เครียดค่ะ ปัญหาสายตา

สวัสดีค่ะ
นี่เป็นครั้งแรกที่เรามาโพสกระทู้แบบมีสาระ (รึเปล่า555) เราเป็นโรคสายตาเลือนรางค่ะ แต่อยู่ในระดับที่มองเห็น เราได้เรียนหนังสือร่วมกันคนปกติทั่วไป พอใส่แว่นก็จะมองเห็นชัดขึ้นบ้างแต่ก็ไม่เท่าไหร่ ตั้งแต่ที่เรียนมาเราไม่เคยมองกระดานเห็นเลย แต่ก็พยายามค่ะจนเรียนมาได้ ตอนนี้เราเรียนอยุ่มหาวิทยาลัยรัฐบาลที่หนึ่งค่ะ และจำเป็นต้องฝึกงานที่ รร.แห่งหนึ่ง มันไม่ง่ายเลยนะคะสำหรับคนที่มองเห็นไม่ชัด และต้องมาเจอสังคมการทำงานแบบนี้ ทุกอย่างมันไม่ง่ายเลยจริงๆค่ะ อาจารย์ทุกคนต่างก็สงสัยเรื่องสายตาเรา คอยมาถาม แล้วก็คุยเรื่องเราบ่อยๆ เราก็พยายามไม่สนใจนะคะ แต่ก็เก็บเอามาร้องไห้บ่อยๆ เราอยากเหมือนคนอื่น เราอยากทำงานได้เต็มที่ และเต็มความสามารถของเราเราว่าจากที่เคยเรียนมามันเครียดแล้วนะ แต่ตอนนี้เครียดกว่า เมื่อก่อนเรายังมีเพื่อนเรายังพึงเพื่อนได้ แต่ตอนนี้เราต้องทำทุกอย่างคนเดียว เรามองเห็นไม่ชัด เวลาที่แสงจ้าเราก็ไม่เห็น เราลงบันไดกลางแจ้งไม่ได้ แต่เราก็ต้องพยายามลงคนเดียว มันไม่ง่ายเลยนะคะ เราพยายามเข้มแข็ง แต่มันก็อดเจ็บใจตัวเองไม่ได้  ลืมบอกไปค่ะตาเราออกจะเขๆด้วย บางครั้งเวลาคนอื่นมองตาเราเค้าก็ทำท่าตกใจกัน หรือไม่ก็เอาไปซุบซิบ เราพยายามที่จะคุมตาทั้งสองข้างให้ดีที่สุด แต่พอต้องทำงานมันก้อยากค่ะ ลางทีตาเราก็ล้า เราไม่เข้าใจว่าทำไมคนปกติถึงต้องเป็นแบบนี้คะ เราอยากทำงาน เราอยากมีชีวิตเหมือนคนอื่น ต้องมาเจอสังคมแบบนี้สภาพจิตใจเราแย่มากค่ะ เราต้องยิ้มทั้งๆที่พร้อมจะร้องไห้ตลอดเวลา เราเครียดค่ะ แต่เราไม่อยากให้ใครมาเครียดเพราะเรา เราไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วง เราไม่รู้จะไประบายที่ไหนขนาดช่วงแรกเราแต่ศึกษางานเราก้อเครียดขนาดนี้แล้ว แล้วถ้าต้องทำจริงเราจะทำยังไงคะ เรากลัว กลัวคนนินทา กลัวคนซุบซิบ เครียดค่ะ พอถึงวันสุดสัปดาห์เราดีใจนะคะที่ได้กลับบ้าน ที่บ้านมีความสุขจริงๆ แต่พอถึงวันจันทร์ต้องไปทำงานแล้วแค่คิดมันก็แย่ค่ะเราหาอะไรไม่ค่อยเจอด้วย เห้อ ชีวิตต้องอดทนสินะคะ ยาวไปเปล่าหว่า 555 เราก็มาระบายค่ะ หรือเพื่อนๆมีคำแนะนำอะไรก็ช่วยเม้นตอบเราด้วยนะคะ ^^