ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ
เรามีคนรักเป็นพ่อหนุ่มชาวอังกฤษค่ะ (เรียกพ่อหนุ่มเพราะเขาอายุน้อยกว่าเราสองปี ^^) เราเจอกันตอนเรียนค่ะ เรียนอยู่ปีเดียวกัน และเผอิญได้ย้ายมาทำงานอยู่ห้องเดียวกัน ก็คือแทบจะได้เห็นหน้ากันทุกวัน จากที่เริ่มจากความเป็นเพื่อน ก็กลายมาเป็นความรู้สึกดีๆ เรื่องราวดีๆ ! และเริ่มคบหาดูใจกัน ตอนนี้คบกันมาได้ประมาณสามปีแล้วค่ะ
เขาเป็นคนที่เราคิดว่า ถ้าเรามีลูกชาย เราอยากให้ลูกชายเราเป็นคนแบบนี้แหล่ะ สุภาพ ดูดี เรียนเก่ง เป็นนักกีฬา รักสัตว์
เราอาจจะมีทำเลาะกันบ้าง เนื่องจากต่างคนต่างเป็นคนหัวแข็ง ไม่ค่อยยอมฟังใครง่ายๆ เอาแต่ใจตัวเองบ้าง
ต้องบอกก่อนว่า ก่อนหน้านี้เราก็มีแฟนคนไทย แต่เวลาทะเลาะกัน เขาเป็นคนที่เอาเราไม่อยู่ คือทำให้เราฟังเขาไม่ได้ เราก็รู้ว่านี่คือข้อเสียของเรา จนบางครั้งก็เลยเถิดจนต้องแยกทางกันไป แต่กับคนนี้อาจจะเป็นด้วยเพราะว่าเรายอมรับว่าเขาเก่งกว่าเรา ความคิดความอ่าน การวางตัว การที่เขามาจากวัฒนธรรมอีกแบบหนึ่ง ทำให้เรานับถือและยอมฟังเขา เวลาเราโกรธเขาจะถอยไปก่อน คือเขารู้ว่าเขาจะรับมือกับเรายังไง และไม่ทำให้เราบ้ามากไปกว่านี้ พอเราคิดได้เราก็ไปง้อเขาเอง
และนั่นทำให้เราคิดว่า... เขาเป็นคนที่เราอยากใช้ชีวิตด้วย เขาก็บอกกับเราแบบนี้เหมือนกัน
แต่ปัญหามันอยู่ตรงนี้ค่ะ เนื่องจากเราได้รับทุนของรัฐบาลในการมาศึกษาต่อ พอเรียนจบแล้วก็ต้องกลับไปทำงานชดใช้เป็นระยะเวลาสิบปี
เขาก็รับรู้พันธสัญญาข้อนี้ของเราดี เราสองคนเพิ่งจะมาพูดถึงว่าเราควรจะทำยังไงดีก็เมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนที่เขาเริ่มที่จะสมัครงานตามที่ต่างๆ เขาเคยบอกว่าถ้าเราไม่มีสัญญาข้อนี้ และถ้าเราสามารถอยู่ที่นี่ได้ เราก็เป็นคนที่เขาจะแต่งงานด้วย
ใจหนึ่งเราก็อยากจะขอร้องให้เขาไปอยู่กับเราที่ไทย แต่เขาก็โยนคำถามมาว่า จะให้เขาไปทำงานอะไรและเขาก็ไม่อยากจากครอบครัวไป
อีกใจหนึ่งเราก็ไม่อยากให้เขาละทิ้งทุกอย่างที่นี่ อนาคตที่ดีที่เขาควรจะมี และเราก็ไม่อยากจากครอบครัวเราที่ไทยไปอีกแล้ว
...และเราก็ยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบชีวิตของใคร มันเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเรา ถ้าวันหนึ่งเกิดเราสองคนไม่ได้รักกันแล้วล่ะ ถ้าเขามาอยู่กับเรา แล้วเราจะรับผิดชอบชีวิตเขาไหวเหรอ
เราสองคนเคยนั่งคุยกันถึงเรื่องนี้แล้วต่างคนก็ต่างร้องไห้...มันไม่มีทางไหนให้เราได้เลือกเดินเลย ครอบครัว หน้าที่การงาน กับความรัก เมื่อมันเดินสวนทางกัน...ตอนนี้เราสองคนก็ยอมรับชะตากรรมแล้วล่ะว่าถ้าเรากลับไทยไป ทุกอย่างก็คงสิ้นสุด
มีเพื่อนๆคนไหนมีประสบการณ์แบบนี้บ้างคะ ช่วยมาแบ่งกันที
มีใครเคยต้องแยกทางกับคนรักทั้งๆที่ยังรักกันอยู่ไหมคะ
เรามีคนรักเป็นพ่อหนุ่มชาวอังกฤษค่ะ (เรียกพ่อหนุ่มเพราะเขาอายุน้อยกว่าเราสองปี ^^) เราเจอกันตอนเรียนค่ะ เรียนอยู่ปีเดียวกัน และเผอิญได้ย้ายมาทำงานอยู่ห้องเดียวกัน ก็คือแทบจะได้เห็นหน้ากันทุกวัน จากที่เริ่มจากความเป็นเพื่อน ก็กลายมาเป็นความรู้สึกดีๆ เรื่องราวดีๆ ! และเริ่มคบหาดูใจกัน ตอนนี้คบกันมาได้ประมาณสามปีแล้วค่ะ
เขาเป็นคนที่เราคิดว่า ถ้าเรามีลูกชาย เราอยากให้ลูกชายเราเป็นคนแบบนี้แหล่ะ สุภาพ ดูดี เรียนเก่ง เป็นนักกีฬา รักสัตว์
เราอาจจะมีทำเลาะกันบ้าง เนื่องจากต่างคนต่างเป็นคนหัวแข็ง ไม่ค่อยยอมฟังใครง่ายๆ เอาแต่ใจตัวเองบ้าง
ต้องบอกก่อนว่า ก่อนหน้านี้เราก็มีแฟนคนไทย แต่เวลาทะเลาะกัน เขาเป็นคนที่เอาเราไม่อยู่ คือทำให้เราฟังเขาไม่ได้ เราก็รู้ว่านี่คือข้อเสียของเรา จนบางครั้งก็เลยเถิดจนต้องแยกทางกันไป แต่กับคนนี้อาจจะเป็นด้วยเพราะว่าเรายอมรับว่าเขาเก่งกว่าเรา ความคิดความอ่าน การวางตัว การที่เขามาจากวัฒนธรรมอีกแบบหนึ่ง ทำให้เรานับถือและยอมฟังเขา เวลาเราโกรธเขาจะถอยไปก่อน คือเขารู้ว่าเขาจะรับมือกับเรายังไง และไม่ทำให้เราบ้ามากไปกว่านี้ พอเราคิดได้เราก็ไปง้อเขาเอง
และนั่นทำให้เราคิดว่า... เขาเป็นคนที่เราอยากใช้ชีวิตด้วย เขาก็บอกกับเราแบบนี้เหมือนกัน
แต่ปัญหามันอยู่ตรงนี้ค่ะ เนื่องจากเราได้รับทุนของรัฐบาลในการมาศึกษาต่อ พอเรียนจบแล้วก็ต้องกลับไปทำงานชดใช้เป็นระยะเวลาสิบปี
เขาก็รับรู้พันธสัญญาข้อนี้ของเราดี เราสองคนเพิ่งจะมาพูดถึงว่าเราควรจะทำยังไงดีก็เมื่อปลายปีที่แล้ว ตอนที่เขาเริ่มที่จะสมัครงานตามที่ต่างๆ เขาเคยบอกว่าถ้าเราไม่มีสัญญาข้อนี้ และถ้าเราสามารถอยู่ที่นี่ได้ เราก็เป็นคนที่เขาจะแต่งงานด้วย
ใจหนึ่งเราก็อยากจะขอร้องให้เขาไปอยู่กับเราที่ไทย แต่เขาก็โยนคำถามมาว่า จะให้เขาไปทำงานอะไรและเขาก็ไม่อยากจากครอบครัวไป
อีกใจหนึ่งเราก็ไม่อยากให้เขาละทิ้งทุกอย่างที่นี่ อนาคตที่ดีที่เขาควรจะมี และเราก็ไม่อยากจากครอบครัวเราที่ไทยไปอีกแล้ว
...และเราก็ยังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบชีวิตของใคร มันเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับเรา ถ้าวันหนึ่งเกิดเราสองคนไม่ได้รักกันแล้วล่ะ ถ้าเขามาอยู่กับเรา แล้วเราจะรับผิดชอบชีวิตเขาไหวเหรอ
เราสองคนเคยนั่งคุยกันถึงเรื่องนี้แล้วต่างคนก็ต่างร้องไห้...มันไม่มีทางไหนให้เราได้เลือกเดินเลย ครอบครัว หน้าที่การงาน กับความรัก เมื่อมันเดินสวนทางกัน...ตอนนี้เราสองคนก็ยอมรับชะตากรรมแล้วล่ะว่าถ้าเรากลับไทยไป ทุกอย่างก็คงสิ้นสุด
มีเพื่อนๆคนไหนมีประสบการณ์แบบนี้บ้างคะ ช่วยมาแบ่งกันที