ทุกคนเคยโดนผีอำกันมั้ยคะ?
คือเราเคยฟังมามากนะว่าใครที่โดนผีอำจะหายใจไม่ออก ขยับตัวไม่ได้
และส่วนใหญ่คนที่ถูกผีอำก็มักจะเห็นผีหรือเงาดำๆ นั่งคร่อมทับตัวเองอยู่
แต่นั่นไม่ใช่ผีอำที่เกิดกับเราอ่ะค่ะ = =;;
คือเรื่องมันเกิดในวันเกิดที่ผ่านมาของเราเอง เช้าวันนั้นประมาณหกโมงกว่าๆ แม่ก็ขึ้นมาเรียกเราให้ตื่นเพื่อไปใส่บาตร
เราก็แค่ล้างหน้าแปรงฟันพอ (น้ำไม่อาบ กลัวไม่ทันพระ 555)
ค่ะ แล้วเราก็รีบนั่งซ้อนท้ายมอไซค์แม่เพื่อไปใส่บาตร
ทีนี้พอใส่เสร็จ เราก็เห็นว่ามันยังเช้าอยู่คือเจ็ดโมงกว่าไรงี้
พอกลับมาถึงบ้านก็เลยตรงขึ้นห้องนอนเลยเพื่อหลับต่อ - -;;
แต่ความรู้สึกมันเหมือนหลับไปได้สักพักอ่ะค่ะ แล้วรู้สึกเหมือนมีใครเปิดประตูเข้ามาในห้อง
หางตาเราพอจะมองออกว่าเป็นผู้ชาย เลยคิดไปว่าอาจจะเป็นพี่ชายหรือพ่อเรา?
คือตอนนั้นเราก็ไม่ได้อะไรนะ จนกระทั่งรู้สึกเหมือนคนๆ นั้นจะทรุดตัวลงนอนข้างหลังเรา
(เรานอนตะแคงข้างอ่ะค่ะ เอาหน้าหันเข้าผนังห้อง ทีนี้เลยเหลือพื้นที่ว่างนิดหน่อยด้านหลัง)
พอเขานอนข้างหลังเรา เราเลยโมโหนิดหน่อยที่มานอนเบียดทำไม เรานึกว่าพ่อหรือพี่นะ
เลยพูดไปว่า ออกไป! อึดอัด ไปนอนที่อื่น คือแบบว่าเตียงเราเล็กมากอ่ะ เลยรู้สึกไม่ชอบเวลาใครมานอนด้วย
ทีนี้เราก็ไล่อยู่สองสามครั้งจนรำคาญไปเองเลยไม่สนใจมันละ - -* กลับมาหลับต่อ
แต่ว่าถ้าเราไม่ชอบก็คือไม่ชอบอ่ะค่ะ จะให้หลับยังไงมันก็หลับไม่ลงเพราะไม่ชินที่มีใครมานอนด้วย
เราเลยพยายามลืมตาและอยากจะหันหน้าไปข้างหลังเพื่อดูว่าใครมานอนเบียดเรากันแน่
ทีนี้เรากลับลืมตาไม่ขึ้น หนังตาหนักมากอ่ะ แบบว่าไม่ได้ง่วงนะ แต่มันลืมตาไม่ขึ้น
เราพอจะมองเห็นลางๆ ว่าภาพตรงหน้าคือตุ๊กตาที่เราเรียงไว้บนเตียงหลายตัว
แต่ภาพมันเบลอมาก เราก็พยายามอยู่สักพักจนท้อ
ทีนี้เลยเปลี่ยนเป็นขยับแขนแทนเพื่อจะไปแตะคนข้างหลังให้ลุกออกไป
ความรู้สึกของเราคือเหมือนมือและแขนมันตวัดไปแล้ว แต่ที่ไหนได้ ตาของเรายังพอมองเห็นว่าแขนยังอยู่ที่เดิม
เราก็งง อ้าว อะไรวะ?
ทีนี้เราก็เลยพยายามอีกหลายๆ รอบจนท้ออีก! ก็เลยเปลี่ยนจุดมุ่งหมาย - -;;
เราพยายามหันหน้าไปข้างหลัง แต่มันหันไม่ได้ ลองอีกหลายครั้ง จนนึกโมโหตัวเอง!
จนตอนนั้นเรารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายสะบัดหน้าไปข้างหลัง เออ หันได้แฮะ
แต่หันได้แค่นิดเดียว เลยพอจะมองเห็นลางๆ ว่าคนที่นอนอยู่ข้างหลังเราเป็นผู้ชายจริงๆ
ผู้ชายคนนั้นไว้ผมทรงแบบคนทั่วไป แต่ออกจะยาวๆ ระต้นคอหน่อย สวมเสื้อผ้าสีดำทั้งหมด ผิวสองสี
ร่างนั้นดูจะสูงพอๆ กับเรานะ แต่เขานอนหันหลังให้ เขานอนขดตัวกอดอกอยู่แบบนิ่งมาก เหมือนเขาหนาวอย่างไรอย่างนั้น?
เราก็งงนะว่า...ใครวะ? = =;;;
คือตอนนั้นเราไม่ได้คิดเลยเรื่องผีอำเนี่ยเพราะไม่เคยเจอมาก่อน แต่งงว่าใคร?
ดีที่เขาไม่ได้เบียดเรามาก เขาเว้นช่วงห่างจากเราไว้นิดนึง และนอนหนุนหมอนเรานี่ล่ะแต่นอนต่ำกว่าหน่อย
ถึงแม้ว่าเราจะเห็นเขาได้แป๊บเดียว แต่ทำไมไม่รู้อ่ะ เรากลับจำเขาได้แม่นมากจนตอนนี้ก็ยังจำได้อยู่เลยค่ะ
เสียแต่แค่เราไม่เห็นหน้าเขาแค่นั้น = =;;
คือเราพยายามคิดนะว่าการที่เขามาอำเราในวันเกิดเนี่ย เขาต้องการจะสื่ออะไร?
แล้วทำไมต้องตอนวันเกิด? บังเอิญเหรอ??
แล้วทำไมเขาถึงไม่ขึ้นมานั่งทับเราแบบเหมือนผีอำคนอื่นๆ ???
เราไม่ได้กลัวนะ เรายอมรับว่าเรากลัวผีเอามากๆ แต่เรากลับไม่ค่อยกลัวเขาเท่าไหร่? เราเองก็ไม่รู้ว่าทำไม
นี่เราบ้าหรือว่าเราเพี้ยนไปแล้วเนี่ย????
ใครที่พอจะเข้าใจเรื่องแบบนี้ช่วยทีนะคะ เราอยากรู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกับเรารึเปล่า
ปล.แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา เราไม่เคยเจอเขาอีกเลยนะคะ จะว่าเราจุ้นก็ได้ แต่เราอยากรู้ว่าเขาหายไปไหน?
รึว่าเขาหายไปเพราะเราไล่เขาไป มิหนำซ้ำยังตะคอกใส่เขาไปอีกว่ารำคาญ...
ผีอำแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?
คือเราเคยฟังมามากนะว่าใครที่โดนผีอำจะหายใจไม่ออก ขยับตัวไม่ได้
และส่วนใหญ่คนที่ถูกผีอำก็มักจะเห็นผีหรือเงาดำๆ นั่งคร่อมทับตัวเองอยู่
แต่นั่นไม่ใช่ผีอำที่เกิดกับเราอ่ะค่ะ = =;;
คือเรื่องมันเกิดในวันเกิดที่ผ่านมาของเราเอง เช้าวันนั้นประมาณหกโมงกว่าๆ แม่ก็ขึ้นมาเรียกเราให้ตื่นเพื่อไปใส่บาตร
เราก็แค่ล้างหน้าแปรงฟันพอ (น้ำไม่อาบ กลัวไม่ทันพระ 555)
ค่ะ แล้วเราก็รีบนั่งซ้อนท้ายมอไซค์แม่เพื่อไปใส่บาตร
ทีนี้พอใส่เสร็จ เราก็เห็นว่ามันยังเช้าอยู่คือเจ็ดโมงกว่าไรงี้
พอกลับมาถึงบ้านก็เลยตรงขึ้นห้องนอนเลยเพื่อหลับต่อ - -;;
แต่ความรู้สึกมันเหมือนหลับไปได้สักพักอ่ะค่ะ แล้วรู้สึกเหมือนมีใครเปิดประตูเข้ามาในห้อง
หางตาเราพอจะมองออกว่าเป็นผู้ชาย เลยคิดไปว่าอาจจะเป็นพี่ชายหรือพ่อเรา?
คือตอนนั้นเราก็ไม่ได้อะไรนะ จนกระทั่งรู้สึกเหมือนคนๆ นั้นจะทรุดตัวลงนอนข้างหลังเรา
(เรานอนตะแคงข้างอ่ะค่ะ เอาหน้าหันเข้าผนังห้อง ทีนี้เลยเหลือพื้นที่ว่างนิดหน่อยด้านหลัง)
พอเขานอนข้างหลังเรา เราเลยโมโหนิดหน่อยที่มานอนเบียดทำไม เรานึกว่าพ่อหรือพี่นะ
เลยพูดไปว่า ออกไป! อึดอัด ไปนอนที่อื่น คือแบบว่าเตียงเราเล็กมากอ่ะ เลยรู้สึกไม่ชอบเวลาใครมานอนด้วย
ทีนี้เราก็ไล่อยู่สองสามครั้งจนรำคาญไปเองเลยไม่สนใจมันละ - -* กลับมาหลับต่อ
แต่ว่าถ้าเราไม่ชอบก็คือไม่ชอบอ่ะค่ะ จะให้หลับยังไงมันก็หลับไม่ลงเพราะไม่ชินที่มีใครมานอนด้วย
เราเลยพยายามลืมตาและอยากจะหันหน้าไปข้างหลังเพื่อดูว่าใครมานอนเบียดเรากันแน่
ทีนี้เรากลับลืมตาไม่ขึ้น หนังตาหนักมากอ่ะ แบบว่าไม่ได้ง่วงนะ แต่มันลืมตาไม่ขึ้น
เราพอจะมองเห็นลางๆ ว่าภาพตรงหน้าคือตุ๊กตาที่เราเรียงไว้บนเตียงหลายตัว
แต่ภาพมันเบลอมาก เราก็พยายามอยู่สักพักจนท้อ
ทีนี้เลยเปลี่ยนเป็นขยับแขนแทนเพื่อจะไปแตะคนข้างหลังให้ลุกออกไป
ความรู้สึกของเราคือเหมือนมือและแขนมันตวัดไปแล้ว แต่ที่ไหนได้ ตาของเรายังพอมองเห็นว่าแขนยังอยู่ที่เดิม
เราก็งง อ้าว อะไรวะ?
ทีนี้เราก็เลยพยายามอีกหลายๆ รอบจนท้ออีก! ก็เลยเปลี่ยนจุดมุ่งหมาย - -;;
เราพยายามหันหน้าไปข้างหลัง แต่มันหันไม่ได้ ลองอีกหลายครั้ง จนนึกโมโหตัวเอง!
จนตอนนั้นเรารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายสะบัดหน้าไปข้างหลัง เออ หันได้แฮะ
แต่หันได้แค่นิดเดียว เลยพอจะมองเห็นลางๆ ว่าคนที่นอนอยู่ข้างหลังเราเป็นผู้ชายจริงๆ
ผู้ชายคนนั้นไว้ผมทรงแบบคนทั่วไป แต่ออกจะยาวๆ ระต้นคอหน่อย สวมเสื้อผ้าสีดำทั้งหมด ผิวสองสี
ร่างนั้นดูจะสูงพอๆ กับเรานะ แต่เขานอนหันหลังให้ เขานอนขดตัวกอดอกอยู่แบบนิ่งมาก เหมือนเขาหนาวอย่างไรอย่างนั้น?
เราก็งงนะว่า...ใครวะ? = =;;;
คือตอนนั้นเราไม่ได้คิดเลยเรื่องผีอำเนี่ยเพราะไม่เคยเจอมาก่อน แต่งงว่าใคร?
ดีที่เขาไม่ได้เบียดเรามาก เขาเว้นช่วงห่างจากเราไว้นิดนึง และนอนหนุนหมอนเรานี่ล่ะแต่นอนต่ำกว่าหน่อย
ถึงแม้ว่าเราจะเห็นเขาได้แป๊บเดียว แต่ทำไมไม่รู้อ่ะ เรากลับจำเขาได้แม่นมากจนตอนนี้ก็ยังจำได้อยู่เลยค่ะ
เสียแต่แค่เราไม่เห็นหน้าเขาแค่นั้น = =;;
คือเราพยายามคิดนะว่าการที่เขามาอำเราในวันเกิดเนี่ย เขาต้องการจะสื่ออะไร?
แล้วทำไมต้องตอนวันเกิด? บังเอิญเหรอ??
แล้วทำไมเขาถึงไม่ขึ้นมานั่งทับเราแบบเหมือนผีอำคนอื่นๆ ???
เราไม่ได้กลัวนะ เรายอมรับว่าเรากลัวผีเอามากๆ แต่เรากลับไม่ค่อยกลัวเขาเท่าไหร่? เราเองก็ไม่รู้ว่าทำไม
นี่เราบ้าหรือว่าเราเพี้ยนไปแล้วเนี่ย????
ใครที่พอจะเข้าใจเรื่องแบบนี้ช่วยทีนะคะ เราอยากรู้ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกับเรารึเปล่า
ปล.แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา เราไม่เคยเจอเขาอีกเลยนะคะ จะว่าเราจุ้นก็ได้ แต่เราอยากรู้ว่าเขาหายไปไหน?
รึว่าเขาหายไปเพราะเราไล่เขาไป มิหนำซ้ำยังตะคอกใส่เขาไปอีกว่ารำคาญ...