เคยมั๊ยคะที่ชีวิตนี้รู้สึกไม่ได้ดั่งใจ หรือรู้สึกว่าทำไมมันแย่ไปหมด
เหม่ยอิ๋งเองก็เคยเป็นเหมือนกันค่ะ ยิ่งช่วงที่เรียนเตรียมภาษาปีที่แล้วเกิดความรู้สึกอย่างนี้บ่อยมาก รู้สึเหมือนตัวเองเป็นโรคเครียดอ่อนๆ เวลาเกิดเหตุการณ์อะไรที่ไม่ดี หรือไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวัง
บางคนชีวิตเอาแต่เรียน เอาแต่ทำงาน หรือมุ่งทำเพียงเรื่องใดเรื่องหนึ่งจนละเลยสิ่งดีๆอีกหลายอย่างในชีวิตให้ผ่านเลยไป
อย่าลืมนะคะ เวลาเป็นสิ่งมีค่ามากค่ะ เหม่ยอิ๋งคิดว่า บนโลกนี้ยากมากที่จะหาอะไรมาเปรียบเทียบกับความแพงของเวลา เงิน...ถ้าเราไม่พอใช้ เราไปยืมหรือกู้มาใช้ก่อนได้แล้วค่อยคืนทีหลัง แต่เวลาเราไม่สามารถที่จะดึงเอามาใช้ก่อนหรือหามันคืนกลับมาได้ มันเลยไม่ได้อยู่ที่ว่า คุณจะใช้มันเท่าไหร่ แต่มันอยู่ที่ว่า คุณจะใช้มันอย่างไรให้คุ้มค่า
ชีวิตเราเอง เดินทางผ่านกาลเวลา ในถนนเส้นหนึ่งที่เราเดินเราสามารถย้อนกลับไปได้ แต่บนถนนที่เรียกว่า"เวลา"เราไม่สามารถที่จะย้อนกลับไปได้
ปัญหาที่ว่าเวลาไม่พอ มันอยู่ที่ว่าคุณบริหารเวลาอย่างไรมากกว่า มีคุณภาพมากน้อยแค่ไหน
ชีวิตคนบางคนเอาแต่ตัดต้นไม้ โดยไม่ลับขวานแม้แต่สักครั้งเดียว แล้วชีวิตนี้จะตัดต้นไม้ได้สักกี่ต้น ต้องเสียแรงไปเท่าไหร่
ถ้าโลกนี้มีเพียงกลางวัน ไม่มีกลางคืน เราจะต้องทำงานสักกี่ชั่วโมง? เราจะต้องเหนื่อยแค่ไหน
แต่ทว่า โลกของเรามีกลางวันกลางคืน โลกให้ช่วงเวลาในการทำงานกับเราในตอนกลางวัน และให้พเวลาพักผ่อนเราในตอนกลางคืน ...แม้กระทั่งโลกยังให้เวลาพักผ่อนกับเรา ทำไมเราจะไม่ให้เวลาพักผ่อนกับตัวเอง?
ทะเลยังมีน้ำขึ้นน้ำลง น้ำขึ้นในตอนกลางคืนที่มนุษย์หลับใหล และน้ำลงในตอนกลางวันให้มนุษย์ได้มีความสุขกับชายหาดสวยๆ
โลกนี้นอกจากฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน และฤดูใบไม้ร่วง มันยังมีฤดูหนาวให้ชาวนาได้มีเวลาหยุดพัก ให้สัตว์จำศีล
ชีวิตเราเองก็เหมือนกัน ไม่มีช่วงเวลาใดอยู่กับเราไปตลอด เพียงแต่เราต้องรู้จักที่จะเรียนรู้จังหวะในการใช้ชีวิตเท่านั้นเอง
<<ประสบการณ์ชีวิตนักเรียนในเป่ยต้า>>ตอนที่8 โลกนี้มันมีจังหวะของมัน ชีวิตเราเองก็เหมือนกัน
เหม่ยอิ๋งเองก็เคยเป็นเหมือนกันค่ะ ยิ่งช่วงที่เรียนเตรียมภาษาปีที่แล้วเกิดความรู้สึกอย่างนี้บ่อยมาก รู้สึเหมือนตัวเองเป็นโรคเครียดอ่อนๆ เวลาเกิดเหตุการณ์อะไรที่ไม่ดี หรือไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวัง
บางคนชีวิตเอาแต่เรียน เอาแต่ทำงาน หรือมุ่งทำเพียงเรื่องใดเรื่องหนึ่งจนละเลยสิ่งดีๆอีกหลายอย่างในชีวิตให้ผ่านเลยไป
อย่าลืมนะคะ เวลาเป็นสิ่งมีค่ามากค่ะ เหม่ยอิ๋งคิดว่า บนโลกนี้ยากมากที่จะหาอะไรมาเปรียบเทียบกับความแพงของเวลา เงิน...ถ้าเราไม่พอใช้ เราไปยืมหรือกู้มาใช้ก่อนได้แล้วค่อยคืนทีหลัง แต่เวลาเราไม่สามารถที่จะดึงเอามาใช้ก่อนหรือหามันคืนกลับมาได้ มันเลยไม่ได้อยู่ที่ว่า คุณจะใช้มันเท่าไหร่ แต่มันอยู่ที่ว่า คุณจะใช้มันอย่างไรให้คุ้มค่า
ชีวิตเราเอง เดินทางผ่านกาลเวลา ในถนนเส้นหนึ่งที่เราเดินเราสามารถย้อนกลับไปได้ แต่บนถนนที่เรียกว่า"เวลา"เราไม่สามารถที่จะย้อนกลับไปได้
ปัญหาที่ว่าเวลาไม่พอ มันอยู่ที่ว่าคุณบริหารเวลาอย่างไรมากกว่า มีคุณภาพมากน้อยแค่ไหน
ชีวิตคนบางคนเอาแต่ตัดต้นไม้ โดยไม่ลับขวานแม้แต่สักครั้งเดียว แล้วชีวิตนี้จะตัดต้นไม้ได้สักกี่ต้น ต้องเสียแรงไปเท่าไหร่
ถ้าโลกนี้มีเพียงกลางวัน ไม่มีกลางคืน เราจะต้องทำงานสักกี่ชั่วโมง? เราจะต้องเหนื่อยแค่ไหน
แต่ทว่า โลกของเรามีกลางวันกลางคืน โลกให้ช่วงเวลาในการทำงานกับเราในตอนกลางวัน และให้พเวลาพักผ่อนเราในตอนกลางคืน ...แม้กระทั่งโลกยังให้เวลาพักผ่อนกับเรา ทำไมเราจะไม่ให้เวลาพักผ่อนกับตัวเอง?
ทะเลยังมีน้ำขึ้นน้ำลง น้ำขึ้นในตอนกลางคืนที่มนุษย์หลับใหล และน้ำลงในตอนกลางวันให้มนุษย์ได้มีความสุขกับชายหาดสวยๆ
โลกนี้นอกจากฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน และฤดูใบไม้ร่วง มันยังมีฤดูหนาวให้ชาวนาได้มีเวลาหยุดพัก ให้สัตว์จำศีล
ชีวิตเราเองก็เหมือนกัน ไม่มีช่วงเวลาใดอยู่กับเราไปตลอด เพียงแต่เราต้องรู้จักที่จะเรียนรู้จังหวะในการใช้ชีวิตเท่านั้นเอง