สถานะของภาษา

ที่จะเขียนต่อจากนี้  อาจไม่ชัดเจน   เพราะยังไม่ตกผลึก
แต่ก็ขอบันทึกไว้  เผื่อทบทวน หรือขยายผล  ในฐานะเสาไมล์ของการหาความจริง


ภาษาพูด  ภาษาเขียน  บ่งบอกการมีอยู่ของ  ผู้อื่น คนอื่น
มันบ่งบอก  ความเป็นพวก  ความเป็นกลุ่ม  หรือ การสร้างอำนาจอ้างอิงแบบกลุ่ม
มันบ่งบอก  การสำแดงของสัญชาตญาณ เพื่อ ความอยู่รอด แบบหนึงปัจเจกที่ไม่ได้แยกจากสังคม

ผู้ใช้ภาษาได้ดี  บ่งบอก ถึงความมีระเบียบของอำนาจการจัดการตนเอง  ที่แผ่ขยายเป็นวงชั้น ความเป็นมนุษย์
ภาษา  จึงเป็น  เสมือนความรักต่อความเป็นมนุษย์  ซึ่งเป็นสากล
เพราะ  มนุษย์เป็นผู้กำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง  ในสนามการดิ้นรน บนโลกธรรมชาติ

ผู้ใช้ภาษาได้ไม่ดี  หรือ ไม่อาจสื่อความหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพ  คือ ผู้แปลกแยกจาก  ความรัก  ความเป็นมนุษย์ และไม่รู้จักตนเอง
เขาอาจกำลังหนี   จากภาวะเหยื่ออธรรมจากคนอื่น หรือสังคม  จนได้ก้าวข้ามพรมแดน การอยู่ร่วม หรือ หมดศรัทธาต่อชีวิตเสียแล้ว  ก็ได้

ชีวิตในท่ามกลางคนอื่น   จำต้องต้องอาศัยศรัทธาในชีวิตในระดับหนึ่ง
เพราะ  ไม่มีใครรู้ทั้งหมด  ไม่มีใครรู้อนาคต
ดังนั้น  มันจึงมีช่องว่าง  ที่ต้องอาศัยศรัทธาต่อชีวิต มาเติมเต็มความไม่รู้ เพื่อ สลายความกลัว หรือความไม่เข้าใจตรงนั้น
และชีวิตจึง...ในแง่นี้   จึงมีความท้าทายให้เลือกอยู่บ่อยครั้ง   เพียงแต่ว่า  แค่อยากเคยชิน หรือ ทดลองความจริง  ก็แล้วแต่..