เริ่มเลยละกัน เครียดจิงๆค่ะ
ตอนนี้เราได้ลางานประจำที่เคยทำอยู่ออกมาเป็นแม่บ้านเต็มตัว สามีก็ทำงานหาเลี้ยงครอบคร้วค่ะ แต่ก็กลับบ้านมาหาลูกอาทิตย์ละ2วัน
ส่วนตัวอยู่บ้านก็ทำงานบ้านเลี้ยงลูก แล้วก็อ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบในอาชีพที่ตัวเองใฝ่ฝัน ได้เป็นข้าราชการ เพื่อครอบครัวจะได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น
แต่แล้วก็มีคนกำหนดชีวิต ชี้ทางให้ในสิ่งที่เขาต้องการ นั่นคือพ่อแม่ดิฉันเองค่ะ เมื่อ2เดือนที่แล้วเราได้ทำการสอบข้าราชการไปแล้วครั้งแรก ผลออกมา สอบติดค่ะ แต่ว่าขึ้นบัญชีรอเรียกสัมภาษณ์ค่ะ เท่าที่รู้มาก็ต้องรอสักระยะนึงเพื่อรอเรียกตัว และได้ยินข่าวคนในหน่วยงานที่ดิฉันไปสอบบอกว่าใช้เงินยัดแป๊บเดียว ไม่ต้องรอ ได้เลย ฉันเลยถามว่าเท่าไร เขาบอกว่าหลักแสนค่ะ
อ้อ...ลืมบอกหน่วยงานที่ว่านี้ พ่อดิฉันก็ทำงานที่นี่ค่ะ จะเกษียณปีหน้านี่เอง. ...และเหตุผลนี้แหละจึงทำให้มีเรื่องราวเกิดขึ้นจนลุกลามใหญ่โต
เหตุผลของคนในครอบครัว
1.อยากให้ได้งานไวๆ แม้จะเสียตังเป็นแสนก็ยอมเพื่ออนาคตของลูก
2.อยากให้ฉันยุติความฝันของตนเองทุกอยาก แม้เรื่องจะไปสอบด้วยต้วเอง อยากให้เก็บเงินค่าเดินทางไว้ให้ลูก
3.พ่อแม่ชี้ทางไปไหนก็ต้องไปตามที่พ่อแม่บอก ไม่คือไม่ ไปคือไป
4.ห้ามไปไหนจนกว่าจะอนุญาติให้ไปได้ แม้กระทั่งพาลูกไปเที่ยว ค้างอ้างแรมที่ไหน นู่นนี่นั่น
เหตุผลของฉัน
1.อยากทำตามความฝันของตนเอง ในการสอบครั้งนี้ตั้งใจมากถ้าบุญวาสนามีจริงสอบติดก็ไม่ได้เสียตังสักบาทเดียว
2.ความรู้ที่เรียนมาทั้งหมดทั้งมวล อยากเอามาใช้ให้เป็นประโยชน์ โดยไม่ต้องรอให้พ่อแม่ประเคนให้ทุกอย่าง
3.ในฐานะที่เป็นแม่คน ยังไงก็ต้องหาเงินเลี้ยงลูกได้อยู่แล้ว อยากให้มั่นใจในตัวลูกคนนี้ว่าต้องทำได้ แม้จะหาได้ไม่มากเท่ากับที่พ่อแม่หาก็ตาม
4.อยากให้พ่อแม่ฟังเหตุผลของลูกคนนี้และทำความเข้าใจ ให้กำลังใจว่าสักวันต้องทำได้
นี่เป็นปัญหาที่แก้ไขไม่ได้สักที ไม่อยากให้พ่อแม่ลำบากเพราะเรา เรามีครอบครัว มีลูกแล้วอยากให้ปล่อยวาง ว่าลูกต้องทำได้ ในความคิดของเราเราอยากยืนด้วยขาของตนเอง ถ้ามีพ่อแม่อุ้มชูตลอดมันก็รู้สึกละอายใจว่าโตไม่เป็นสักที มีลูกแล้วยังให้พ่อแม่ประเคนหาทุกอยากให้อีก เราร้องไห้จนไม่มีน้ำตาแล้วค่ะ คุยกะแฟนก็ให้กำลังใจดี เค้าก็บอกว่าถ้าอยากไปสอบก็ไปเถอะ โอกาสมาถึงแล้ว อยากจะบอกว่าสอบครั้งนี้ดิฉันรอมาตั้ง1ปี ครั้งก่อนสมัครไม่ทัน นี่ได้บัตรเข้าสอบ อะไรก็มีทุกอย่างแล้ว พร้อมที่จะสอบ แต่โดนให้ยุติทุกอย่าง เราทำใจไม่ได้ค่ะ น้อยใจ เครียดว่าจะเอาอย่างไรดี นี่ทะเลาะจนจะลงไม้ลงมือกัน พ่อแม่ก็ไม่กล้าแต่ใช้คำพูดฟาดฟันแทน จะเอายังไงดีคะชีวิตนี้เรากำหนดหรือใครกำหนด. T___T
ชีวิตนี้ ใครกำหนด...
ตอนนี้เราได้ลางานประจำที่เคยทำอยู่ออกมาเป็นแม่บ้านเต็มตัว สามีก็ทำงานหาเลี้ยงครอบคร้วค่ะ แต่ก็กลับบ้านมาหาลูกอาทิตย์ละ2วัน
ส่วนตัวอยู่บ้านก็ทำงานบ้านเลี้ยงลูก แล้วก็อ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบในอาชีพที่ตัวเองใฝ่ฝัน ได้เป็นข้าราชการ เพื่อครอบครัวจะได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น
แต่แล้วก็มีคนกำหนดชีวิต ชี้ทางให้ในสิ่งที่เขาต้องการ นั่นคือพ่อแม่ดิฉันเองค่ะ เมื่อ2เดือนที่แล้วเราได้ทำการสอบข้าราชการไปแล้วครั้งแรก ผลออกมา สอบติดค่ะ แต่ว่าขึ้นบัญชีรอเรียกสัมภาษณ์ค่ะ เท่าที่รู้มาก็ต้องรอสักระยะนึงเพื่อรอเรียกตัว และได้ยินข่าวคนในหน่วยงานที่ดิฉันไปสอบบอกว่าใช้เงินยัดแป๊บเดียว ไม่ต้องรอ ได้เลย ฉันเลยถามว่าเท่าไร เขาบอกว่าหลักแสนค่ะ
อ้อ...ลืมบอกหน่วยงานที่ว่านี้ พ่อดิฉันก็ทำงานที่นี่ค่ะ จะเกษียณปีหน้านี่เอง. ...และเหตุผลนี้แหละจึงทำให้มีเรื่องราวเกิดขึ้นจนลุกลามใหญ่โต
เหตุผลของคนในครอบครัว
1.อยากให้ได้งานไวๆ แม้จะเสียตังเป็นแสนก็ยอมเพื่ออนาคตของลูก
2.อยากให้ฉันยุติความฝันของตนเองทุกอยาก แม้เรื่องจะไปสอบด้วยต้วเอง อยากให้เก็บเงินค่าเดินทางไว้ให้ลูก
3.พ่อแม่ชี้ทางไปไหนก็ต้องไปตามที่พ่อแม่บอก ไม่คือไม่ ไปคือไป
4.ห้ามไปไหนจนกว่าจะอนุญาติให้ไปได้ แม้กระทั่งพาลูกไปเที่ยว ค้างอ้างแรมที่ไหน นู่นนี่นั่น
เหตุผลของฉัน
1.อยากทำตามความฝันของตนเอง ในการสอบครั้งนี้ตั้งใจมากถ้าบุญวาสนามีจริงสอบติดก็ไม่ได้เสียตังสักบาทเดียว
2.ความรู้ที่เรียนมาทั้งหมดทั้งมวล อยากเอามาใช้ให้เป็นประโยชน์ โดยไม่ต้องรอให้พ่อแม่ประเคนให้ทุกอย่าง
3.ในฐานะที่เป็นแม่คน ยังไงก็ต้องหาเงินเลี้ยงลูกได้อยู่แล้ว อยากให้มั่นใจในตัวลูกคนนี้ว่าต้องทำได้ แม้จะหาได้ไม่มากเท่ากับที่พ่อแม่หาก็ตาม
4.อยากให้พ่อแม่ฟังเหตุผลของลูกคนนี้และทำความเข้าใจ ให้กำลังใจว่าสักวันต้องทำได้
นี่เป็นปัญหาที่แก้ไขไม่ได้สักที ไม่อยากให้พ่อแม่ลำบากเพราะเรา เรามีครอบครัว มีลูกแล้วอยากให้ปล่อยวาง ว่าลูกต้องทำได้ ในความคิดของเราเราอยากยืนด้วยขาของตนเอง ถ้ามีพ่อแม่อุ้มชูตลอดมันก็รู้สึกละอายใจว่าโตไม่เป็นสักที มีลูกแล้วยังให้พ่อแม่ประเคนหาทุกอยากให้อีก เราร้องไห้จนไม่มีน้ำตาแล้วค่ะ คุยกะแฟนก็ให้กำลังใจดี เค้าก็บอกว่าถ้าอยากไปสอบก็ไปเถอะ โอกาสมาถึงแล้ว อยากจะบอกว่าสอบครั้งนี้ดิฉันรอมาตั้ง1ปี ครั้งก่อนสมัครไม่ทัน นี่ได้บัตรเข้าสอบ อะไรก็มีทุกอย่างแล้ว พร้อมที่จะสอบ แต่โดนให้ยุติทุกอย่าง เราทำใจไม่ได้ค่ะ น้อยใจ เครียดว่าจะเอาอย่างไรดี นี่ทะเลาะจนจะลงไม้ลงมือกัน พ่อแม่ก็ไม่กล้าแต่ใช้คำพูดฟาดฟันแทน จะเอายังไงดีคะชีวิตนี้เรากำหนดหรือใครกำหนด. T___T