สวัสดีครับหญิงอ้อ,
(ห้องเช่าพิศวาส แห่งเมืองสุราบายา)
จากตอนที่แล้ว ผมได้เล่าถึงเพื่อนร่วมห้องต้องการจะย้ายและหาห้องเช่าใหม่ในราคาที่ประหยัดกว่าเดิม ผมกับเพื่อนจึงได้ออกตระเวนหาห้องเช่าด้วยกันอีกครั้ง โดยอาศัยข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในหน้า classified คุณน่าจะสังเกตได้ว่า ผมจะใช้คำว่าห้องเช่าหรือห้องแบ่งให้เช่า
ตอนผมมาถึงเมืองสุราบายาใหม่ๆ ผมเองก็เคยสงสัยตั้งคำถามว่า ผมไม่เคยเห็นแฟลต หรืออพาร์ตเมนต์ให้เช่าในเมืองนี้มากมายนัก จะมีก็แต่ service apartment หรือ คอนโดมิเนียมที่ราคาค่าเช่าค่อนข้างราคาสูงแพงลิบลิ่ว
ผมเคยตั้งคำถามว่า แล้วพวกพนักงานกินเงินเดือนรายได้ปานกลางหรือต่ำกว่าทั่วไป เช่น นักเรียน นักศึกษา พนักงานห้าง สาวร้านคาราโอเกะ ฯลฯ ผู้คนที่ย้ายมาจากต่างถิ่น แต่ต้องการมาทำมาหากินอยู่อาศัยในเมืองนี้ ซึ่งมีอยู่จำนวนไม่น้อย พวกเขาเหล่านั้นไปพักอาศัยอยู่กันที่ไหน
ผมมาทราบคำตอบในภายหลังว่า พวกเขาอยู่ห้องเช่ากัน ถ้าคุณเป็นคนต่างถิ่น คุณแทบจะมองไม่ออกเลยว่า อันไหนคือห้องเช่าที่ว่า อันไหนคือบ้านคนอยู่อาศัยปรกติธรรมดา จนกว่าคุณจะเห็นประกาศห้องว่างให้เช่าในหน้าหนังสือพิมพ์ และขออนุญาตเจ้าของบ้านเข้าไปสำรวจดู ถึงจะพบว่าภายในบ้านเดี่ยวหลังนั้น ยังได้ถูกแบ่งพื้นที่ซอยแยกออกมาสำหรับทำเป็นห้องเช่า ส่วนใหญ่จะมีห้องน้ำในตัว แต่ใช้ห้องครัวร่วมกัน มีบริการซักรีดให้ทุกวัน ตามข้อตกลงห้องละหนึ่ง-สองชุด ค่าไฟฟ้าน้ำประปา แยกจ่ายต่างหากตามตัวเลขมิเตอร์ที่ติดไว้แยกในแต่ละห้อง
ทำให้ผมอดคิดย้อนความหลังกลับไปเมื่อสมัยเรียนจบและเพิ่งเข้าทำงานใหม่ๆไม่ได้ ตอนนั้นผมก็เคยอยู่ห้องเช่าลักษณะคล้ายแบบนี้ อยู่ตรงซอยท่านผู้หญิงพหลฯ แถวมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์บางเขน ผมจำได้แม่นว่า สมัยนั้นผมเช่าเดือนละ 800 บาท(แปดร้อยบาทจริงๆครับ) ผมจะเล่าต่อไปว่าทำไมมันถึงได้ราคาถูกย่อมเยาว์นัก
ห้องเช่าที่พูดถึงมีขนาดเล็กมากครับ ลองจินตนาการนึกภาพตามไปด้วยครับ ภายในห้องวางโต๊ะเล็กๆได้หนึ่งตัว เตียง(ขนาดเล็ก)ได้หนึ่งหลัง ปลายเท้าวางตู้เสื้อผ้า ที่เหลือนั่นคือพื้นที่ว่างนิดหน่อย พอที่จะเดินไปเดินมาได้ เป็นห้องพัดลมธรรมดา แต่ต้องแชร์ห้องอาบน้ำ และห้องส้วมร่วมกันกับผู้เช่ารายอื่น รวมทั้งลานซักเสื้อผ้าก็ต้องแชร์ร่วมกัน
คุณลองคิดถึงสภาพตอนเช้า บางวันต้องยืนเข้าแถวต่อคิวถือขันน้ำเพื่อรออาบน้ำทำธุระส่วนตัวก่อนออกไปทำงาน ผมยังอดนึกขำตัวเองที่สามารถผ่านช่วงเวลาและประสบการณ์ห้องเช่าสุดแสนคับแคบและชวนน่าอึดอัดตรงนั้นมาได้ คุณป้าเศรษฐีนีเจ้าของห้องเช่าก็ช่างใจร้ายใจดำเสียเหลือเกิน ที่ทำห้องเช่าสภาพไม่ต่างกับห้องคุมขังนักโทษขังเดี่ยวแบบคุกAlcatraz อย่างนั้นออกมาได้
บันทึกความทรงจำ จากรอยเท้าที่ยังก้าวเดิน ตอนที่ 5
(ห้องเช่าพิศวาส แห่งเมืองสุราบายา)
จากตอนที่แล้ว ผมได้เล่าถึงเพื่อนร่วมห้องต้องการจะย้ายและหาห้องเช่าใหม่ในราคาที่ประหยัดกว่าเดิม ผมกับเพื่อนจึงได้ออกตระเวนหาห้องเช่าด้วยกันอีกครั้ง โดยอาศัยข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นในหน้า classified คุณน่าจะสังเกตได้ว่า ผมจะใช้คำว่าห้องเช่าหรือห้องแบ่งให้เช่า
ตอนผมมาถึงเมืองสุราบายาใหม่ๆ ผมเองก็เคยสงสัยตั้งคำถามว่า ผมไม่เคยเห็นแฟลต หรืออพาร์ตเมนต์ให้เช่าในเมืองนี้มากมายนัก จะมีก็แต่ service apartment หรือ คอนโดมิเนียมที่ราคาค่าเช่าค่อนข้างราคาสูงแพงลิบลิ่ว
ผมเคยตั้งคำถามว่า แล้วพวกพนักงานกินเงินเดือนรายได้ปานกลางหรือต่ำกว่าทั่วไป เช่น นักเรียน นักศึกษา พนักงานห้าง สาวร้านคาราโอเกะ ฯลฯ ผู้คนที่ย้ายมาจากต่างถิ่น แต่ต้องการมาทำมาหากินอยู่อาศัยในเมืองนี้ ซึ่งมีอยู่จำนวนไม่น้อย พวกเขาเหล่านั้นไปพักอาศัยอยู่กันที่ไหน
ผมมาทราบคำตอบในภายหลังว่า พวกเขาอยู่ห้องเช่ากัน ถ้าคุณเป็นคนต่างถิ่น คุณแทบจะมองไม่ออกเลยว่า อันไหนคือห้องเช่าที่ว่า อันไหนคือบ้านคนอยู่อาศัยปรกติธรรมดา จนกว่าคุณจะเห็นประกาศห้องว่างให้เช่าในหน้าหนังสือพิมพ์ และขออนุญาตเจ้าของบ้านเข้าไปสำรวจดู ถึงจะพบว่าภายในบ้านเดี่ยวหลังนั้น ยังได้ถูกแบ่งพื้นที่ซอยแยกออกมาสำหรับทำเป็นห้องเช่า ส่วนใหญ่จะมีห้องน้ำในตัว แต่ใช้ห้องครัวร่วมกัน มีบริการซักรีดให้ทุกวัน ตามข้อตกลงห้องละหนึ่ง-สองชุด ค่าไฟฟ้าน้ำประปา แยกจ่ายต่างหากตามตัวเลขมิเตอร์ที่ติดไว้แยกในแต่ละห้อง
ทำให้ผมอดคิดย้อนความหลังกลับไปเมื่อสมัยเรียนจบและเพิ่งเข้าทำงานใหม่ๆไม่ได้ ตอนนั้นผมก็เคยอยู่ห้องเช่าลักษณะคล้ายแบบนี้ อยู่ตรงซอยท่านผู้หญิงพหลฯ แถวมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์บางเขน ผมจำได้แม่นว่า สมัยนั้นผมเช่าเดือนละ 800 บาท(แปดร้อยบาทจริงๆครับ) ผมจะเล่าต่อไปว่าทำไมมันถึงได้ราคาถูกย่อมเยาว์นัก
ห้องเช่าที่พูดถึงมีขนาดเล็กมากครับ ลองจินตนาการนึกภาพตามไปด้วยครับ ภายในห้องวางโต๊ะเล็กๆได้หนึ่งตัว เตียง(ขนาดเล็ก)ได้หนึ่งหลัง ปลายเท้าวางตู้เสื้อผ้า ที่เหลือนั่นคือพื้นที่ว่างนิดหน่อย พอที่จะเดินไปเดินมาได้ เป็นห้องพัดลมธรรมดา แต่ต้องแชร์ห้องอาบน้ำ และห้องส้วมร่วมกันกับผู้เช่ารายอื่น รวมทั้งลานซักเสื้อผ้าก็ต้องแชร์ร่วมกัน
คุณลองคิดถึงสภาพตอนเช้า บางวันต้องยืนเข้าแถวต่อคิวถือขันน้ำเพื่อรออาบน้ำทำธุระส่วนตัวก่อนออกไปทำงาน ผมยังอดนึกขำตัวเองที่สามารถผ่านช่วงเวลาและประสบการณ์ห้องเช่าสุดแสนคับแคบและชวนน่าอึดอัดตรงนั้นมาได้ คุณป้าเศรษฐีนีเจ้าของห้องเช่าก็ช่างใจร้ายใจดำเสียเหลือเกิน ที่ทำห้องเช่าสภาพไม่ต่างกับห้องคุมขังนักโทษขังเดี่ยวแบบคุกAlcatraz อย่างนั้นออกมาได้