ในห้องพักแคบๆแห่งหนึ่ง มีกลิ่นสารระเหยฟุ้งไปทั่วห้อง เขากำลังนั่งไขว่ห้างค่อยๆระเลียดจิบน้ำยาล้างห้องน้ำในแก้วไวน์ ต่อด้วยน้ำแฟ๊บทินเนอร์และสารกรดด่างอีกมากมาย ขณะดื่มและจิบก็สำรอกสารต่างๆออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังนั่งจิบต่อไปอย่างท่าทีพยายามทำตัวให้ศรีวิลัยและเช็ดปากที่เลอะด้วยผ้าสีแดงเลือดหมูสุดหรู ล้มตัวนอนที่เตียงด้วยท่าทีสงบนิ่งสำลักตัวสั่นไปพร้อมๆกัน แล้วก็นอนตายอย่างเงียบเชียบ มันไม่น่าสลดมากนักหรอก เขาเป็นฆาตรกรรมมือสากคนหนึ่งที่ฆ่าคนมานักต่อนักฉายา“มีดสีขาว” คงไม่ต้องบอกว่าสมองเขาป่วยแค่ไหนจากการฆ่าตัวตายอย่างเลิศหรูและเย็นเยือก เหยื่อรายล่าสุดของมีดสีขาวเป็นสาวแม่ลูกเด็ก เทอได้โบกแท็กซี่มรณะเพื่อเดินทางกลับบ้านพร้อมลูกชาย กำลังจะกลับบ้านไปเพื่อรับผิดชอบภาระหน้าที่ต่างๆและเตรียมฝันของเทอที่จะพาแม่ไปต่างประเทศก่อนแม่ของเทอจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน บทสนทนาได้มาถึงตรงนี้มีดสีขาวปั้นสีหน้ายิ้มแย้มราวกับยินดีที่ได้รับฟังเรื่องราวดีๆแต่ภายในใจเขารู้สึกมีความสุขที่จะได้ทำลายฝันของคนๆหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จัก จังหวะที่หญิงสาวก้มเก็บของที่พื้นรถเขาได้หยิบมีดปลายแหลมคมทิ่มลงไปที่หลังคอทะลุลูกเดือกเทออย่างแม่นยำ เด็กหนุ่มที่ร้องขอชีวิตด้วยน้ำตาที่ไร้เดียงสาอย่างไม่มีขัดขืนกลับโดนเค้นขยี้ลูกกระเดือกจนสิ้นลมหายใจ ขณะนี้แท็กซี่โดนล้อมรอบด้วยความว่างเปล่าจำนวนมาก มีดสีขาวขับรถหลบหนีออกจากความว่างเปล่าที่โจ่งแจ้งกลางถนนไปอิงแอบที่เรือนร้าง สีหน้าที่ไร้สำนึกจ้องมองเหยื่อร่างสีขาวด้วยรอยยิ้มซ่อนเสียงหัวเราะเบาๆและทำงานอาร์ตบนร่างไร้ชีพจรต่อไป.....
เมื่อท้องหิวก็ต้องหาของกิน ฉันหิวมากได้กลิ่นของกินมาจากทางนู้น ฉันเริ่มใกล้กลิ่นอาหาร เริ่มใกล้ขึ้นทุกที แต่อยู่ดีๆฉันรู้สึกว่าร่างฉันมันขยับไม่ได้...... มีอะไรบางอย่างใหญ่มากมาจับร่างฉันเคลื่อนย้ายไปที่ไหนซักแห่ง..... แต่สิ่งนั้นกำลังปล่อยตัวฉันลง ฉันสัมผัสได้ถึงมือที่อ่อนโยนมนุษย์คนหนึ่งที่โดยปกติแล้วพวกเขาจะฆ่าทำลายล้างแมลงอย่างพวกเรา แต่เขากลับปลดปล่อยฉันอย่างนุ่มนวล เด็กผู้ชายแสนดีคนนึงที่ไม่ฆ่าแมลงและสัตว์เล็กสัตว์น้อยทุกชนิดเขาคือ“ปูน”แทบไม่มีแมลงตัวไหนที่ไม่เคยผ่านมือนุ่มๆของเขา บ่อยๆมากคือแมลงสาปที่ชอบลักลอบเข้าครัวหลังบ้านเพื่อหาของกินเสมอ แล้วก็โดนจับไปปล่อยที่หลังบ้านทุกครั้งไปเมื่อปูนพบเจอ ครอบครัวที่อบอุ่นของปูนมีมารดาที่ทำอาชีพข้าวแกงราคาย่อมเยา มีน้าสาวน้องแม่ผู้ช่วยแม่ครัว มีพ่อที่เป็นหัวขบวนตำรวจนายสิบเอกที่ทำหน้าที่ทั้งหัวหน้าครอบครัวและอัศวินผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างทุ่มทั้งตัวและทั้งใจ ทุกคนประหนึ่งเครื่องจักรที่ทำหน้าที่ของตนอย่างพาดหัวด้วยคุณธรรม ขับเคลื่อนครอบครัวและสังคมโดยรอบให้เป็นสีขาวสะอาด
ความฝันของปูนคือพ่อ พยายามลอกแบบพ่ออย่างกับแกะ ใฝ่ฝันที่จะเป็นตำรวจเหมือนพ่อ เป็นคนดีซื่อตรงเหมือนพ่อ พยายามร่างกายสมส่วนยืนหลังตรงโค้งเคารพธงชาติเหมือนพ่อ หลังเลิกเรียนพ่อจะมารับแทบทุกวันขี่มอเตอร์ไซด์แต่งตัวสีกากีแล้วลูบหัวปูนด้วยความรักสีขาวบริสุทธ์ ในสายตาของเพื่อนในห้อง ปูนคือเพื่อนที่ดียุติธรรมพึ่งพิงได้ยามที่มีเพื่อนคนไหนรังแกลักขโมยกัน ปูนจะคอยทวงคืนให้และฟ้องอาจารย์ ดูเขามุ่งมั่นจะเป็นตำรวจมากตั้งแต่ยังหัวเกรียน....
สีขาวหม่นๆ
เมื่อท้องหิวก็ต้องหาของกิน ฉันหิวมากได้กลิ่นของกินมาจากทางนู้น ฉันเริ่มใกล้กลิ่นอาหาร เริ่มใกล้ขึ้นทุกที แต่อยู่ดีๆฉันรู้สึกว่าร่างฉันมันขยับไม่ได้...... มีอะไรบางอย่างใหญ่มากมาจับร่างฉันเคลื่อนย้ายไปที่ไหนซักแห่ง..... แต่สิ่งนั้นกำลังปล่อยตัวฉันลง ฉันสัมผัสได้ถึงมือที่อ่อนโยนมนุษย์คนหนึ่งที่โดยปกติแล้วพวกเขาจะฆ่าทำลายล้างแมลงอย่างพวกเรา แต่เขากลับปลดปล่อยฉันอย่างนุ่มนวล เด็กผู้ชายแสนดีคนนึงที่ไม่ฆ่าแมลงและสัตว์เล็กสัตว์น้อยทุกชนิดเขาคือ“ปูน”แทบไม่มีแมลงตัวไหนที่ไม่เคยผ่านมือนุ่มๆของเขา บ่อยๆมากคือแมลงสาปที่ชอบลักลอบเข้าครัวหลังบ้านเพื่อหาของกินเสมอ แล้วก็โดนจับไปปล่อยที่หลังบ้านทุกครั้งไปเมื่อปูนพบเจอ ครอบครัวที่อบอุ่นของปูนมีมารดาที่ทำอาชีพข้าวแกงราคาย่อมเยา มีน้าสาวน้องแม่ผู้ช่วยแม่ครัว มีพ่อที่เป็นหัวขบวนตำรวจนายสิบเอกที่ทำหน้าที่ทั้งหัวหน้าครอบครัวและอัศวินผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างทุ่มทั้งตัวและทั้งใจ ทุกคนประหนึ่งเครื่องจักรที่ทำหน้าที่ของตนอย่างพาดหัวด้วยคุณธรรม ขับเคลื่อนครอบครัวและสังคมโดยรอบให้เป็นสีขาวสะอาด
ความฝันของปูนคือพ่อ พยายามลอกแบบพ่ออย่างกับแกะ ใฝ่ฝันที่จะเป็นตำรวจเหมือนพ่อ เป็นคนดีซื่อตรงเหมือนพ่อ พยายามร่างกายสมส่วนยืนหลังตรงโค้งเคารพธงชาติเหมือนพ่อ หลังเลิกเรียนพ่อจะมารับแทบทุกวันขี่มอเตอร์ไซด์แต่งตัวสีกากีแล้วลูบหัวปูนด้วยความรักสีขาวบริสุทธ์ ในสายตาของเพื่อนในห้อง ปูนคือเพื่อนที่ดียุติธรรมพึ่งพิงได้ยามที่มีเพื่อนคนไหนรังแกลักขโมยกัน ปูนจะคอยทวงคืนให้และฟ้องอาจารย์ ดูเขามุ่งมั่นจะเป็นตำรวจมากตั้งแต่ยังหัวเกรียน....