เหนื่อยนัก...ก็พักก่อน

รู้สึกว่าอยากเดินออกมา ณ จุดตรงนั้น ที่ทำให้เหนื่อยและท้อแต่ก็ต้องอดทนเพื่อครอบครัวที่อยู่ข้างหลัง แม้เหนื่อยแค่ไหนเมื่อรู้ว่าพ่อกับแม่ยังเป็นกำลังใจให้มันก็หายเหนื่อย ขอบคุณความรักที่หาจากที่ไหนไม่ได้เลย ฉันอยากเดินออกมาแต่ทำไมมันเหมือนอะไรดึงไว้ไม่ให้เดินไปข้างหน้า ความกลัว ความลังเล ที่ทำให้อยู่ในที่เดิม ซ้ำๆ       อยากพักบ้างไรบ้าง