พี่สาวของผมเค้าเป็นโรคจิตเภทครับ เคยไปรักษาแล้วครั้งนึงแล้วหมอก็บอกว่าหาย
แต่แล้วก็น่าจะเป็นเพราะความเครียดที่มากเกินไปทำให้เค้าอาการกำเริบอีกครั้งหนึ่งจนถึงขั้นที่ว่ามีคนตามมีเครื่องดักฟังตลอด แล้วก็พยายามกล่อมเค้าจนเค้ายอมไปรักษาได้อีกครั้งหนึ่ง ก็กินยามาได้ระยะหนึ่งจนอาการดีขึ้นมากพวกเครื่องดักฟังต่างๆหายไปแล้ว แล้วเค้าก็หยุดยาเองโดยที่ทางบ้านก็พยายามคุยพยายามบอกว่ามันหยุดไม่ได้แต่เค้าก็ไม่ฟัง จนตอนนี้หลังจากเค้าหยุดยาเองได้ประมาณ3เดือน อาการเค้ากำเริบหนักมากๆแล้วครับ
เค้าจะคิดตลอดเวลาว่ามีคนคอยใส่ร้ายเค้ามีคนพูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับเค้าให้คนอื่นฟัง ถึงขั้นจะไปฟ้องร้องคนๆนั้นซึ่งเค้าก็ไม่รู้ว่าใครแต่เค้าจะพยายามหา จนตอนนี้เค้าบอกว่าเค้าได้รายชื่อมาหมดแล้วซึ่งในรายชื่อมีชื่อพ่อกับน้องชายด้วย(คุณแม่เสียแล้วครับ)
แต่เมื่ออาทิตที่แล้วก็ยอมกล่อมเค้าให้ไปหาหมอได้ และตอนนี้เค้าก็กินยาอยู่ครับแต่เป็น Risperidol 1mg ซึ่งทางการรักษาโรคแล้วมันถือว่าเป็นขนาดเบามากไว้สำหรับระยะควบคุมอาการไม่ใช่ระยะกำเริบ เพราะว่าเค้ายืนยันว่าจะกินแค่นี้ไม่กินเพิ่ม นี่ก็ผ่านมาได้1สัปดาห์สำหรับการกินยาแล้วครับ แต่อาการไม่มีการพัฒนาขึ้นเลยมีแต่จะแย่ลง ที่พยายามตอนนี้คือเตือนให้เค้าไม่ลืมกินยาครับ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเค้าจะฟังไปถึงเมื่อไหร่เพราะเค้าเริ่มระแวงพ่อกับน้องแล้ว และหลังจากที่ได้คุยกับเค้าไม่นานมานี้ สิ่งที่เค้าคิดคือเค้าไม่รู้ตัว่าเป็นโรคจิตเภท เค้าบอกว่าตอนนี้เค้าฟื้นตัวจากอาการทางจิตได้70%-80%แล้ว
เลยอยากสอบถามผู้ที่เคยหรือผู้ที่มีญาติเคยเป็นผู้ป่วยในจิตเวชครับ ว่าต้องถึงขั้นไหนครับถึงจะควรไป การเป็นอยู่ภายในนั้นลำบากไหม ไปเยี่ยมได้ไหม ผู้ป่วยเค้าจะเข้าใจเราไหมว่าทำไมต้องให้เขาไปอยู่ในนั้น สงสารพี่สาวเหมือนกันถ้าจะต้องไปเป็นผู้ป่วยในจิตเวช แต่ก็สงสารพ่อเหมือนกันที่ต้องทนอยู่กับอาการของพี่สาว เพราะว่าเค้าเริ่มระแวงพ่อและน้องชาย ส่วนผมวันๆก็กังวลแต่เรื่องพี่สาว จนไม่รู้จะเป็นโรคซึมเศร้าไปอีกคนไหมครับ
คนที่เคยเป็นผู้ป่วยในจิตเวช หลังไมค์มาหน่อยได้ไหมครับ มีเรื่องอยากปรึกษา
แต่แล้วก็น่าจะเป็นเพราะความเครียดที่มากเกินไปทำให้เค้าอาการกำเริบอีกครั้งหนึ่งจนถึงขั้นที่ว่ามีคนตามมีเครื่องดักฟังตลอด แล้วก็พยายามกล่อมเค้าจนเค้ายอมไปรักษาได้อีกครั้งหนึ่ง ก็กินยามาได้ระยะหนึ่งจนอาการดีขึ้นมากพวกเครื่องดักฟังต่างๆหายไปแล้ว แล้วเค้าก็หยุดยาเองโดยที่ทางบ้านก็พยายามคุยพยายามบอกว่ามันหยุดไม่ได้แต่เค้าก็ไม่ฟัง จนตอนนี้หลังจากเค้าหยุดยาเองได้ประมาณ3เดือน อาการเค้ากำเริบหนักมากๆแล้วครับ
เค้าจะคิดตลอดเวลาว่ามีคนคอยใส่ร้ายเค้ามีคนพูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับเค้าให้คนอื่นฟัง ถึงขั้นจะไปฟ้องร้องคนๆนั้นซึ่งเค้าก็ไม่รู้ว่าใครแต่เค้าจะพยายามหา จนตอนนี้เค้าบอกว่าเค้าได้รายชื่อมาหมดแล้วซึ่งในรายชื่อมีชื่อพ่อกับน้องชายด้วย(คุณแม่เสียแล้วครับ)
แต่เมื่ออาทิตที่แล้วก็ยอมกล่อมเค้าให้ไปหาหมอได้ และตอนนี้เค้าก็กินยาอยู่ครับแต่เป็น Risperidol 1mg ซึ่งทางการรักษาโรคแล้วมันถือว่าเป็นขนาดเบามากไว้สำหรับระยะควบคุมอาการไม่ใช่ระยะกำเริบ เพราะว่าเค้ายืนยันว่าจะกินแค่นี้ไม่กินเพิ่ม นี่ก็ผ่านมาได้1สัปดาห์สำหรับการกินยาแล้วครับ แต่อาการไม่มีการพัฒนาขึ้นเลยมีแต่จะแย่ลง ที่พยายามตอนนี้คือเตือนให้เค้าไม่ลืมกินยาครับ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเค้าจะฟังไปถึงเมื่อไหร่เพราะเค้าเริ่มระแวงพ่อกับน้องแล้ว และหลังจากที่ได้คุยกับเค้าไม่นานมานี้ สิ่งที่เค้าคิดคือเค้าไม่รู้ตัว่าเป็นโรคจิตเภท เค้าบอกว่าตอนนี้เค้าฟื้นตัวจากอาการทางจิตได้70%-80%แล้ว
เลยอยากสอบถามผู้ที่เคยหรือผู้ที่มีญาติเคยเป็นผู้ป่วยในจิตเวชครับ ว่าต้องถึงขั้นไหนครับถึงจะควรไป การเป็นอยู่ภายในนั้นลำบากไหม ไปเยี่ยมได้ไหม ผู้ป่วยเค้าจะเข้าใจเราไหมว่าทำไมต้องให้เขาไปอยู่ในนั้น สงสารพี่สาวเหมือนกันถ้าจะต้องไปเป็นผู้ป่วยในจิตเวช แต่ก็สงสารพ่อเหมือนกันที่ต้องทนอยู่กับอาการของพี่สาว เพราะว่าเค้าเริ่มระแวงพ่อและน้องชาย ส่วนผมวันๆก็กังวลแต่เรื่องพี่สาว จนไม่รู้จะเป็นโรคซึมเศร้าไปอีกคนไหมครับ