โปรดรับฟังปัญหาเราหน่อย จะบ้าแล้ว มีใครย้ายที่ทำงานไปไกลบ้านบ้าง มีเหตุผลอะไรกันบ้าง

ได้ทำงานใกล้บ้านก็ดี อยู่แล้ว ขับรถ ชั่วโมงนึง แต่ช่วงนั้นเจอปัญหาหลายอย่าง ทำให้ย้ายมาอยู่ไกลบ้าน ตอนนี้รู้สึกผิดตลอดเวลา รู้สึกเลว อกตัญญู ไม่มีความสุขเลย ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว หาหมอก็แล้ว กินยาก็แล้วไม่หาย

ปัญหาที่เจอ

มีปัญหากับเพื่อนบางคน แล้วรู้สึกว่าไม่มีคนเกลียด หัวหน้าไม่สนับสนุน ได้เปอร์เซ็นต์ก็น้อยกว่าอิคนที่มีปัญหาด้วยทุกปี มันบอบบาง น่าทะนุถนอม หน้าตาน่าเอ็นดู ใครๆ ก็รัก ถ้าอยู่ที่นี้ต่อไป คงเหี่ยวตาย ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด งานก็ไม่ก้าวหน้า ( ปัญหาที่มีเริ่มจาก ประโยคเดียว คือ สมมติชื่อ สมหมาย คือคนที่จีบเพื่อนคนนี้ สมมติชื่อ เอ สมหมายมาว่าเราว่า แฟนเราจีบเราเพราะเราเหลือ เราซึ่งไม่สวยอยู่แล้ว มันเจ็บมากนะ เราบอกสมหมายว่าเราไม่ชอบที่พูดอย่างนี้รู้สึกไม่ดี แทนที่จะขอโทษ ดันเฉยๆ เหมือนแบบยิ่งตอกย้ำ แล้วตอนไปอบรมกรุงเทพ มันจีบกันเรารู้เราเห็น ส่งเมสเสจหากันทั้งวัน เดินเขิลบิดเป็นเลขแปด เอ ชวนเราไปดู ชัตเตอร์ เรากลัวผี แต่ก็ไปเป็นเพื่อนมัน พอตอนบ่ายบอกไม่ไปกับเราแล้วเราก็โอเค พอตอนเย็นไปเจอ มันไปดูกับ สมหมาย เราก็ยินดีจะเพื่อนจะมีแฟน แต่พออบรมกลับมาที่ทำงาน ทำเป็นไม่ชอบ สมหมายมารับไปกินข้าวก็ไม่กล้าไปกัน สองคน ชวนเพื่อนไปด้วย แบบ งง ว่าจะสร้างภาพ กระแดะอะไรเนี้ย อยู่ กทม ไม่เห็นจะกลัวเลย รับส่ง ไปกินข้าว ดูหนัง กัน สองคนตลอด) เลยหมั่นไส้มัน แล้วก็มีปัญหากัน เพื่อนๆ คนอื่นก็เข้าข้างมัน เพราะมันดูเงียบๆ ติ๋มๆ ถ้าไม่โดนเองก็ไม่รู้ เราเลยรู้สึกว่าไม่มีเพื่อนเลย

พอมีลูก แฟนทำงาน กทม ไม่ช่วยเลย ไม่กล้าจ้างคนเลี้ยง ต้องเอาลูกไปไว้บ้าน เราต้องขับรถทุกวัน ไปกลับ ร้อยกว่าโล เพื่อไปเลี้ยงลูก ทำทีสิสเรียนโทค้างอยู่ด้วย ช่วงนั้นไม่ได้นอนเลย เบลอมาก มึนมาก ปีเดียว ทำบัตร เอทีเอ็มใหม่ ไป 5 ใบ เพราะลืมไว้ในตู้ ขับรถอยู่เคยคิดว่าถ้ารถชนตายไปเลยก็ดี จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรแล้วเหนื่อยมาก

พ่อแม่ก็จู้จี้ขี่บ่นเหลือเกิน จริงๆ เค้าก็บ่นปกติ แต่เราคงเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว แต่ไม่รู้ตัว เลยเครียดมาก รู้สึกแย่ไปหมด อยากเอาลูกไปเลี้ยงเอง แฟนก็ไม่ช่วยเลย บอกเอาลูกไปเข้าเนอสเซอรีทีทำงานแฟนมั้ย เรายอมไปอยู่กรุงเทพ ยอมขับรถมาทำงาน แต่ไม่อยากอยู่บ้าน แฟนก็ไม่ยอม บอกแต่ว่าให้อดทนๆ แต่เค้าไม่ต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย แต่ตั้งแต่เรามีลูก เราเหนื่อยมาก ทนทุกอย่าง

ชวนแฟนย้ายมาทำงานที่เดียวกัน จะได้ไม่ต้องเดินทาง มีคนช่วยเลี้ยงลูก เค้าบอกว่าเค้าไม่อยากอยู่ที่นี้ ถ้าย้ายมาก็จะอยู่แค่ สิบปีแล้วจะกลับบ้านเค้า เราก็ลังเลเอาไงดี ที่นี้ไม่มีเพื่อนถ้าแฟนย้ายไปเราต้องอยู่กับลูกสองคนเหรอ

ตอนแรกเราคิดแล้วคิดอีกด้วยเหตุผล คิดว่าจะไม่ย้ายหรอก เพราะได้อยู่ใกล้บ้าน ไกล้กรุงเทพ แฟนย้ายไปก็ไม่เป็นไร ฉันต้องอยู่ได้ เจอที่ถูกใจ จะปลูกบ้าน ไปมัดจำที่ กะบ้านไว้แล้ว พอดีไปเจอเพื่อนที่ทะเลาะด้วยกับแฟน แล้วเราจะยิ้มให้ คิดว่าไงก็จะอยู่ที่นี้แล้ว มันเชิดใส่ เรารู้สึกเสียใจมากทนอยู่ไม่ได้ บอกแฟนว่าย้ายเถอะ เค้าก็โอเค เพราะย้ายก็ได้ไปอยู่ใกล้บ้านเค้า

พอตัดสินใจว่าจะย้าย ยอมทิ้งเงินมัดจำ เก้าหมื่น (โง่ มาก อยากตายมาก เสียดายเงินมาก) คิดว่าซื้ออนาคต ก็ไปดูบ้านที่จะย้ายไป ตอนแรกจะไปหาที่ แต่ไม่รู้จักที่ทาง เจอหมู่บ้านใกล้ที่ทำงานถูกใจ ราคาขึ้นเร็วมาก เลยตัดสินใจซื้อเลยแล้วกันไงก็จะย้ายมาแน่อยู่แล้ว ก็ผ่อนดาวน์ไป หลังจากทำเรื่องย้ายไป เพื่อนที่ทะเลาะด้วยอยู่แผนกเดียวกันก็ย้ายแผนกไป เรารู้สึกดีขึ้นเยอะไม่ต้องเจอมัน เรื่องย้ายก็ติดปัญหา บอกแฟนว่างั้นไม่ได้ย้ายแล้วดีกว่า แฟนบอกไม่ได้ซื้อบ้านไปแล้ว เราบอกว่าไปขอคืนเงินได้นะ เพราะคุยกับเซลล์แล้วเซลล์บอกว่าถ้าย้ายไม่ได้ก็คืนได้ ให้หัวหน้าเซ็นต์มาให้ว่าไม่ให้ย้าย ซึ่งมันคุยกันได้ แต่แฟนไม่ยอม สุดท้ายเลยต้องย้ายมา

ทาวเฮาส์ที่เก่า ซื้อไว้ด้วยสิทธิ์สวัสดิการดอกเบี้ยถูกก็ขายไปแบบถูกมาก (โง่ เสียดายอีก)

ตอนนี้รู้สึกผิดมาก คิดถึงพ่อแม่ เวลาเค้าไม่สบายก็ไปหาทันทีไม่ได้ เหนื่อย ไกล ถึงจะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวแล้วก็ต้องรับผิดชอบลูกมากกว่าอยู่ดี

เคยไม่สบายมาก บอกแฟนว่าช่วยพาลูกไปนอนค้างบ้านพ่อแม่เค้าหน่อยเถอะ เราจะได้พักผ่อนเต็มที่ แฟนบอกไม่อ่ะเหนื่อย คือเค้าไม่ยอมเหนื่อยเลย ลูกอยู่กับเราติดเรามาก เราก็ไม่มีเวลาพักเลย

ไปหาหมอแล้ว หมอบอกว่าเป็นโรคซึมเศร้า มาทบทวนแล้ว คงเป็นมาตั้งแต่ตอนนั้นแหล่ะ ทุกอย่างเลยแย่ไปหมด พ่อแม่บ่น ก็ทนไม่ได้ อะไรๆ ก็ประดังเข้ามา ตอนนี้ ที่คิดได้ข้อดีข้อเดียวคือ รู้สึกรักพ่อแม่มากขึ้น โทรหาทุกวัน แต่มันสายไปแล้ว อยากย้อนเวลากลับไป ไม่อยากย้าย แต่อยากได้ความรู้สึกตอนนี้ ชีวิตคงจะมีความสุขมาก

เศร้าจัง อยากตายนะ แต่พ่อบอกไม่ต้องรีบหรอก ยังไงก็ต้องตาย อยากเลิกกับแฟน แต่เค้าก็ไม่ได้เลวอะไรมาก ไม่เจ้าชู้ รักลูกดี แต่เค้าเห็นแก่ตัวจัง

ขอบคุณที่รับฟัง

อยากรู้ว่ามีใครคนอื่นย้ายงานไปไกลบ้าน ด้วยเหตุผลอะไรบ้าง ที่ไม่ได้โดนสั่งย้ายนะ แล้วตอนนี้รู้สึกยังไง ทำใจกันยังไงบ้าง

ขอบคุณค่ะ

เพิ่มค่ะ คือสรุปตอนนี้ย้ายมาแล้ว ไกลบ้านเรา ใกล้บ้านแฟน ที่ทำงานก็ทำใจได้แล้ว ไม่ได้ดี บางเรื่องแย่ลงด้วยซ้ำ แต่ยอมรับแล้วว่ามันก็เป็นอย่างนี้แหล่ะ เพื่อนในที่ทำงานก็โอเค แต่ก็มีโดนถามว่าทำไมย้ายมาก็ตอบได้ไม่เต็มปากเต็มคำ อายเหมือนกัน เค้าก็หาว่าเราไม่ปกติแน่ๆ ย้ายมาไกลบ้าน มีปัญหาแน่ๆ แต่ก็พยายามไม่คิดอะไรมาก

แต่ที่คิดมากเหลือแค่เรื่องรู้สึกผิด เป็นห่วงพ่อแม่ คิดถึง ไกล อยากกลับไปหาบ่อยๆก็ไม่ได้ กับเรื่องแฟนที่เค้าเห็นแก่ตัวจัง ปล่อยให้เรารับผิดชอบทุกอย่างตลอดมา ย้ายมา พอเราเสียใจเราบ่น เค้าก็รำคาญ บอกว่าบ่นทำไม ช่วยไม่ได้ ย้ายมาเอง ไม่ได้บังคับ พอเราบอกว่าอ้าวก็บอกว่าอีก สิบปี ไงก็ย้าย เค้าบอกมันเรื่องของอนาคต ก็พูดไปอย่างนั้นถึงเวลาอาจจะไม่ย้ายก็ได้

ค่ะแค่เนี้ยแหล่ะ เรื่องงี่เง่าของเรา ขอบคุณทุกท่านที่รับฟัง เราไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ อาจจะด้วยโรคที่เป็นด้วย หมอบอกจะทำให้เห็นทุกอย่างโอเวอร์กว่าความจริง เล่าให้เพื่อนสนิทฟัง จนเพื่อนเอือมๆ กลัวจะเสียเพื่อน ไม่คุยกันไปหลายคนแล้ว เลยไม่เล่าดีกว่า เล่าให้แฟนฟังก็โดนว่า บ้างบางทีก็ไม่สนใจ เล่าให้พ่อแม่ฟัง ก็กลัวเค้าจะกังวลเป็นห่วง ขอบคุณจริงๆค่ะ