แอบปลื้มและศรัทธาในคนๆหนึ่ง เพราะความเก่ง ฉลาด และทุ่มเทให้กับงานแบบไม่คิดชีวิต น่าจะเป็นตัวอย่างที่ดีกับใครหลายๆคนได้
แม้ใครต่อใครจะพากันบอกว่า เค้ามีข้อเสียอย่างนู้น...อย่างนี้...ไม่ดีอย่างนั้น...อย่างนี้...แถมมีเรื่องผิดศีลธรรมอีก
เราเอง ฟังหูไว้หู...ไม่ถึงกับเชื่อ แต่ก็ฟังไว้-บางครั้งก็แอบแก้ตัวแทน (เพราะเรื่องที่ใครๆบอกว่าผิด...ก็เป็นเพียงการคาดเดา หรืออาจจะคิดไปเองเหมือนกัน)...เราคิด...ว่าเราแยกแยะได้...
แต่พอเอาเข้าจริง...ก็เปล่าอีกนั่นแหละ!!!
ยิ่งเวลาผ่าน สิ่งที่ใครๆเคยบอก ก็ดูเหมือนจะเริ่มชัดเจนมากขึ้น เราเองแม้จะพยายามทำใจให้กว้าง และยอมรับความจริงว่าทุกคนล้วนย่อมมีทั้ง "ด้านมืด" และ ด้านที่สว่าง จดจำเฉพาะเรื่องที่ดีๆที่ควรจำก็แล้วกัน...แต่มันก็ไม่ง่าย เมื่อนึกถึงครอบครัวของแต่ละฝ่าย(ซึ่งเรารู้จักดีทั้ง 2 ครอบครัว) และโดยเฉพาะเมื่อต้องทำงานด้วยกันกับทั้งคู่ด้วยแล้ว...เราอึดอัดมาก ถึงมากที่สุด...
เรารู้...ว่าเรื่องบางเรื่องในชีวิต เราไม่จำเป็นต้องเข้าใจ มันเกิดขึ้นเพื่อให้เรายอมรับเท่านั้น เรายอมรับว่าทั้งคู่เป็นคนดี...ถึงแม้จะมีปัญหาเรื่องศีลธรรมอยู่บ้าง แต่ก็ยอมรับว่าเสียความรู้สึก...จริงๆแล้วเราอาจผิดเองที่ดันไปคาดหวังว่าเค้า(ทั้งคู่) จะดี...ว่าเค้าต้องไม่เป็นอย่างที่คนอื่นเค้าพูดกัน แต่เราก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้อยู่ดี...
ทางเดียวคือเราคงต้องปล่อยวาง... แต่จะทำอย่างไร...ให้ศรัทธายังคงอยู่คะ???
ทำอย่างไร ให้ศรัทธายังอยู่
แม้ใครต่อใครจะพากันบอกว่า เค้ามีข้อเสียอย่างนู้น...อย่างนี้...ไม่ดีอย่างนั้น...อย่างนี้...แถมมีเรื่องผิดศีลธรรมอีก
เราเอง ฟังหูไว้หู...ไม่ถึงกับเชื่อ แต่ก็ฟังไว้-บางครั้งก็แอบแก้ตัวแทน (เพราะเรื่องที่ใครๆบอกว่าผิด...ก็เป็นเพียงการคาดเดา หรืออาจจะคิดไปเองเหมือนกัน)...เราคิด...ว่าเราแยกแยะได้...
แต่พอเอาเข้าจริง...ก็เปล่าอีกนั่นแหละ!!!
ยิ่งเวลาผ่าน สิ่งที่ใครๆเคยบอก ก็ดูเหมือนจะเริ่มชัดเจนมากขึ้น เราเองแม้จะพยายามทำใจให้กว้าง และยอมรับความจริงว่าทุกคนล้วนย่อมมีทั้ง "ด้านมืด" และ ด้านที่สว่าง จดจำเฉพาะเรื่องที่ดีๆที่ควรจำก็แล้วกัน...แต่มันก็ไม่ง่าย เมื่อนึกถึงครอบครัวของแต่ละฝ่าย(ซึ่งเรารู้จักดีทั้ง 2 ครอบครัว) และโดยเฉพาะเมื่อต้องทำงานด้วยกันกับทั้งคู่ด้วยแล้ว...เราอึดอัดมาก ถึงมากที่สุด...
เรารู้...ว่าเรื่องบางเรื่องในชีวิต เราไม่จำเป็นต้องเข้าใจ มันเกิดขึ้นเพื่อให้เรายอมรับเท่านั้น เรายอมรับว่าทั้งคู่เป็นคนดี...ถึงแม้จะมีปัญหาเรื่องศีลธรรมอยู่บ้าง แต่ก็ยอมรับว่าเสียความรู้สึก...จริงๆแล้วเราอาจผิดเองที่ดันไปคาดหวังว่าเค้า(ทั้งคู่) จะดี...ว่าเค้าต้องไม่เป็นอย่างที่คนอื่นเค้าพูดกัน แต่เราก็ปฏิเสธความจริงไม่ได้อยู่ดี...
ทางเดียวคือเราคงต้องปล่อยวาง... แต่จะทำอย่างไร...ให้ศรัทธายังคงอยู่คะ???