ใครมีประสบการณ์ชีวิตที่อยากจะบอกใครสักคนมั้ยว่า "อย่าลืมฉัน"

ละครที่คิดว่าน่าจะมีใครหลายๆคน มีประสบการณ์แบบนี้ มัน real มันมีจริงในสังคมไทย ดูน้ำเน่าก็จริงแต่สิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้มันไม่ต่างกันเลย

การกลับมาเจอกันอีกครั้ง ในสภาวะที่ "กลืนไม่เข้า คายไม่ออก หลบไม่ได้ หนีไม่พ้น"

มันเจ็บปวดน่าดู ที่ต้องอยู่เพียงแค่ความทรงจำของใคร

อยากบอกเค้าเหมือนกันว่า ไม่ว่ามันจะผ่านไปนานแค่ไหน

เส้นทางเดินของเราจะแตกต่างกันอย่างไร

หรือจะมีใครใหม่มาอยู่เคียงข้างกาย

ไม่ว่าที่ผ่านมาจะเจ็บปวด เสียงร้องไห้ จะเสียน้ำตา

แต่ความทรงจำดีๆ ที่เคยยิ้มด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน จับมือกัน โอบกอดกัน

ขอแค่อย่างเดียว

"อย่าลืมฉัน"

ป.ล ฉันอาจจะต้องแสดงตัวว่าเกลียดเธอ แต่.....มันจะดีต่อครอบครัวเธอนะ รักเสมอ