เพื่อนๆสมาชิกที่ใช้บริการพี่วิน มีวิธีปลงสังขารกันอย่างไรบ้างครับ

จขกท เป็นคนที่ไม่มีรถ และชอบเดินทางโดยใช้ขนส่งสาธารณะมาตั้งแต่เด็ก ช่วงนี้ต้องไปเรียนมหาวิทยาลัย(ปอโท)ภาคค่ำครับ จากหน้ามหาวิทยาลัยเข้าไปถึงอาคารเรียนนั้นประมาณ 1.5กิโลเมตร เมื่อก่อนเดินครับ

ตอนหลังมาไปเรียนไม่ทันเลยต้องพึ่งบริการพี่วิน...

ยอมรับเลยครับว่าช่วงที่นั่งซ้อนท้ายพี่วินนั้น... จากที่ไม่เคยกลัวตาย เกิดกลัวขึ้นมาจริงๆครับ
ทุกครั้งที่นั่งก็จะจินตภาพถึง...(จิ้นกันเอาเองนะครับ) เสมอ พร้อมกันนั้นบทสวดแผ่เมตตา บทกวีระลึกคุณบิดามารดรจะลอยขึ้นมาในหัวเองโดยอัตโนมัติครับ

ยิ่งช่วงรัชอาวที่พี่วินแย่งกันเข้าคิวละก็นะ เสียวสันหลังวาบ อะดรีนาลินหลั่งออกมาจนเหงื่อท่วมมือได้จริงๆครับ

เพื่อนๆสมาชิกพันทิปที่ใช้บริการพี่วินเพื่อไปทำงานประจำวัน ไปเรียน หรือไปทำธุระ แล้วเจอเหตุการณ์แบบเดียวกัน มีวิธีทำใจกันอย่างไรบ้างครับ มาแชร์กันนะ

*** กระทู้นี้มิได้ตั้งใจกล่าวพาดพิงถึงผู้ใดในทางเสียหาย หากเนื้อหากระทู้กระทบผู้ใด ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งนะครับ