สวัสดีค่ะหนูอยากมาเเชร์ประสบการณ์ของตัวเองให้เป็นข้อคิดใครสักคนค่ะ 🙏
**
ตั้งเเต่เด็กๆหนูมีพี่สาว1คนกับพ่อเเม่เป็นครอบครัวที่ใครๆก็ว่ากันว่าอบอุ่นที่สุด พวกเราอยู่กันมีความสุขมากๆ พ่อเเม่รักกันดี ถึงตอนเด็กจะมีเรื่องเเย่ๆกับพี่สาวบ้างเเต่มันผ่านไปเเล้ว555
ตั้งเเต่จำความได้ ย่าสร้างบ้านให้ญาติพี่น้องพ่ออยู่ด้วยกันเป็นตึกติดกัน ตอนเด็กเลยมีโอกาสได้สนิทกับลูกของลุงกับป้า ก็ดูน่ารักดีนะ
เเต่เบื้องหลัง หนูกับพี่มักจะโดนพ่อเเม่ด่าเเละตีทุกวัน บางทีก็ไล่ให้หายไป เเล้วทุกวันจะมีน้าที่เป็นหลานพ่อเข้าล้านมาทำความสะอาดบ้านให้ เพราะเขาไม่มีงานทำเลยขอให้พ่อจ้างทำงานบ้าน พ่อเปย์มากเพราะเลี้ยงน้ามาตั้งเเต่เด็กเขารักของเขา น้าสาวก็ชอบเป่าหูให้พ่อเกลียดหนูกับพี่ทุกวัน ญาติพ่อก็ไม่ชอบเเม่ หลายครั้งน้าเคยเเอบเข้ามาขโมยทองของเเม่ เเม่จับได้เเต่พ่อไม่เคยพูดอะไร ตอนเด็กดูไม่ค่อยมีอะไรหรอกค่ะ โตมาหน่อยมีปัญหากับรร.โดนเพื่อนก้กับพวกครูบลูลี่ต่างๆนาๆทั้งที่เราเองก็เป็นเเค่เด็กน้อยคนนึง เคยเป็นซึมเศร้าตั้งเเต่ป.5 ทั้งปัญหาที่รร.กับปัญหาที่บ้าน ครูผช.คนนึงเคยมาถามว่าที่บ้านหนูเป็นยังไงบ้าง โอเคมั้ยลูก ตอนนั้นเราร้องไห้ใส่ครูเลย เเล้วครูเขาก็โทรคุยกับเเม่ให้ ช่วงประธม ไม่มีอะไรที่น่าจดจำเลย ไม่เคยมีเพื่อนเเท้สักคนโดนเเกล้งต่างๆนาๆ พ่อเเม่ก็ทำเเต่งานจนไม่มีเวลา เอาเเต่เครียดลงที่ลูก
พอขึ้นมัธยม ตอนนั้นมีโควิดเเรกๆเรียนที่บ้าน ตอนนั้นยอมรับว่าดื้อไม่ยอมเข้าเรียนเราเป็นซึมเศร้าขั้นหนักมากๆ ในสายตาคนอื่นเลยมองว่าเราดื้อเกเร
เเต่สุดท้ายก็เเก้งานจนจบมาได้ ตอนมัธยมก็มีเเค่เพื่อน1คนที่เราคบเเต่สุดท้ายก็พึ่งรู้ว่าคบกับเราเพราะเเค่เกรงใจเขามีเพื่อนของตัวเองมาตลอดพอจบมาไม่นานรู้ความจริงก็บล็อคไปเลย ถึงตอนนี้เอฃก็ไม่มีเพื่อนไม่มีเเฟนเลย
จบม3.เกือบไม่รอด วันนั้นเป็นวันส่งงานเเก้รอบสุดท้าย 3ปีมานี้เราพยายามส่งงานเเก้ไทยม1.มาตลอดเเต่ครูไม่เคยรับโดนครูเเกล้งจนไม่มีที่เรียนต่อวันนั้นเอาเเม่ไปด้วยครูเลยยอม ตอนนี้เองก็ทำงานไปพลางๆกับอนาคตที่ค่อยๆจางไปบ้าง
ก่อนหน้านี้เคยเข้าวงการวาดรูป ออกกำลังกาย สายขี่รถเล่น กีต้า เยอะมากสุดท้ายก็ไม่ใช่ทางของเราสักอย่าง
ครั้งเเรกที่เป็นซึมเศร้าตอนป.5 พึ่งดีขึ้นตอนม.2-3เพราะมีเพื่อน พอเรียนจบทุกอย่างค่อยๆเเย่ลงๆจนไม่นานไปตรวจเลยได้ยามากิน ก่อนหน้านี้นั่งปรับนั่งคุยกับเเม่ที่ผ่านมาต่างคนต่างเจออะไรเเย่ๆ จากญาติพ่อ กับตัวพ่อหมดเลยทั้งพี่ เเม่ เเล้วก็เรา ย้อนไปอีก เมื่อก่อนสมัยวัยรุ่นเเรกๆ เราไม่รู้ว่าอาการที่พาอเป็นมันคืออะไร เราก็คอยหามันมาตลอด จนพึ่งรู้ว่าเขาเป็นจิตเภท เพราะเเม่บอกว่าเขาเป็นเพื่อนโดนญาติพี่น้องกับงานกดดันมา เเต่ที่เริ่มหนักเพราะเขาเริ่มขาดยา ตอนนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจ เราคอยบอกให้เขากินยาทุกวัน เมื่อก่อนก็หินนะเเต่1ปีมานี้ไม่กินเลย เคยเฝ้าเขาทำเป็นเเกล้งกิน เราเลยเบื่อที่จะบอกเเล้ว ไม่ยอมหาหมอทำทุกทางเเล้ว ตอนเเรกมันก็ไม่ได้เเย่นะ หลังๆอารมณ์รุนเเรงกุใส่ บางทีก็ทุบนั่นนี่ เราเองก็เเพนิค จนมานั่งนึกย้อนเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อทั้งหมด ตั้งเเต่เด็กโดนด่าโดนเขาไล่ตีทุกวัน โตหน่อยก็มีลวนลาม ตบหน้า ส่วนมากจะทำร้ายจิตใจ เเต่เราจำไม่ค่อยได้อาจจะเพราะสมองปกป้องตัวเอง พึ่งมานึกได้ตอนที่นั่งปรับความเข้าใจกับพี่เเล้วก็เเม่🥲 พี่สาวเองก็โดนเเต่ไม่โดนลวนลามดีเเล้ว เราไม่เคยโกรธเขาลงเลยอาจจะเพราะว่าเราอยู่บ้านเขาด้วย
ทุกวันนี้ได้เเค่มองเขาคอระเเวงต้องปกป้องเเม่ว่าเขาจะทำอะไรอีก ในสายตาเรามองเขาเป็นพ่อไม่ลงเลย ทุกวันนี้เขาชอบไปซื้อของร้านค้าเเล้วติดไว้เป็นพัน กินเหล้าเบียร์ ไปขี่รถเล่นหลายชม.มาก ขอเงินเเม่ตลอด ไม่ให้เขาจะโกรธจนน่ากลัว ครั้งนึงเเม่เข้าโรงบาลเพราะเบาหวานกินเท้า เราเองเลี้ยงสัตว์ ต้องมารัลส่งพี่ทำงาน ต้องคอยดูเเลพ่อกับบ้าน จนไม่มีเวลาทำให้ตัวเอง เคยคิดว่าถ้าตา/ ย ตอนนี้พวกเขาจะอยู่กันยังไงนะ เลยฝืนจนผ่านมาได้ วันสุดท้ายก่อนเเม่ออกโรงบาล ตอนนั้นน้าเขามาทำความสะอาดทุกวัน ทุกคนคงคิดว่าดี เเต่น้าทิ้งของไม่ได้ถามบางอันก็ไม่รู้ขโมยรึป่าว เป่าหูให้พ่อเกลียดหนู
ทำตัวเหมือนเป็นเเม่หนู ตอนนั้นเขาเป็นซึมเศร้ารอบ2 เเต่กำลังดีขึ้น(ตอนั้นไม่รู้ตัว) ความที่มันเหนื่อยไปหมดเลยไม่ได้เคลียร์ห้อง ห้องรกมากๆมีเเต่ขยะกับกลิ่นมูลสัตว์ น้ามาเเอบถ่ายห้องหนูลงกลุ่มญาติ โดยที่ไม่ได้บอกอะไร ตอนนั้นล้างจานอยู่ก็มาเป่าหูให้เกลียดพี่สาวหนูอีก ตอนั้นก่อนเเม่ออกโรงบาล หนูกลับบ้านมาก็เหนื่อยพอเเล้ว เพราะตามเเม่ผ่าตัดไปนู่นนี่อีก อยากพักเปิดเเอร์หน่อย สวิตเเอร์ง้างเปิด ทั้งที่อยู่มาหลายปีไม่เคยเป็น เราก็โกรธ เลยไปถามน้า มันหาว่าเราไปว่ามันเลยทะเลาะกันนานเลยเราเองเคยเเอบอัดเสียงเเต่ลบเเล้ว เราเเค่พูดว่าไม่อยากให้มายุ่งที่บ้านได้มั้ย เเล้วทำไมสวติเเอร์มันง้างเเบบนั้น นางก็เอาเเต่พูดบ่นๆ ในมือถือไขควง เราเองก็คิดในใจถ้าจะเเทงก็เอาเลยเหนื่อยเเล้ว นางก็เอาเเต่พูดว่าทำนุ่นนี่ให้คนอื่นมีเเต่คนเกลียดบลาๆทั้งที่ตัวมันเองรู้ว่าตัวเองชอบไปใส่ใจบ้านคนอื่น เขาไม่ชอบ สุดท้ายเขาเอานิ้วมายันหน้าผากหนูเเล้วผลักออก เราบอกไปว่า ”น้าเองก็เป็นเเม่คนเเล้วนะ“ เขาก็หยุดชะงัก เเล้วก็เอาเรื่องพ่อมาโยงบอกหนูไม่ดูเเลพ่อไม่นู่นนี่ทั้งที่น้ารู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นอยู่ จากนั้นพ่อก็เข้ามา “ไม่ต้องทะเลาะกันเเล้ว!!”
หนูคิดว่าพ่อมาเเล้วปกป้องหนูเเน่ เเต่ไม่เลย พ่อปกป้องน้าเเล้วด่าหนู จากนั้นน้ารู้พ่อมาก็ทำเป็นพูดดีๆใส่ เรื่องก็จบเเยกย้าย วันต่อมาเเม่กลับบ้านเเล้ว ฝาชักโครกหาย เเม่ถาม เราพูดลอยๆ“มันเอาไปขายเเล้วมั้ง” ตอนั้นพ่อด่าเราเเรงมากเขาโกรธที่ไปว่าหลานเขา เราเสียใจเลยไปอยู่กับเเม่จนดีขึ้นหน่อย พ่อไม่เคยสนใจความรู้สึกพวกเราเลย อะไรก็หลานกับพี่น้องไม่เคยปกป้องไม่เคยใส่ใจ ใครจะเป็นไรชั่งมัน
บางทีหนูอาจจะชินกับบ้านเเบบนี้ เเต่สักวันจะดีเอง ไม่เคยคิดอยากให้พ่อหายไปรึเป็นอะไร เเค่อยากให้ทุกอย่างมันจบสักที ใจคนเป็นลูกมันสลายไปไม่เหลืออะไรเเล้ว ทุกวันนี้ต้องทำหน้าที่เเทนพ่อ ไม่รู้พ่อเจออะไรมาบ้างเเต่อย่าทำร้ายพวกเราเลย คุยกับเเม่เเล้วถ้าเกิดเขาคลั่งจริงๆจะวิ่งไปขอความข่วยเหลือรีบโทรหาตำรวจ ทุกอย่างมันเดินทางมาไกลเกินเเก้เเล้ว ทุกวันนี้ที่ยังอยู่มาเล่ากระทู้เพราะหนูเลี้ยงนก2ตัวเต่า2ตัว ก่อนหน้านี้มีไก่ลํกรักที่เสียกับนกอีกตัวคือเลี้ยงสัตว์เยอะมากเเต่เสียเพราะเราเครียดจนไม่มีความรับผิดชอบมากพอ/ ตอนนั้นเราก็ยังเด็ก ที่ชอบเลี้ยงปลาเยอะมากจนเกินตัวเพราะตอนเด็กพ่อคาดหวังให้เราเป็นเเบบที่เขาอยากเป็นจนเราเข้าใจผิดว่าเราชอบ ทั้งที่เราโดนปลุกฝังมา
สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่อ่านกันนะคะ
เรื่องราวที่เล่ามาเจอมาตั้งเเต่จำความได้ปัญจุบันหนูเป็นทอมเพราะคิดว่าถ้าเราเป็นผช.เราจะปกป้องเเม่ได้ ถึงจะโดนคาดหวังให้เป็นหัวหน้าครอบครัวเเต่ก็คิดว่ายังไหวค่ะ อยากฝากถึงใครสักคนที่อยากเป็นพ่อรึเเม่ของ1ชีวิต ตั้งใจดูเเลตัวเองใส่ใจความรู้สึกคนข้างๆด้วยนะคะ ไม่อยากให้เรื่องเเบบนี้ไปเกือบกับเด็กรุ่นใหม่อีก #ปัญหาวัยรุ่น รวบกวนไม่ดราม่านะคะอยากให้รับฟังไม่ตัดสิน **ยังไม่ได้ตรวจสอบข้อความอาจจะมีผิดบ้างนะคะ**
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ป้อนข้อความ 
พ่อเป็นจิตเภทลูกเป็นจิตเวช
**
ตั้งเเต่เด็กๆหนูมีพี่สาว1คนกับพ่อเเม่เป็นครอบครัวที่ใครๆก็ว่ากันว่าอบอุ่นที่สุด พวกเราอยู่กันมีความสุขมากๆ พ่อเเม่รักกันดี ถึงตอนเด็กจะมีเรื่องเเย่ๆกับพี่สาวบ้างเเต่มันผ่านไปเเล้ว555
ตั้งเเต่จำความได้ ย่าสร้างบ้านให้ญาติพี่น้องพ่ออยู่ด้วยกันเป็นตึกติดกัน ตอนเด็กเลยมีโอกาสได้สนิทกับลูกของลุงกับป้า ก็ดูน่ารักดีนะ
เเต่เบื้องหลัง หนูกับพี่มักจะโดนพ่อเเม่ด่าเเละตีทุกวัน บางทีก็ไล่ให้หายไป เเล้วทุกวันจะมีน้าที่เป็นหลานพ่อเข้าล้านมาทำความสะอาดบ้านให้ เพราะเขาไม่มีงานทำเลยขอให้พ่อจ้างทำงานบ้าน พ่อเปย์มากเพราะเลี้ยงน้ามาตั้งเเต่เด็กเขารักของเขา น้าสาวก็ชอบเป่าหูให้พ่อเกลียดหนูกับพี่ทุกวัน ญาติพ่อก็ไม่ชอบเเม่ หลายครั้งน้าเคยเเอบเข้ามาขโมยทองของเเม่ เเม่จับได้เเต่พ่อไม่เคยพูดอะไร ตอนเด็กดูไม่ค่อยมีอะไรหรอกค่ะ โตมาหน่อยมีปัญหากับรร.โดนเพื่อนก้กับพวกครูบลูลี่ต่างๆนาๆทั้งที่เราเองก็เป็นเเค่เด็กน้อยคนนึง เคยเป็นซึมเศร้าตั้งเเต่ป.5 ทั้งปัญหาที่รร.กับปัญหาที่บ้าน ครูผช.คนนึงเคยมาถามว่าที่บ้านหนูเป็นยังไงบ้าง โอเคมั้ยลูก ตอนนั้นเราร้องไห้ใส่ครูเลย เเล้วครูเขาก็โทรคุยกับเเม่ให้ ช่วงประธม ไม่มีอะไรที่น่าจดจำเลย ไม่เคยมีเพื่อนเเท้สักคนโดนเเกล้งต่างๆนาๆ พ่อเเม่ก็ทำเเต่งานจนไม่มีเวลา เอาเเต่เครียดลงที่ลูก
พอขึ้นมัธยม ตอนนั้นมีโควิดเเรกๆเรียนที่บ้าน ตอนนั้นยอมรับว่าดื้อไม่ยอมเข้าเรียนเราเป็นซึมเศร้าขั้นหนักมากๆ ในสายตาคนอื่นเลยมองว่าเราดื้อเกเร
เเต่สุดท้ายก็เเก้งานจนจบมาได้ ตอนมัธยมก็มีเเค่เพื่อน1คนที่เราคบเเต่สุดท้ายก็พึ่งรู้ว่าคบกับเราเพราะเเค่เกรงใจเขามีเพื่อนของตัวเองมาตลอดพอจบมาไม่นานรู้ความจริงก็บล็อคไปเลย ถึงตอนนี้เอฃก็ไม่มีเพื่อนไม่มีเเฟนเลย
จบม3.เกือบไม่รอด วันนั้นเป็นวันส่งงานเเก้รอบสุดท้าย 3ปีมานี้เราพยายามส่งงานเเก้ไทยม1.มาตลอดเเต่ครูไม่เคยรับโดนครูเเกล้งจนไม่มีที่เรียนต่อวันนั้นเอาเเม่ไปด้วยครูเลยยอม ตอนนี้เองก็ทำงานไปพลางๆกับอนาคตที่ค่อยๆจางไปบ้าง
ก่อนหน้านี้เคยเข้าวงการวาดรูป ออกกำลังกาย สายขี่รถเล่น กีต้า เยอะมากสุดท้ายก็ไม่ใช่ทางของเราสักอย่าง
ครั้งเเรกที่เป็นซึมเศร้าตอนป.5 พึ่งดีขึ้นตอนม.2-3เพราะมีเพื่อน พอเรียนจบทุกอย่างค่อยๆเเย่ลงๆจนไม่นานไปตรวจเลยได้ยามากิน ก่อนหน้านี้นั่งปรับนั่งคุยกับเเม่ที่ผ่านมาต่างคนต่างเจออะไรเเย่ๆ จากญาติพ่อ กับตัวพ่อหมดเลยทั้งพี่ เเม่ เเล้วก็เรา ย้อนไปอีก เมื่อก่อนสมัยวัยรุ่นเเรกๆ เราไม่รู้ว่าอาการที่พาอเป็นมันคืออะไร เราก็คอยหามันมาตลอด จนพึ่งรู้ว่าเขาเป็นจิตเภท เพราะเเม่บอกว่าเขาเป็นเพื่อนโดนญาติพี่น้องกับงานกดดันมา เเต่ที่เริ่มหนักเพราะเขาเริ่มขาดยา ตอนนั้นยังไม่ค่อยเข้าใจ เราคอยบอกให้เขากินยาทุกวัน เมื่อก่อนก็หินนะเเต่1ปีมานี้ไม่กินเลย เคยเฝ้าเขาทำเป็นเเกล้งกิน เราเลยเบื่อที่จะบอกเเล้ว ไม่ยอมหาหมอทำทุกทางเเล้ว ตอนเเรกมันก็ไม่ได้เเย่นะ หลังๆอารมณ์รุนเเรงกุใส่ บางทีก็ทุบนั่นนี่ เราเองก็เเพนิค จนมานั่งนึกย้อนเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อทั้งหมด ตั้งเเต่เด็กโดนด่าโดนเขาไล่ตีทุกวัน โตหน่อยก็มีลวนลาม ตบหน้า ส่วนมากจะทำร้ายจิตใจ เเต่เราจำไม่ค่อยได้อาจจะเพราะสมองปกป้องตัวเอง พึ่งมานึกได้ตอนที่นั่งปรับความเข้าใจกับพี่เเล้วก็เเม่🥲 พี่สาวเองก็โดนเเต่ไม่โดนลวนลามดีเเล้ว เราไม่เคยโกรธเขาลงเลยอาจจะเพราะว่าเราอยู่บ้านเขาด้วย
ทุกวันนี้ได้เเค่มองเขาคอระเเวงต้องปกป้องเเม่ว่าเขาจะทำอะไรอีก ในสายตาเรามองเขาเป็นพ่อไม่ลงเลย ทุกวันนี้เขาชอบไปซื้อของร้านค้าเเล้วติดไว้เป็นพัน กินเหล้าเบียร์ ไปขี่รถเล่นหลายชม.มาก ขอเงินเเม่ตลอด ไม่ให้เขาจะโกรธจนน่ากลัว ครั้งนึงเเม่เข้าโรงบาลเพราะเบาหวานกินเท้า เราเองเลี้ยงสัตว์ ต้องมารัลส่งพี่ทำงาน ต้องคอยดูเเลพ่อกับบ้าน จนไม่มีเวลาทำให้ตัวเอง เคยคิดว่าถ้าตา/ ย ตอนนี้พวกเขาจะอยู่กันยังไงนะ เลยฝืนจนผ่านมาได้ วันสุดท้ายก่อนเเม่ออกโรงบาล ตอนนั้นน้าเขามาทำความสะอาดทุกวัน ทุกคนคงคิดว่าดี เเต่น้าทิ้งของไม่ได้ถามบางอันก็ไม่รู้ขโมยรึป่าว เป่าหูให้พ่อเกลียดหนู
ทำตัวเหมือนเป็นเเม่หนู ตอนนั้นเขาเป็นซึมเศร้ารอบ2 เเต่กำลังดีขึ้น(ตอนั้นไม่รู้ตัว) ความที่มันเหนื่อยไปหมดเลยไม่ได้เคลียร์ห้อง ห้องรกมากๆมีเเต่ขยะกับกลิ่นมูลสัตว์ น้ามาเเอบถ่ายห้องหนูลงกลุ่มญาติ โดยที่ไม่ได้บอกอะไร ตอนนั้นล้างจานอยู่ก็มาเป่าหูให้เกลียดพี่สาวหนูอีก ตอนั้นก่อนเเม่ออกโรงบาล หนูกลับบ้านมาก็เหนื่อยพอเเล้ว เพราะตามเเม่ผ่าตัดไปนู่นนี่อีก อยากพักเปิดเเอร์หน่อย สวิตเเอร์ง้างเปิด ทั้งที่อยู่มาหลายปีไม่เคยเป็น เราก็โกรธ เลยไปถามน้า มันหาว่าเราไปว่ามันเลยทะเลาะกันนานเลยเราเองเคยเเอบอัดเสียงเเต่ลบเเล้ว เราเเค่พูดว่าไม่อยากให้มายุ่งที่บ้านได้มั้ย เเล้วทำไมสวติเเอร์มันง้างเเบบนั้น นางก็เอาเเต่พูดบ่นๆ ในมือถือไขควง เราเองก็คิดในใจถ้าจะเเทงก็เอาเลยเหนื่อยเเล้ว นางก็เอาเเต่พูดว่าทำนุ่นนี่ให้คนอื่นมีเเต่คนเกลียดบลาๆทั้งที่ตัวมันเองรู้ว่าตัวเองชอบไปใส่ใจบ้านคนอื่น เขาไม่ชอบ สุดท้ายเขาเอานิ้วมายันหน้าผากหนูเเล้วผลักออก เราบอกไปว่า ”น้าเองก็เป็นเเม่คนเเล้วนะ“ เขาก็หยุดชะงัก เเล้วก็เอาเรื่องพ่อมาโยงบอกหนูไม่ดูเเลพ่อไม่นู่นนี่ทั้งที่น้ารู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นอยู่ จากนั้นพ่อก็เข้ามา “ไม่ต้องทะเลาะกันเเล้ว!!”
หนูคิดว่าพ่อมาเเล้วปกป้องหนูเเน่ เเต่ไม่เลย พ่อปกป้องน้าเเล้วด่าหนู จากนั้นน้ารู้พ่อมาก็ทำเป็นพูดดีๆใส่ เรื่องก็จบเเยกย้าย วันต่อมาเเม่กลับบ้านเเล้ว ฝาชักโครกหาย เเม่ถาม เราพูดลอยๆ“มันเอาไปขายเเล้วมั้ง” ตอนั้นพ่อด่าเราเเรงมากเขาโกรธที่ไปว่าหลานเขา เราเสียใจเลยไปอยู่กับเเม่จนดีขึ้นหน่อย พ่อไม่เคยสนใจความรู้สึกพวกเราเลย อะไรก็หลานกับพี่น้องไม่เคยปกป้องไม่เคยใส่ใจ ใครจะเป็นไรชั่งมัน
บางทีหนูอาจจะชินกับบ้านเเบบนี้ เเต่สักวันจะดีเอง ไม่เคยคิดอยากให้พ่อหายไปรึเป็นอะไร เเค่อยากให้ทุกอย่างมันจบสักที ใจคนเป็นลูกมันสลายไปไม่เหลืออะไรเเล้ว ทุกวันนี้ต้องทำหน้าที่เเทนพ่อ ไม่รู้พ่อเจออะไรมาบ้างเเต่อย่าทำร้ายพวกเราเลย คุยกับเเม่เเล้วถ้าเกิดเขาคลั่งจริงๆจะวิ่งไปขอความข่วยเหลือรีบโทรหาตำรวจ ทุกอย่างมันเดินทางมาไกลเกินเเก้เเล้ว ทุกวันนี้ที่ยังอยู่มาเล่ากระทู้เพราะหนูเลี้ยงนก2ตัวเต่า2ตัว ก่อนหน้านี้มีไก่ลํกรักที่เสียกับนกอีกตัวคือเลี้ยงสัตว์เยอะมากเเต่เสียเพราะเราเครียดจนไม่มีความรับผิดชอบมากพอ/ ตอนนั้นเราก็ยังเด็ก ที่ชอบเลี้ยงปลาเยอะมากจนเกินตัวเพราะตอนเด็กพ่อคาดหวังให้เราเป็นเเบบที่เขาอยากเป็นจนเราเข้าใจผิดว่าเราชอบ ทั้งที่เราโดนปลุกฝังมา
สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่อ่านกันนะคะ
เรื่องราวที่เล่ามาเจอมาตั้งเเต่จำความได้ปัญจุบันหนูเป็นทอมเพราะคิดว่าถ้าเราเป็นผช.เราจะปกป้องเเม่ได้ ถึงจะโดนคาดหวังให้เป็นหัวหน้าครอบครัวเเต่ก็คิดว่ายังไหวค่ะ อยากฝากถึงใครสักคนที่อยากเป็นพ่อรึเเม่ของ1ชีวิต ตั้งใจดูเเลตัวเองใส่ใจความรู้สึกคนข้างๆด้วยนะคะ ไม่อยากให้เรื่องเเบบนี้ไปเกือบกับเด็กรุ่นใหม่อีก #ปัญหาวัยรุ่น รวบกวนไม่ดราม่านะคะอยากให้รับฟังไม่ตัดสิน **ยังไม่ได้ตรวจสอบข้อความอาจจะมีผิดบ้างนะคะ**
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้