ถ้าเพื่อนๆเป็นแบบนี้จะรู้สึกยังไง

เป็นเรื่องของรูมเมทค่ะ อึดอัดมาก แต่ไม่รู้จะพูดยังไงดี อยากรักษาน้ำใจไว้ เมทคนนีเรากับเค้าไม่ได้นอนห้องเดียวกันมานาน 7-8 เดือน เลย เพราะเค้าไปนอนห้องเพื่อนตลอด มาทีก็ก็มาอาบน้ำ แต่งตัวไปเรียน อันนี้เราไม่ว่ากัน เพราะเค้าเลือกที่จะทำอย่างนั้น เป็นสิทธิส่วนบุคคล แต่ที่จะอึดอัดคือ เวลาที่เค้าเข้ามาในห้องทีไร ะชอบทำอะไรเสียงดัง ซึ่งเราจะอยู่เงียบๆ อย่างมาก จะดัง แต่ห้องข้างๆ จะไม่ได้ยิน แต่พอนี่มานะ เสียงเปิดลิ้นชักบ้างเราก็สังเกตุนะว่าทำอะไร พอดูก็เปิดเล่นๆ เลื่อนไปเลื่อนมาอยู่นั่น แล้วเวลานั้นมัน ตีหนึ่ง เข้าใจมั้ย คนจะนอน ตัวเองมานั่งทำอะไรก็ไม่รู้ (คืนนั้นเค้าไม่ได้ไปนอนห้องเพื่อน) แต่นี่ยังไม่หมด มีอีก ลืมบอกบางคืนก็มานอนที่ห้องบ้างนะ พอเข้ามาใช่มั้ย สิ่งแรกที่ทำคือ เปิดประตูตู้เสื้อผ้า มองในตู้เหมือนจะหยิบผ้าไปอาบน้ำ  แต่ก็ไม่หยิบ เดินไปเดินมา แล้วขณะนั้น เวลาเที่ยงคืน ยังพอไม่หลับได้ สักพักก็ไปอาบน้ำ กว่าจะทำอะไรเสร็จ ก็ตีหนึ่ง นี่คือปกติของเวลาเค้าเลย แล้วกว่าจะอะไรเสร็จเสียงดังมากๆ ตึงตังตึงตัง โครมอะไรไม่รู้นักหนา คือเราง่วงก็ง่วง แล้วนึกจะมาก็มาเวลาไหนอยากมาก็มา ไม่ดูเวลาเลย บางครั้งดูเวลา ก็ทำอะไรให้เบาหน่อยก็ได้ แล้วชอบเปิดเพลงเสียงดังมาก เพลงในโทรศัพท์นะ ซึงเสียงมันน่ารำคาญ มันหวีดๆๆ นอนไม่ได้ พยายามทำเฉยๆ ให้เสร็จๆไป แต่นานเหลือเกิน  ไม่รู้จะอินกับเพลงไปไหน ตอนนั้นก็เกือบตีหนึ่ง  เป็นอย่างนี้ทุกคืน มีอยู่คืนนึง เราเห็นเค้านั่งอยู่โต้ะอ่านหนังสือ ก็มันเป็นช่วงสอบนะ เห็นเปิดคอม มีหนังสือ คิดว่าอ่านหนังสือ ก็ไม่ได้ปิดไฟ เวลาตอนั้นมัน ตีสองกว่าๆ ก็ไม่ว่าอะไร เพราะคิดว่าเพื่อนอ่านหนังสืออยู่ แล้วมันนอนไม่หลับ เพราะอะไรหรอ เพราะมันดังไง เอาอีกแล้ว ตึงตังตึงตัง โครมๆ อะไรไม่รู้นักหนา เปิดเพลงอีกนะ เปิดเพลงที่คอม ดังอีก เราคิดว่าอ่านหนังสือไป ฟังเพลงไป ยังพอผ่อนกันไปได้ ทีนี้มาดูเวลา มันตีสากว่าแล้ว ไฟยังเปิดแจ้งอยู่เลย มาดู เค้านั่งพับดาวได้ประมาณคึ่งขวด อืมหืมม หงุดหงิดมาก กว่าจะได้นอน ไม่ใช่เรื่องเลย แล้วห้องน้ำอีกนะ อยู่กันทั้งปี เรานับครั้งได้เลย เค้าล้างห้องน้ำครั้งเดียว ครั้งเดียวจริงๆ คือช่วงเปิดเทอมใหม่ๆ หลังจากนั้นมา ไม่เคยเห็นอีกเลย เราล้างตลอด แล้วหงุดหงิดมาก เวลาไปเห็น ห้องน้ำมีคราบรอยเท้าแล้วไม่ล้าง ไม่ใช่เรา เพราะเราอยู่ห้อง ไม่ได้ออกไปเปื้อนไหน แล้วไม่ได้เข้าช่วงนั้น นั่นแหละ หงุดหงิด มีรอยเท้าเป็นโคลนๆ บางครั้งหลังจากเค้าเข้าไปในห้องน้ำเสร็จออกมา เรารอให้เค้าออกจากห้องก่อนนะ เราก็เข้าไปดูมันมีคราบยาสีฟัน แล้วไม่ล้างออกอ่ะ เศษผมเป็นกระจุกไม่เคยเขี่ยทิ้ง ยิ่งตัวองผมร่วงเยอะด้วย ใช้ห้องน้ำบ่อยกว่าคนขัดอีก ยังไม่รักษาความสะอาด แต่เราก็ทำได้ เพราะคิดว่าส่วนหนึ่งเราก็ใช้ ก็ทำเพื่อตัวเอง อย่าคิดอะไรมาก แต่มันคิดไม่ได้สิ มันเป็นแบบนี้นานเกือบปี เส้นผมหน้าตู้ ถ้าเราไม่กวาดออกให้ ก็ไม่กวาดนะ ปล่อยไว้อย่างนั้น ระเบียงที่ตากผ้าไม่เคยทำความสะอาด เราก็เลยทำไป แล้วเมื่อก่อน เราอยู่กันสามคน เมทอีกคนมีราวตากผ้าเป็นราวเหล็ก เวลาเธอคนนี้ซักผ้าก็จะตากที่ราวเหล็ก มียร้อยครั้งที่เราจะตากราวเหล็ก เพราะเค้าตากแล้วไม่ยอมเก็บ เราก็ตากราวเชือกของเรานี่แหละที่ผูกไว้ที่ระเบียง พอเมทอีกคนย้ายไปอยู่ที่อื่น เมทคนนี้ไม่มีราวตากผ้า ก็มาใช้ของเรา แล้วเราเซ็งมากเลย  เวลาซักแต่ละที ตากนานไม่ยอมเก็บ จะเก็บแต่ละทีก็คือจะซักอีกชุดนึงแล้วค่อยเก็บอันเก่า แล้วเอาอันใหม่ไปตากไว้แทน อาทิตย์ ราวไม่เคยว่าง แล้ว เราก็ต้องคอยเก็บให้ เราไม่เก็บก็ไม่ได้ตาก เตียงที่เค้าไม่ใช้ก็อยู่ในห้อง ไม่ได้นอน แล้วไม่รู้จะหวงไปทำไม เราไม่ได้ไปทำอะไรให้ ล่าสุดเอาของมาวางให้ที่นอนรกๆ ไม่มีที่ว่าง คือเจตนาว่าไม่ให้เราวางของบนเตียง  เราไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะ้าพูดไป เดี๋ยวมีปัญหากัน จะสิ้นๆปีแล้ว ให้มันทนๆไปก่อน เอาจริงคือที่รับไม่ไหว เธอสกปรก  ขี้เกียจ และใจแคบเราเลยไม่รู้จะทำยังไง ถ้าเป็นเพื่อนๆใน Pantip จะทนไหวมั้ย ความจริงที่เล่าไป บางคนอ่านก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรมาก บางคนนะ แต่ถ้ามาเจอจริงๆกับสภาพแบบนี้ หดหู่ เป็นเวลานับปี มันอึดอัดนะ