เราอยากสวยนะคะ อยากลดน้ำหนัก อยากสุขภาพดี แต่เราก็รักการกิน
เราเคยลดได้มากที่สุด ด้วยการอดแป้งบ้าง ทานตามสูตร ทานอาหารเสริมบ้าง กาแฟอะไรงี้ ต้อนนั้นผอมสมใจ
แต่วันเวลา แห่งความสมส่วนมันช่างสั้นมากกกกกก   หยุดแปปเดียว เผลอหน่อยกลับมาอ้วนอีกละ

โอเค นั่นคือบทเรียน ไม่มีทางลัดอีกต่อไป เราเคยพยายามออกกำลังกายเพื่อลดน้ำหนักนะคะ
พยายามงัดตัวเองทุกวัน ยาวนานที่สุดคือ 2 อาทิตย์ นิดหน่อย

พยายามเลือก เต้นแอโรบิก ซุมบ้า ฮูลาฮูป เลือกที่คิดว่าน่าจะชอบ เล่นได้ที่บ้าน
เราเคยออกไปวิ่งสวนสาธารณะ แต่กลายเป็นอะไรที่เราเกลียดที่สุดเลยอะ....
ทุกครั้งที่ถึงเวลาออกกำลังกาย เราจะรู้สึกอยากร้องไห้ ทรมาณ
เบื่อเหนื่อย ไม่ชอบ เกลียด ร้อน เหงื่อออกมาก เหนียวตัว ทรมาณ แย่ๆๆ
แต่ก็อดทนออกจนครบ ชม. เหนื่อยถึงจุดหอบแฮ่ก ก็ไม่เห็นจะฟินอย่างที่เขาว่ากัน
เราเกือบชอบเวทนะ และเกลียดคาร์ดิโอ แต่ไรฟะ! มันต้องทำคู่กัน ถึงจะได้ผลงั้นเรอะ แล้วต้องคุมอาหารอีกบ้าที่สุด
สุดท้าย เลิก ซะงั้น คิดแบบนี้ทุกครั้งทุกวัน ทุกครั้งทำเราเครียด จิตตก
แล้วก็วนๆอยู่ในลูปเดิมค่ะ แล้วก็เริ่มคิดถึงพวกอาหารเสริม และทางลัดต่างๆ -____-

เกลียดการลดน้ำหนัก ต้องอดกินของที่ชอบ ต้องลำบากลำบนออกกำลังกาย
กินผัก อาหารกระต่ายเดิมๆ จืดๆ ไม่อิ่ม แถมยังแพง กว่าข้าวผัดกระเพราไข่ดาว ในแง่ของความอิ่ม
ระหว่างแครอท 1 หัว กับชอคโกแลต 1 แท่ง มันช่างสนองนีทได้ต่างกันจริงๆ
ตกลงความสุขของเราคือการผอมลง หรือการอยู่ไปวันๆทั้งอวบๆอ้วนๆงี้ กันแน่

ทำไงให้ชอบออกกำลังกาย ทำยังไงให้เราสามารถทำได้ทุกวัน โดยไม่มีความคิดแบบนี้
หรือเรากดดันตัวเองมากไป ปัญหาเกิดจากทัศนะคติของเราเอง เราจะแก้ยังไงดีคะ
เราไม่อยากไปทานอาหารเสริม หรืออดๆอยากๆอีกแล้ว ช่วยเราด้วยค่ะ