บ่วงจิตลิขิตรัก ตอนอวสาน

ความรู้สึก ตรึกห้วงในดวงจิต เป็นบ่วงติดปิดทางอันห่างเหิน รำพึงผ่านรานร้าวคราวเผชิญ ที่เจ็บเกินจะรับกับความจริง เหมือนมีเพียงลำพังดังลิขิต ใช้ชีวิตโศกตรมระทมยิ่ง ไม่มีสิ่งใดหวังใช้อ้างอิง ยามถูกทิ้งอด

"รอยแผลใจ" นี่หรือความระทมที่ตรมเศร้าเป็นเหมือนเงา เฝ้าตามคอยถามหาคืออารมณ์ขมขื่นหยิบยื่นมาให้ต้องเสียน้ำตาคราคำนึง คิดทบทวนป่วนจิตลิขิตไหนยอกย้อนใน ฤดี ที่คิดถึงอยากลืมหมด รสร้อย ถ้อยรำพึงไ