คนที่ใกล้แต่งงานกัน เราต้องห้ามกลัวรึเปล่า

ฉันคบกับแฟนมา ประมาณ 12 ปี เราคบกันด้วยใจ ถึงฐานะฉันจะจนแต่ฉันก็พยายามอดทนทำงานหนัก 16-24 ชม/วันยังมี ฉันคิดแต่ว่าเพื่ออนาคตของเรา เราทำงานอยู่คนละจังหวัด ช่วงวันหยุด เราจะมาเจอกัน กินข้าวดูหนังก็สลับกันจ่าย ฉันได้รับกำลังใจจากเขายามท้อ แต่บางเวลาฉันกลับท้อเพราะเขา ฉันผ่อนรถด้วยตัวเอง ฉันกู้เงินต่อเติมบ้านให้พ่อแม่ ฉันผ่อนรถให้พ่อ ฉันส่งเงินให้พ่อใช้เดือนละ 3-4 พันบาท พอผ่อนรถพ่อหมด ฉันอยากได้บ้านเราตกลงซื้อด้วยกัน จะช่วยกัน แต่พอเค้าบอกเดือนนี้ไม่พอ ขอจ่ายไม่ถึงครึ่ง ฉันก็ไม่ว่าสักคำ เรามีแผนจะแต่งงานกันเร็วๆนี้ ฉันเสนอเค้าว่า ฉันจะกู้เงินจ่ายค่าสินสอด ค่าจัดงานเอง เราก็มีทะเลาะกันบ้าง หลายๆเหตุการณ์ ฉันไม่เรียบร้อย ทำความสะอาดบ้านนานๆครั้ง กลับจากงานแสนเหนื่อยเวลานอนฉันน้อยมาก ฉันขับรถรับงานลายที่ แฟนฉันค่อนข้างมีระเบียบ พอมาเจอฝุ่นเส้นผม ของใช้ที่วางไม่เป็นระเบียบก็บ่น บางเดือนฉันบริหารเงินไม่พอก็มีหนี้บัตรเครดิตบ้าง ในขณะที่แฟนใช้ชีวิตพอเพียง ไม่มีหนี้ จ่ายเท่าเงินเดือน ฉันจะบริหารจัดหารเรื่องการเงิน ลงทุนโน่นนี่ พอพลาดก็จะมีคำแหน็บแนมจากแฟนทั้งๆที่เค้าไม่ได้มีส่วนเสียเลย เคยหนักถึงขั้นขอเงินฉันเพื่อเติมน้ำมันรถมาหาฉัน แรกๆก็ให้ พอบ่อยเข้าเราก็ต้องคุย และเขาก็หยุดการกระทำนี้ บางทีก็เหนื่อย หลายครั้งที่ฉันทนคำด่า ฉันขอเลิกเค้าหลายครั้งแต่เค้าไม่ยอม ขอร้องพูดทุกทาง ยอมรับทุกกอย่างที่ฉันเป็น สุดท้ายต้องใจอ่อนเพราะสงสาร และเราก็วนเวียนเรื่องการทะเลาะซ้ำไปมา ฉันลังเลเรื่องการแต่งงาน เพราะฉันอ่อนแอ ฉันเหนื่อยล้า หรือฉันไม่หนักแน่นพอ