สวัสดีชาวพันทิปทุกท่านครับ นี่เป็นบันทึกไดอารีครั้งแรกของผมหลังจากห่างหายไปเป็นปี หวังว่าคงจะยังไม่ลืมกันนะครับ
สำหรับใครที่ไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จักกันมาก่อน.... ไดอารีนายหน้าจืดหืดหาด คือการเล่าเรื่องราวของผู้ชายหน้าจืดๆคนนึงที่ใช้ชีวิตธรรมดาๆทั่วไป แต่บางครั้งก็มีเรื่องราวที่รู้สึกประทับใจจนอยากจะมาเล่าให้ฟังเท่านั้นเองครับ ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะ(บางคนก็หลง คลิกผิด อะไรก็ตาม)เข้ามาอ่านด้วยนะครับ
เอาล่ะ ..... เข้าเรื่องๆ
คราวนี้เรื่องราวมันมีอยู่ว่า.......
เมื่อวานนี้ครับ ผมมีธุระที่ห้างสีเหลืองแห่งหนึ่งบนย่านลาดพร้าวโดยที่ผมได้นัดกับสาวนางหนึ่งไว้
เมื่อไปถึง หลังจากที่ผมโดนบ่นและทุบตีเล็กน้อยเนื่องจากผมไปสายกว่าเวลานัดประมาณ2นาทีเศษๆ
สาวเจ้าคงหมดแรงไปกับการทุบตีครับ ....."หิวแล้วนะ !!" คือประโยคสั้นๆแต่ทรงพลังเมื่อหลุดออกมาจากปากเธอ (ตามไวยากรณ์มันคือประโยคบอกเล่าใช่มั้ยครับ? หึหึ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ผู้ชายอย่างเราๆเอ๋ย จงจำไว้ว่ามันคือประโยคคำสั่ง !!) ผมไม่รอช้ารีบอัญเชิญเธอเข้าร้านอาหารทันใด.....เชสเตอร์ กริลล์ นี่แหละ !!
ระหว่างที่ผมกำลังสาละวนอยู่กับการสั่งอาหารอยู่ มีคุณตาแก่ๆคนนึงค่อยๆเดินมายืนมองๆอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครับ อายุประมาณ 70-80 รูปร่างผอมๆ ผมขาว เดินไม่คล่องต้องใช้ร่มช่วยพยุงตัวแทนไม้เท้า ผมเห็นคุณตาจดๆจ้องๆที่เมนูด้านหลังเคาน์เตอร์ อ่านป้ายนู้นป้ายนี้ที่แปะๆไว้รอบๆเคาน์เตอร์เป็นเวลาพักใหญ่ๆเลยครับ จนผมสั่งอาหารเสร็จ คุณตาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม...... ภายในร้าน ไม่มีใครสนใจคุณตาเลยครับ พนักงานคนที่คอยเรียกลูกค้าก็ยืนนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ สาวๆวัยรุ่นที่มาเติมพลังก่อนจะไปเดินตะลุยโลกแห่งแฟชั่นก็ยืนเช่นกัน อาาาาห์ คุณตาสูงอายุกำลังยืนอย่างโดดเดี่ยวอยู่ภายในร้านฟาสท์ฟู้ด.......
(. . . .เอ๊ะ? ..... หรือนี่มีแต่เราที่มองเห็นคุณตาอยู่แค่คนเดียววะ)..... ผมคิดในใจ
ทันใดนั้นเอง!!! ผมได้ยินเสียงผู้หญิงคนนึงดังขึ้นครับ เป็นเสียงของผู้หญิงคนนึงที่เดินเข้าไปพูดกับคุณตา
นางฟ้า : คุณตาคะ คุณตาจะทานอะไรดีคะ ?
คุณตา(ยิ้มแห้งๆ) : ตาเคยมากิน จำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นที่กินมันเรียกว่าอะไร
คุณตาพยายามเพ่งไปที่เมนูด้านบนที่โชว์อยู่หลังเคาน์เตอร์ เพ่ง มองไปมองมา นางฟ้าเห็นดังนั้นเลยพาคุณตาเดินมาที่เคาน์เตอร์ พร้อมกับหยิบเมนูบนเคาน์เตอร์มาให้คุณตาดูใกล้ๆ แต่เหมือนคุณตาก็ยังดูงงๆกับเมนูอยู่ครับ
คุณตา : ตาจำไม่ได้ว่าครั้งที่แล้วมันคืออันไหน
นางฟ้าของเราชี้ไปที่เมนูครับ แล้วอธิบายทีละอันๆให้คุณตาฟัง : คุณตาจะทานไก่หรือปลาคะ ถ้าไก่มันมีสองสูตรค่ะ คุณตาทานเผ็ดมั้ย?
คุณตา : ตาทานเผ็ดไม่ได้น่ะ
นางฟ้า : งั้น อันนี้จะเป็นข้าวอบไก้ย่างนะคะ ไม่เผ็ด บลาๆๆๆๆๆ (อธิบายเมนูนู้นๆนี้ๆ)
หลังจากนั้นพอเห็นว่าคุณตามีนางฟ้าคอยช่วยเหลือแล้วจึงปลีกตัวเดินมาหาโต๊ะครับ นั่งลงที่โต๊ะคอยมองคุณตากับนางฟ้า มันเป็นความรู้สึกดีๆที่อดอมยิ้มไม่ได้ครับ ซักพักนางฟ้ากับคุณตาก็สั่งอาหารเสร็จ คุณตาเดินไปนั่งที่โต๊ะเล็กๆโต๊ะนึง ส่วนนางฟ้าน่ะหรอครับ เดินตรงเข้ามาในทิศโต๊ะผม ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา เข้ามา เธอเดินมาที่เก้าอี้ว่างของโต๊ะผมครับ !! ผมที่กำลังนั่งอมยิ้ม ยังไม่ทันจะเปลี่ยนสีหน้า
......เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงหน้าผม มองหน้าผม
หลังจากนั้น....... เธอก็พูดขึ้นมาว่า
ยิ้มไรยะ !?
...... โอ๊ยยยยย หิวจะแย่แล้ววววววว!! ไปตักพริกน้ำปลามา!! เอากระเทียมเยอะๆนะ !!
.
.
.
(เอ๊ะ!? .....นางฟ้าเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว!!??)
นางฟ้าคนไม่ใช่ใครที่ไหน เธอก็คือคนที่ทุบตีผมเพราะผมมาสายเมื่อตะกี้นี้ เธอก็คือคนที่ออกคำสั่งให้ผมไปตักกระเทียมในพริกน้ำปลา เธอก็คือคนที่ขี้งอนในเรื่องติ๊งต๊องๆ เธอคือคนที่งี่เง่าเวลาหิว เธอคือคนที่อารมณ์บูดเวลาง่วงนอน เจ้าของล็อกอิน
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อยากเป็นคิตตี้ให้เธอกอด ที่นั่งอยู่หน้าผมนี่เอง แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมรักผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง
ระหว่างมื้ออาหาร ผมแอบมองไปทางคุณตาเป็นพักๆครับ อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นคุณตานั่งทาน แต่ก็แอบรู้สึกโหวงๆแปลกๆที่เห็นคนสูงอายุแถมขาไม่ค่อยดีต้องมาเดินในห้างที่มีแต่วัยรุ่นมาเดินช็อปปิ้งเพียงลำพัง ค่อยๆเดินเข้ามาทานข้าวในร้านอาหารที่ตัวเองแทบไม่รู้จัก ทำไมคุณตาถึงมาคนเดียวล่ะ? นั่งทานข้าวคนเดียวแบบนี้คุณตาจะเหงามั้ยนะ? อาหารมื้อนี้ของคุณตาจะอร่อยกว่ามั้ยนะถ้าได้ทานพร้อมลูกๆหลานๆ (มโนล้วนๆชวนดราม่า ฮ่าๆๆๆ)
ใช่ครับ ผมมโนไปเอง จริงๆแล้วคุณตาอาจจะมาเดินห้างชิลๆซื้อยีนส์ขาเดฟ เสื้อยืดชาวร็อค จิวหูเด็กแนวก็เป็นได้ แต่สำหรับผมเป็นการมโนดราม่าที่ไม่ต้องการรู้คำตอบว่าความจริงเป็นยังไง แต่ผมใช้การมโนดราม่านี้เพื่อเตือนสติตัวเองในใจครับ ว่า ที่ผ่านมานี่เราลืมใครบางคนไปรึเปล่า พ่อแม่เราเคยต้องมานั่งทานข้าวคนเดียวแบบนี้เพราะเราละเลยท่านบ้างรึเปล่านะ? ในวันนี้ถ้าเรายังมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน ได้ทานข้าวด้วยกันก็อย่าปล่อยให้คนที่เรารักและรักเราต้องถูกละเลยและอยู่อย่างโดดเดี่ยว ใช้ทุกนาทีให้มีค่า แบ่งเวลาให้คนที่คุณนัก ทำทุกวันที่มีอยู่ให้มีความสุขที่สุด ก่อนที่มันจะสายเกินไป คือข้อคิดเตือนใจที่ผมได้จากเหตุการณ์เล็กๆธรรมดาๆในวันนี้ครับ
โลกสมัยนี้มันเปลี่ยนแปลงไปเร็วมาก อย่าว่าแต่ผู้สูงอายุเลยครับ บางทีวัยรุ่นอย่างเรายังตามไม่ค่อยจะทันซะด้วยซ้ำ เรื่องของคุณตาที่ผมเล่ามาอาจเป็นเรื่องเล็ก เล็กมากๆสำหรับใครบางคน จนอาจจะแอบด่าผมในใจว่าเรื่องแค่นี้ต้องมาตั้งกระทู้เชียวหรือ? ครับ มันเป็นเรื่องเล็กๆในชีวิตประจำวันทั่วๆไป แต่อย่างน้อยก็อยากให้กระทู้นี้ช่วยเตือนใจในการมีน้ำใจต่อสาธารณะ บางครั้งการที่เราได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆที่เป็นการได้ช่วยเหลือคนอื่นอาจเป็นเรื่องใหญ่ๆของคนที่ได้รับ และเป็นความสุขเล็กๆของผู้ให้ก็ได้นะครับ
ปล. ไหนๆก็ไหนแล้ว ฝากถึงเชสเตอร์กริลล์สาขานี้นิดนึงนะครับ เรื่องความสะอาดของภาชนะ จานมีคราบมันๆเยอะมากครับ พยายามเลือกแล้วแต่เป็นทุกอันที่หยิบ แก้วน้ำก็มีเศษข้าวแห้งๆแข็งๆเกาะติดเต็มเลย ช้อนส้อมมีดคราบน้ำที่แห้งๆเป็นสีขาวๆเกาะดูไม่น่าใช้อย่างแรงเลยครับ แต่ก็ขอขอบคุณที่พริกน้ำปลามีกระเทียมเยอะมากทำให้ผมรอดจากการถูกทุบตีมาได้ครับ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจากใจจริงครับ พบกันใหม่โอกาสหน้า สวัสดีครับบบบ
(ไดอารีนายหน้าจืดหืดหาด) นายหน้าจืด คุณตา และ นางฟ้า ณ เชสเตอร์ กริลล์
สำหรับใครที่ไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จักกันมาก่อน.... ไดอารีนายหน้าจืดหืดหาด คือการเล่าเรื่องราวของผู้ชายหน้าจืดๆคนนึงที่ใช้ชีวิตธรรมดาๆทั่วไป แต่บางครั้งก็มีเรื่องราวที่รู้สึกประทับใจจนอยากจะมาเล่าให้ฟังเท่านั้นเองครับ ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะ(บางคนก็หลง คลิกผิด อะไรก็ตาม)เข้ามาอ่านด้วยนะครับ
เอาล่ะ ..... เข้าเรื่องๆ
คราวนี้เรื่องราวมันมีอยู่ว่า.......
เมื่อวานนี้ครับ ผมมีธุระที่ห้างสีเหลืองแห่งหนึ่งบนย่านลาดพร้าวโดยที่ผมได้นัดกับสาวนางหนึ่งไว้
เมื่อไปถึง หลังจากที่ผมโดนบ่นและทุบตีเล็กน้อยเนื่องจากผมไปสายกว่าเวลานัดประมาณ2นาทีเศษๆ
สาวเจ้าคงหมดแรงไปกับการทุบตีครับ ....."หิวแล้วนะ !!" คือประโยคสั้นๆแต่ทรงพลังเมื่อหลุดออกมาจากปากเธอ (ตามไวยากรณ์มันคือประโยคบอกเล่าใช่มั้ยครับ? หึหึ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ผู้ชายอย่างเราๆเอ๋ย จงจำไว้ว่ามันคือประโยคคำสั่ง !!) ผมไม่รอช้ารีบอัญเชิญเธอเข้าร้านอาหารทันใด.....เชสเตอร์ กริลล์ นี่แหละ !!
ระหว่างที่ผมกำลังสาละวนอยู่กับการสั่งอาหารอยู่ มีคุณตาแก่ๆคนนึงค่อยๆเดินมายืนมองๆอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครับ อายุประมาณ 70-80 รูปร่างผอมๆ ผมขาว เดินไม่คล่องต้องใช้ร่มช่วยพยุงตัวแทนไม้เท้า ผมเห็นคุณตาจดๆจ้องๆที่เมนูด้านหลังเคาน์เตอร์ อ่านป้ายนู้นป้ายนี้ที่แปะๆไว้รอบๆเคาน์เตอร์เป็นเวลาพักใหญ่ๆเลยครับ จนผมสั่งอาหารเสร็จ คุณตาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม...... ภายในร้าน ไม่มีใครสนใจคุณตาเลยครับ พนักงานคนที่คอยเรียกลูกค้าก็ยืนนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ สาวๆวัยรุ่นที่มาเติมพลังก่อนจะไปเดินตะลุยโลกแห่งแฟชั่นก็ยืนเช่นกัน อาาาาห์ คุณตาสูงอายุกำลังยืนอย่างโดดเดี่ยวอยู่ภายในร้านฟาสท์ฟู้ด.......
(. . . .เอ๊ะ? ..... หรือนี่มีแต่เราที่มองเห็นคุณตาอยู่แค่คนเดียววะ)..... ผมคิดในใจ
ทันใดนั้นเอง!!! ผมได้ยินเสียงผู้หญิงคนนึงดังขึ้นครับ เป็นเสียงของผู้หญิงคนนึงที่เดินเข้าไปพูดกับคุณตา
นางฟ้า : คุณตาคะ คุณตาจะทานอะไรดีคะ ?
คุณตา(ยิ้มแห้งๆ) : ตาเคยมากิน จำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นที่กินมันเรียกว่าอะไร
คุณตาพยายามเพ่งไปที่เมนูด้านบนที่โชว์อยู่หลังเคาน์เตอร์ เพ่ง มองไปมองมา นางฟ้าเห็นดังนั้นเลยพาคุณตาเดินมาที่เคาน์เตอร์ พร้อมกับหยิบเมนูบนเคาน์เตอร์มาให้คุณตาดูใกล้ๆ แต่เหมือนคุณตาก็ยังดูงงๆกับเมนูอยู่ครับ
คุณตา : ตาจำไม่ได้ว่าครั้งที่แล้วมันคืออันไหน
นางฟ้าของเราชี้ไปที่เมนูครับ แล้วอธิบายทีละอันๆให้คุณตาฟัง : คุณตาจะทานไก่หรือปลาคะ ถ้าไก่มันมีสองสูตรค่ะ คุณตาทานเผ็ดมั้ย?
คุณตา : ตาทานเผ็ดไม่ได้น่ะ
นางฟ้า : งั้น อันนี้จะเป็นข้าวอบไก้ย่างนะคะ ไม่เผ็ด บลาๆๆๆๆๆ (อธิบายเมนูนู้นๆนี้ๆ)
หลังจากนั้นพอเห็นว่าคุณตามีนางฟ้าคอยช่วยเหลือแล้วจึงปลีกตัวเดินมาหาโต๊ะครับ นั่งลงที่โต๊ะคอยมองคุณตากับนางฟ้า มันเป็นความรู้สึกดีๆที่อดอมยิ้มไม่ได้ครับ ซักพักนางฟ้ากับคุณตาก็สั่งอาหารเสร็จ คุณตาเดินไปนั่งที่โต๊ะเล็กๆโต๊ะนึง ส่วนนางฟ้าน่ะหรอครับ เดินตรงเข้ามาในทิศโต๊ะผม ใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา เข้ามา เธอเดินมาที่เก้าอี้ว่างของโต๊ะผมครับ !! ผมที่กำลังนั่งอมยิ้ม ยังไม่ทันจะเปลี่ยนสีหน้า
......เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ตรงหน้าผม มองหน้าผม
หลังจากนั้น....... เธอก็พูดขึ้นมาว่า
ยิ้มไรยะ !?
.
.
.
นางฟ้าคนไม่ใช่ใครที่ไหน เธอก็คือคนที่ทุบตีผมเพราะผมมาสายเมื่อตะกี้นี้ เธอก็คือคนที่ออกคำสั่งให้ผมไปตักกระเทียมในพริกน้ำปลา เธอก็คือคนที่ขี้งอนในเรื่องติ๊งต๊องๆ เธอคือคนที่งี่เง่าเวลาหิว เธอคือคนที่อารมณ์บูดเวลาง่วงนอน เจ้าของล็อกอิน [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ ที่นั่งอยู่หน้าผมนี่เอง แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมรักผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง
ระหว่างมื้ออาหาร ผมแอบมองไปทางคุณตาเป็นพักๆครับ อดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นคุณตานั่งทาน แต่ก็แอบรู้สึกโหวงๆแปลกๆที่เห็นคนสูงอายุแถมขาไม่ค่อยดีต้องมาเดินในห้างที่มีแต่วัยรุ่นมาเดินช็อปปิ้งเพียงลำพัง ค่อยๆเดินเข้ามาทานข้าวในร้านอาหารที่ตัวเองแทบไม่รู้จัก ทำไมคุณตาถึงมาคนเดียวล่ะ? นั่งทานข้าวคนเดียวแบบนี้คุณตาจะเหงามั้ยนะ? อาหารมื้อนี้ของคุณตาจะอร่อยกว่ามั้ยนะถ้าได้ทานพร้อมลูกๆหลานๆ (มโนล้วนๆชวนดราม่า ฮ่าๆๆๆ)
ใช่ครับ ผมมโนไปเอง จริงๆแล้วคุณตาอาจจะมาเดินห้างชิลๆซื้อยีนส์ขาเดฟ เสื้อยืดชาวร็อค จิวหูเด็กแนวก็เป็นได้ แต่สำหรับผมเป็นการมโนดราม่าที่ไม่ต้องการรู้คำตอบว่าความจริงเป็นยังไง แต่ผมใช้การมโนดราม่านี้เพื่อเตือนสติตัวเองในใจครับ ว่า ที่ผ่านมานี่เราลืมใครบางคนไปรึเปล่า พ่อแม่เราเคยต้องมานั่งทานข้าวคนเดียวแบบนี้เพราะเราละเลยท่านบ้างรึเปล่านะ? ในวันนี้ถ้าเรายังมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน ได้ทานข้าวด้วยกันก็อย่าปล่อยให้คนที่เรารักและรักเราต้องถูกละเลยและอยู่อย่างโดดเดี่ยว ใช้ทุกนาทีให้มีค่า แบ่งเวลาให้คนที่คุณนัก ทำทุกวันที่มีอยู่ให้มีความสุขที่สุด ก่อนที่มันจะสายเกินไป คือข้อคิดเตือนใจที่ผมได้จากเหตุการณ์เล็กๆธรรมดาๆในวันนี้ครับ
โลกสมัยนี้มันเปลี่ยนแปลงไปเร็วมาก อย่าว่าแต่ผู้สูงอายุเลยครับ บางทีวัยรุ่นอย่างเรายังตามไม่ค่อยจะทันซะด้วยซ้ำ เรื่องของคุณตาที่ผมเล่ามาอาจเป็นเรื่องเล็ก เล็กมากๆสำหรับใครบางคน จนอาจจะแอบด่าผมในใจว่าเรื่องแค่นี้ต้องมาตั้งกระทู้เชียวหรือ? ครับ มันเป็นเรื่องเล็กๆในชีวิตประจำวันทั่วๆไป แต่อย่างน้อยก็อยากให้กระทู้นี้ช่วยเตือนใจในการมีน้ำใจต่อสาธารณะ บางครั้งการที่เราได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆที่เป็นการได้ช่วยเหลือคนอื่นอาจเป็นเรื่องใหญ่ๆของคนที่ได้รับ และเป็นความสุขเล็กๆของผู้ให้ก็ได้นะครับ
ปล. ไหนๆก็ไหนแล้ว ฝากถึงเชสเตอร์กริลล์สาขานี้นิดนึงนะครับ เรื่องความสะอาดของภาชนะ จานมีคราบมันๆเยอะมากครับ พยายามเลือกแล้วแต่เป็นทุกอันที่หยิบ แก้วน้ำก็มีเศษข้าวแห้งๆแข็งๆเกาะติดเต็มเลย ช้อนส้อมมีดคราบน้ำที่แห้งๆเป็นสีขาวๆเกาะดูไม่น่าใช้อย่างแรงเลยครับ แต่ก็ขอขอบคุณที่พริกน้ำปลามีกระเทียมเยอะมากทำให้ผมรอดจากการถูกทุบตีมาได้ครับ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจากใจจริงครับ พบกันใหม่โอกาสหน้า สวัสดีครับบบบ