ความเหงา

ปัจจุบันในโลกแห่งบริโภคนิยม มีเหตุการณ์หลายๆอย่างที่บังคับให้เราต้องไปเผชิญกับอะไรๆ ต้องเชื่อมโยงกับอะไรสักอย่าง หรือต้องบริโภคอะไรสักอย่างตลอดเวลา มันได้สร้างโลกของความสัมพันธ์อีกชนิดหนึ่งที่ทำให้คนต้องเรียกหามันตลอดเวลา
อาจทำให้คนแต่ละคนมีความรู้สึกโหยหาความสัมพันธ์อะไรสักอย่างหนึ่งที่ต้องการเชื่อมโยงตัวเองกับสังคม
รอบตัวผมมีหลายคนที่ต้องออกไปพบเพื่อนเวลาเลิกงานทุกวัน(รวมทั้งตัวผมเองในบางครั้ง)

หลายคนต้องส่งข้อความทางเครื่องบีบีตลอด
หลายคนหลายคนที่เพียงแค่ต้องการย้ายตัวจากจุดหนึ่งไปจุดหนึ่งก็ต้องโทรศัพท์ หรือส่งข้อความทางบีบีกับเพื่อนไปด้วยจนกว่าจะถึง
หลายคนต้องบอกความรู้สึกที่ตัวเองรู้สึกผ่านทาง Social Media เช่น facebook หรือบอกว่าเราอยู่ที่ไหนผ่านทาง foursquare เพื่อให้สังคมรับรู้ถึงความมีอยู่ของตัวเรา
บางทีสิ่งเหล่านี้ได้แอบบ่มเพาะความเหงาได้โดยไม่รู้ตัว เหมือนเรากำลังโหยหาอะไรจากภายนอกตลอดเวลา พร้อมกันนี้มันได้ค่อยๆก่อให้ความรู้สึกภายในใจของเราให้เป็นรูโหว่มากขึ้น

เราพยายามทำตัวให้ยุ่งตลอดทั้งวัน ออกไปกับเพื่อนหรือคนรู้ใจหลังเลิกงาน แล้วกลับบ้านมาตอนมืดๆเพื่อไม่ต้องเผชิญกับความเหงาเวลาก่อนนอน
ความเหงาอาจเป็นเรื่องธรรมดาของบางคน หรืออาจจะเป็นเรื่องผิดปกติสำหรับบางคน(ที่อาจยังไม่เคยรู้ว่าตัวเองเหงา)
บางที..ถ้าเราพยายามเรียกร้องจากสิ่งหรือคนอื่น หรือการพยายามขวนขวายที่จะออกไปหาอะไรมาแก้เหงา แล้วมันยังไม่หาย

หนทางการแก้ไขปัญหาอาจไม่ได้อยู่ที่ข้างนอก ลองมีเวลากลับมาดูข้างในของตัวเราเองบ้าง บางทีหนทางอาจจะอยู่ใกล้จนเรานึกไม่ถึง

หัดลองเขียนครับ ติดตามเป็นเพื่อนกันได้ที่ http://www.facebook.com/YummyOmu ครับ