนเล็ก
"เก็บขยะขายก็ทำต่อไปเถอะค่ะ อย่ายุ่งกับหนูเลย"
ส่วนป้า เพียงเพราะเป็นคนโตเลยไม่มีใครกล้าเถียง หนูถูกเลี้ยงมาแบบเด็กกรุงเทพทั่วๆไป เพียงแต่ไม่เคยอยากได้อะไรมากไหมนัก ขอเพียงแค่ อยากให้เค้าไม่เอาไปเปรียบเทียบ หนูทั้งเครียด ทั้งสงสารแม่ค่ะ และรู้สึกผิดมากที่ทำให้แม่เครียด เพราะคุณแม่เป็นเพียงสะไภ้ที่แต่งเข้ามา ไม่มีสิทธิออกเสียงใดๆเลยค่ะ
ช่วยหนูหน่อยนะคะ หนูไม่ไหวมากๆแล้วกับญาติทางฝั่งคุณพ่อจริงๆค่ะ รู้ว่าเตือนด้วยความหวังดี แต่บางก็มากเกินไปอ่ะ
มีปัญหากับญาติทางพ่อค่ะ
แต่ปัญหาเกิดคือ ทุกๆครั้งที่หนูเข้าไปเยี่ยมคุณย่าทีไร คนเป็นป้า(พี่สาวคนโตของคุณพ่อ)และอา(น้องชายพ่อ)
จะต้องมาคอยว่าคอยดูหนูตลอด วันนี้มีโอกาสตั้งกระทู้เลยอยากถามพี่ๆและทุกคนว่า
หนูจะทำไงดีคะ
เพราะอย่างเมื่อวาน หนูก็โดนเค้าว่า แบบเอาหนูไปเปรียบเทียบกับน้องที่สอบติดร.ร.เดียวกันกับหนู(ปัจจุบันหนูเรียนต่ออินเดียค่ะ) ทั้งที่เกณฑ์ ตอนรุ่นหนูและตอนรุ่นเขามันไม่เหมือนกัน รุ่นหนูตัดคะแนนสูงและข้อสอบค่อนข้างง่าย เพราะฉะนั้นหนูถึงไม่ติด แต่อากลับพูดดูถูกประมาณว่าทำไมสอบไม่ติด
และก็ป้าก็มักพุดว่า ถ้าเกิดว่า''เอ็งไม่มีพ่อ แม่แกก็ส่งแกเรียนไม่ได้" คือตอนนั้นหนูแบบ เสียใจมาก ที่มาพูดแบบนี้ เพราะเดิมแม่หนูทำงานมาตลอดก่อนจะลาออกมาช่วยพ่อ เพราะเรื่องเงินเป้นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก แต่ป้ากลับไม่เข้าใจ และหาว่าแม่หนูชอบเที่ยวทั้งที่ หนูแทบจะนับครั้งที่แม่ออกไปข้างนอกได้เลยว่าปีหนึ่งนี่กี่ครั้ง นานๆทีแม่ถึงจะพาหนูออกไป หรือแม่อาจจะออกไปคนเดียว แต่กลับมาพูดแบบนี้
ใช้โทรศัพท์แพงก็ไม่ได้ อะไรๆก็ต้องประหยัด ทั้งที่ในสมัยนี้ อะไรๆมันเปลี่ยนไปแล้ว แล้วคนที่ว่าหนู หนูไม่เคยคิดหรอกว่าเขาจะว่าหนูทำไม แต่ในใจหนูอยากถามว่า...กับอาคนเล็ก
"เก็บขยะขายก็ทำต่อไปเถอะค่ะ อย่ายุ่งกับหนูเลย"
ส่วนป้า เพียงเพราะเป็นคนโตเลยไม่มีใครกล้าเถียง หนูถูกเลี้ยงมาแบบเด็กกรุงเทพทั่วๆไป เพียงแต่ไม่เคยอยากได้อะไรมากไหมนัก ขอเพียงแค่ อยากให้เค้าไม่เอาไปเปรียบเทียบ หนูทั้งเครียด ทั้งสงสารแม่ค่ะ และรู้สึกผิดมากที่ทำให้แม่เครียด เพราะคุณแม่เป็นเพียงสะไภ้ที่แต่งเข้ามา ไม่มีสิทธิออกเสียงใดๆเลยค่ะ
ช่วยหนูหน่อยนะคะ หนูไม่ไหวมากๆแล้วกับญาติทางฝั่งคุณพ่อจริงๆค่ะ รู้ว่าเตือนด้วยความหวังดี แต่บางก็มากเกินไปอ่ะ