การทดลอง Rosenhan หรือชื่อบทความเต็มว่า “On Being Sane in Insane Places” เป็นการศึกษาทางจิตวิทยาที่ดำเนินการโดยนักจิตวิทยา David Rosenhan ในปี ค.ศ. 1973 เพื่อทดสอบความน่าเชื่อถือของการวินิจฉัยโรคจิตเวชในโรงพยาบาลจิตเวชสหรัฐอเมริกา ผลการศึกษานี้มีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อการปฏิรูปแนวทางการวินิจฉัยและการดูแลผู้ป่วยจิตเวชในเวลาต่อมา
ข้อเท็จจริงสำคัญ
ปีที่ตีพิมพ์: 1973
ผู้ดำเนินการ: David L. Rosenhan (มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด)
ผู้เข้าร่วมทดลอง: “ผู้ป่วยเทียม” 8 คน
วารสารที่ตีพิมพ์: Science
หัวข้อหลัก: ความถูกต้องของการวินิจฉัยโรคจิตเวช
วิธีการทดลอง
Rosenhan และอาสาสมัครอีกเจ็ดคนแกล้งรายงานอาการหลอนทางเสียงเพียงเล็กน้อยเพื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลจิตเวช พวกเขาแสดงพฤติกรรมปกติหลังการรับเข้า แต่เจ้าหน้าที่กลับไม่สามารถแยกแยะได้ว่าพวกเขาไม่ได้ป่วยจริง ทุกคนถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคจิตเภทและใช้เวลาอยู่ในโรงพยาบาลระหว่าง 7 ถึง 52 วัน
ผลลัพธ์และผลกระทบ
การทดลองเปิดเผยข้อบกพร่องสำคัญในระบบการวินิจฉัยโรคจิตเวชในขณะนั้น และชี้ให้เห็นถึงอคติของเจ้าหน้าที่ที่ตีความพฤติกรรมทั้งหมดผ่านกรอบ “ผู้ป่วยจิตเวช” การค้นพบนี้ช่วยผลักดันให้เกิดการทบทวนคู่มือการวินิจฉัย DSM และเพิ่มการใช้วิธีการสังเกตที่มีหลักฐานรองรับมากขึ้น
การวิพากษ์และมรดกทางวิชาการ
แม้การทดลอง Rosenhan จะได้รับการยกย่องว่าเป็นจุดเปลี่ยนของจิตเวชศาสตร์เชิงสังคม แต่ภายหลังก็ถูกวิจารณ์ถึงความโปร่งใสของข้อมูลและความสามารถในการทำซ้ำ อย่างไรก็ตาม งานนี้ยังคงเป็นตัวอย่างสำคัญที่ตั้งคำถามต่ออำนาจการตีตราในวงการแพทย์และการนิยามความ “ปกติ” ในสังคมจนถึงปัจจุบัน
Rosenhan Experiment